ANG PRESYO NG ISANG PANGAKO

“Hindi mo kailangang mag-alala, Alexander. Hindi ako interesado sa nakaraan mo.”

Iyon ang huling salitang binitiwan ko bago siya tuluyang lumabas ng silid.

Ngunit sa paglapat ng p***o, saka dumaan ang mabigat na paninikip sa aking dibdib. Bakit kailangang idamay ang aking ina sa galit na matagal na niyang kinikimkim?

Muli kong kinuha ang lumang litrato sa ibabaw ng kama. Nakangiti roon si Mama, katabi ang isang batang lalaking hindi ko kilala. Bata pa siya noon, sariwa ang saya sa kanyang mukha.

Bakit nasa bahay ni Alexander ang larawang ito? At sino ang babaeng sinasabi niyang namatay dahil sa aking ina?

Gusto kong tawagan si Papa, pero nananaig ang pag-aalala ko sa kanyang kalusugan. Ayokong dagdagan ang pasanin niya. Marahil ay may malalim siyang dahilan kung bakit kailanman ay hindi niya nabanggit ang tungkol sa mga Rodriguez.

Ngunit hanggang kailan ako mananatiling mangangapa sa dilim?

Kasal na ako kay Alexander. Kung may madilim na lihim na nagbubuklod sa aming mga pamilya, karapatan kong malaman iyon.

Nang gabing iyon, hindi ako pinatulog ng balisa. Paulit-ulit na humahagupit sa isip ko ang malamig niyang tingin at ang huling banta niya,

"Baka ikaw mismo ang magmakaawa na sana hindi na lang kita pinakasalan.'

Pakiramdam ko, mas malalim at mas delikado ang hukay na pinasok ko kaysa sa aking inaakala.

Kinabukasan, nagising ako sa banayad na katok ng katulong.

“Ma'am Isabella, ipinapatawag po kayo ni Sir Alexander para sa almusal.”

“Sabihin mong bababa na rin ako.”

Nag-alinlangan ang kasambahay bago nagpatuloy, “May bisita rin po siya. Gusto raw po niyang makilala ninyo.”

Napabuntong-hininga ako. Wala pa akong isang araw na nakapagpapahinga, ngunit panibagong pagsubok na naman ang dapat kong harapin.

Mabilis akong nagbihis at bumaba. Naroon si Alexander sa mahabang hapag-kainan, nakatutok ang pansin sa ilang dokumentong hawak.

“You're late,” malamig niyang saad nang hindi man lang tumitingin sa akin.

Tiningnan ko ang orasan sa dingding. “Hindi ko alam na may oras pala ang almusal dito.”

“Marami kang kailangang matutuhan, Mrs. Rodriguez.”

Umupo ako sa kanyang tapat, matapang siyang tinitigan. “Hindi ko naman hinihiling na turuan mo ako.”

Hindi na siya umimik.

Hindi nagtagal, isang lalaki ang masayang pumasok sa silid-kainan.

“Good morning, Alexander!”

Kabaligtaran ng malamig na aura ng aking asawa, buhay na buhay ang mukha ng bagong dating.

“Isabella, meet Daniel Reyes. Kaibigan ko,” simpleng pakilala ni Alexander.

Inilahad ni Daniel ang kanyang kamay nang may malawak na ngiti. “Nice to meet you, Isabella. Sa wakas, nakilala ko rin ang babaeng nakapagpalamig sa pinakamatigas na ulo sa lungsod.”

Bahagya akong napangiti. “Nice to meet you, too.”

“Mas maganda ka pala sa personal,” dagdag pa nito.

“Daniel,” babala ni Alexander sa mababang boses.

Natawa lamang si Daniel at itinaas ang dalawang kamay. “Ano ka ba, nagpapahayag lang ng katotohanan.”

Sa unang pagkakataon mula nang sumapit ako sa mansyong ito, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko. Kay Daniel, hindi ko kailangang bantayan ang bawat bawas ng aking hininga.

Habang nag-aalmusal, nagtanong siya tungkol sa aking buhay bago ang kasal. Sinagot ko ang maiikling detalye, ngunit maingat kong iniwasan ang tungkol sa kagipitan ng aking pamilya. Hindi ko kailangang ipagbenta ang aking mga sugat sa iba.

Kinahapunan, may ipinadalang mga mamahaling damit si Alexander. Kailangan daw naming dumalo sa isang grand business gala nang gabing iyon.

Isinuot ko ang isang simpleng itim na bestida at ang kuwintas na hugis buwan na ibinigay niya.

Nakatayo si Alexander sa sala nang bumaba ako, bihis na bihis sa kanyang eleganteng itim na suit. Sandali siyang natigilan, tila napako ang tingin sa akin habang pababa ako sa hagdan.

“Maganda,” maikli ngunit taimtim niyang sabi.

“Salamat.”

Bumaba ang tingin niya sa aking leeg. Dahan-dahan siyang lumapit, dahilan upang mapaatras ako nang kaunti sa bilis ng tibok ng aking dibdib. Inabot niya ang kuwintas at inayos ang pagkakakabit nito.

“Baluktot kasi, bulong niya, masyadong malapit ang kanyang mukha sa akin.

Napatitig ako sa kanya, nagugulumihang maigi. Hindi ko maunawaan kung bakit ang lalaking walang ibang ipinaramdam sa akin kundi ang maging estranghero, ay may kakayahang magpakita ng ganitong karupok na pag-aalaga.

“Handa ka na?” tanong niya habang inilalayo ang kamay.

Tumango ako.

Pagdating sa hotel, sinalubong kami ng nakakasilaw na liwanag ng mga camera at mamahaling mga panauhin. Walang alinlangan na inilagay ni Alexander ang kanyang kamay sa aking baywang, mahigpit at nagmamay-ari.

“Ngumiti ka,” bulong niya sa aking tainga habang kumukuha ng litrato ang media.

“Hindi ba pwedeng maging totoo na lang ako?”

“Hindi ngayong gabi.”

Gusto ko sanang lumaban, ngunit pinili kong manahimik upang iwasan ang eksena.

Nang magpaalam si Alexander upang kausapin ang ilang mahalagang investor, naiwan ako malapit sa bar.

“Isabella?”

Napalingon ako sa pamilyar na boses.

“Daniel?”

Gumuhit ang tuwa sa kanyang mukha. “Hindi nga ako nagkamali! Ikaw nga!”

“Anong ginagawa mo rito?”

“May dinaluhang meeting sa partner ng Rodriguez Corporation. Ikaw, kamusta ka na?”

“Naka-adjust pa lang,” sagot ko nang may pilit na ngiti.

Kumunot ang kanyang noo, nahalata ang aking pag-aalangan. “Kung kailangan mo ng kausap o mailalabasan ng sama ng loob, nandito lang ako. Alam mo namang dati pa tayong magkaibigan.”

Biglang nagbalik sa isip ko ang aming mga araw sa kolehiyo, Noong mga panahong wala akong pamasahe, at kusa niya akong sinasamahang maglakad pauwi nang walang pag-aalinlangan.

“Salamat, Daniel. Malaking bagay iyon sa akin.”

Bago pa man makapagpatuloy ang aming usapan, naramdaman ko ang isang mainit at mabigat na kamay na pumulupot sa aking baywang.

“Isabella.”

Lumingon ako. Malamig ang mga mata ni Alexander habang nakatitig sa aming dalawa.

“Hindi mo ba ako ipakikilala?” tanong niya sa isang tonong nag-uutos.

“Alexander, si Daniel Reyes. Kaibigan ko noong kolehiyo.”

Nagkamayan ang dalawa, ngunit bakas ang matinding tensyon sa hangin.

“Alexander Rodriguez. Asawa ni Isabella,” paniniguro niya, binigyang-diin ang bawat pantig ng salitang "asawa".

Pagkaalis ni Daniel, agad akong nilitis ni Alexander.

“Close kayo?”

“Kaibigan ko siya noong nagaaral pa ako.”

“Kaibigan lang?”

Napakunot ang noo ko sa matalim niyang tono. “Bakit? Nagseselos ka ba?”

“Huwag kang mag-isip ng mga bagay na walang katuturan.”

“Kung ganoon, bakit kailangan mo pang magtanong?”

“Dahil asawa kita.”

Natawa ako nang walang bakas ng saya. “Sa papel lang, Alexander. Di ba't ikaw mismo ang nagpaalala niyon?”

Hindi siya nakasagot. Tinitigan lamang niya ako nang matagal bago tuluyang tumalikod.

Bumabalot ang nakakabinging katahimikan sa loob ng sasakyan pauwi. Pagkababa na pagkababa sa mansyon, mabilis akong naglakad patungong hagdan.

“Isabella, sandali.”

“Pagod na ako, Alexander.”

“May sasabihin ako.”

Humarap ako sa kanya nang may inis. “Ano na naman?”

“Hindi ko gusto ang lalaking iyon.”

“Hindi mo kailangang magustuhan ang mga kaibigan ko.”

“Dahil ayokong may ibang lalaking lumalapit sa asawa ko!” sigaw niya, dahilan upang gumimbal sa tahimik na sala.

Napatingin ako sa kanya, puno ng pagtataka at galit. “Noong pinakasalan mo ako, malinaw mong sinabi na wala kang balak na mahalin ako! Ngayon, bakit parang gusto mong kontrolin pati ang mga taong kakausapin ko?”

Nanatili siyang nakatitig, pigil ang paghinga.

“May buhay ako bago kita nakilala. Hindi mo binili ang buong pagkatao ko.”

Mabilis kong pinalipas ang gabi, ngunit bago pa man ako makapasok sa kuwarto, narinig ko ang huli niyang sinabi.

“Bukas, pupunta tayo sa ospital. Kakausapin ko ang ama mo. May mga bagay siyang kailangang ipaliwanag.”

Kinabukasan, mabigat ang bawat hakbang ko habang kasabay si Alexander patungo sa kuwarto ni Papa sa ospital.

Pagbukas ng p***o, nahanap ng aking tingin si Papa na nakaupo sa kama.

“Pa…”

Ngumiti siya nang makita ako, ngunit agad napawi ang bakas ng galak nang lumitaw si Alexander sa aking likuran. Nanlaki ang kanyang mga mata sa takot.

“Hindi… huwag… nanginginig na bulong ni Papa habang hinahawakan ang aking kamay. “Anak, bakit siya?”

Pa, asawa ko na siya. Kilala mo ba siya?,

Lumapit si Alexander, ang boses ay puno ng pait. “Matagal na tayong hindi nagkikita, Mr. Valdez.”

Lalong nanginginig ang mga labi ni Papa habang nakatitig sa akin. “Hindi mo dapat siya pinakasalan…”

Nanlamig ang buong katawan ko. “Bakit, Pa? Ano bang nangyayari?”

“Sabihin mo sa kanya ang totoo,” mariing utos ni Alexander kay Papa.

Napaluha si Papa, ang bawat patak ay puno ng labis na pagsisisi. “Isabella… may kailangan kang malaman tungkol sa iyong ina.”

“Pa, sabihin mo sa akin. Ano ba talaga ang nangyari sa kanya?”

Pumikit nang mahigpit si Papa bago dahan-dahang nagsalita. “Ang babaeng sinisisi ni Alexander sa pagkamatay ng kanyang ina… hindi si Maria ang may kasalanan.”

Biglang napatigil si Alexander, bahagyang nawalan ng balanse. “Ano'ng ibig mong sabihin?”

Sa halip na sumagot, may kinuha si Papa mula sa ilalim ng kanyang unan, isang lumang sobre na kulay kayumanggi.

“Ito ang matagal ko nang dapat ibinigay sa iyo, anak.”

Kinuha ko iyon nang nanginginig ang mga kamay. Napasinghap ako nang mabasa ang nakasulat sa harap:

*ISABELLA VALDEZ AND ALEXANDER RODRIGUEZ.*

Napatingin ako kay Alexander na halos hindi na rin makahinga. “Bakit magkasama ang mga pangalan natin dito?”

“Buksan mo,” mahinang utos ni Papa.

Inilabas ko ang mga dokumento sa loob. Isang lumang birth record at kasulatan ang natambad sa akin. Ilang beses kong binasa ang mga nakasulat, ngunit ayaw tanggapin ng aking isip ang mga salita.

“Hindi maaari 'to…”

Humingi ako ng saklolo sa tingin kay Papa, umaasang sasabihin niyang isang malaking pagkakamali lamang ang lahat. “Anong ibig sabihin nito, Pa?”

Hinawakan ni Papa ang aking kamay nang mahigpit. “Kapag nalaman mo ang buong katotohanan, maiintindihan mo kung bakit kailanman… hindi kayo pwedeng ikasal.”

Bumagsak ang aking mga luha.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang malaman na may matinding lihim na itinago sa akin ang sarili kong pamilya, o ang katotohanang ang lalaking pinakasalan ko ay nakatali sa isang sumpa na kailanman ay hindi ko na mababago.

Sa unang pagkakataon, nakita kong tuluyang nawalan ng lakas at salita si Alexander. At doon ko naunawaan na ang kasal na akala ko'y iligtas ang aking ama, ay ang mismong sisira sa aming dalawa.