ANG LALAKING NASA LOOB NG LIHIM

“May kailangan kang malaman tungkol sa ama mo.”

Napahinto ako sa pag-inom ng tubig.

Nakatayo si Alexander sa may pintuan, hawak ang isang makapal na folder. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon, pero halatang may mabigat siyang sasabihin.

“Anong ibig mong sabihin?”

Pumasok siya at inilapag ang folder sa mesa.

“May natuklasan ang private investigator ko.”

Tiningnan ko ang folder bago muling tumingin sa kanya.

“Akala ko ba ayaw mong makialam ako sa pamilya mo?”

“Hindi na mahalaga ang sinabi ko noon.”

Napataas ang kilay ko.

“Bakit? Dahil kailangan mo na ngayon ang tulong ko?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, binuksan niya ang folder at inilabas ang ilang lumang litrato.

Sa unang larawan, naroon ang ama ni Alexander na si Marcus Rodriguez. Katabi niya ang isang lalaking hindi ko kilala.

Sa pangalawang larawan, nakita ko ang mukha ng aking ina.

“Bakit magkasama sila?” tanong ko.

“Dahil matagal na silang magkakakilala.”

Binaligtad ko ang litrato at tiningnan ang petsang nakasulat sa likod.

Dalawampu't apat na taon na ang nakalipas.

“Alexander, may alam ba ang ama mo tungkol sa pagkamatay ni Victoria?”

Biglang tumigas ang kanyang panga.

“Iyan mismo ang sinusubukan kong malaman.”

Kinabukasan, maaga kaming pumunta sa opisina ni Marcus Rodriguez.

Isa itong napakalaking gusali sa gitna ng lungsod. Abala ang mga empleyado sa bawat palapag, ngunit nang makarating kami sa pinakamataas na palapag, tila biglang nagbago ang paligid. Tahimik ang pasilyo habang papalapit kami sa opisina niya.

Bumukas ang p***o.

Nasa likod ng malaking mesa ang isang lalaking nasa huling bahagi na ng limampung taon. Maayos ang kanyang kasuotan, at matalim ang mga matang tila walang nakalalampas sa kanyang pansin.

“Alexander,” bati niya. “Hindi ko inaasahang darating ka.”

“May kailangan akong itanong.”

Napatingin siya sa akin.

“At sino naman ang kasama mo?”

“Asawa ko. Isabella.”

Bahagyang ngumiti si Marcus.

“Ah, ang babaeng Valdez.”

May kakaiba sa paraan ng pagbigkas niya sa apelyido ko. Para bang may alam siya tungkol sa pamilya namin na matagal na niyang itinatago.

“May problema po ba kayo sa pamilya ko?” tanong ko.

Hindi nawala ang ngiti niya.

“Wala naman. Matagal ko nang kilala ang iyong ina.”

Napalingon ako kay Alexander.

“Kilala ninyo si Mama?”

Umupo si Marcus at pinagmasdan kaming dalawa.

“Mas mabuti sigurong huwag na nating halungkatin ang nakaraan.”

“Hindi na puwede,” malamig na sagot ni Alexander. “May nakita kaming dokumento tungkol kay Victoria.”

Biglang nawala ang ngiti sa mukha ng kanyang ama.

“Anong dokumento?”

Inilapag ni Alexander ang kopya ng birth record sa ibabaw ng mesa.

“Gusto kong malaman kung bakit naroon ang pangalan ng ina ni Isabella.”

Tahimik na binasa ni Marcus ang papel. Ilang segundo rin siyang nakatitig dito bago niya iyon ibinalik.

“Wala akong alam tungkol diyan.”

“Sinungaling ka.”

“Alexander!”

“Dalawampu't apat na taon akong nabuhay sa paniniwalang may kasalanan ang pamilya ni Isabella. Ngayon, may lumalabas na bagong ebidensiya, pero ayaw mong magsalita.”

Dahan-dahang tumayo si Marcus.

“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo. Ako ang nagtayo ng imperyong minana mo.”

“Hindi ibig sabihin noon ay pag-aari mo ang buhay ko.”

Pagkatapos ay ibinaling ni Marcus ang tingin sa akin.

“Isabella, bilang asawa ng anak ko, may dapat kang malaman. Hindi lahat ng naririnig mo ay dapat mong paniwalaan.”

Diretso akong tumingin sa kanyang mga mata.

“Mas gusto kong malaman ang totoo kaysa patuloy na mabuhay sa kasinungalingan.”

Nawala ang bahagyang ngiti sa kanyang mukha.

“Kung ganoon, sana handa ka sa maaaring kapalit ng katotohanang iyan.”

Paglabas namin sa opisina, nanatiling tahimik si Alexander. Hindi siya nagsalita hanggang makapasok kami sa elevator.

“Hindi siya nagsasabi ng totoo,” sabi ko.

“Alam ko.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo siya pinilit na magsalita?”

“Dahil may alam siya na hindi pa natin natutuklasan.”

“Anong gagawin natin ngayon?”

Tumingin siya sa akin.

“Babalikan natin ang ospital kung saan namatay si Victoria.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit doon?”

“May isang nurse na nagtrabaho roon noon. Ayon sa investigator ko, buhay pa siya. Posibleng may alam siya tungkol sa nangyari.”

Hindi ko alam kung ano ang aasahan sa susunod naming pupuntahan. Pero isang bagay ang malinaw sa akin: habang mas marami kaming natutuklasan, mas lalo ring lumalalim ang misteryong bumabalot sa aming mga pamilya.

Nang gabing iyon, naghahanda na akong matulog nang makarinig ako ng mahinang katok sa p***o.

“Pasok.”

Si Alexander iyon. May hawak siyang maliit na kahon.

“May kailangan ka ba?” tanong ko.

Iniabot niya sa akin ang kahon.

“Para sa iyo.”

Tiningnan ko muna iyon bago tuluyang kunin.

“Ano na naman ito?”

“Hindi lahat ng ibinibigay ko sa iyo ay may kapalit.”

Binuksan ko ang kahon. Isang simpleng kuwintas na may maliit na palawit na hugis puso ang nasa loob.

“Bakit mo ako binibigyan nito?”

“Nawala ang kuwintas mo kanina sa opisina.”

Napahawak ako sa leeg ko. Totoo ngang wala na roon ang dati kong kuwintas.

“Hindi mo kailangang palitan iyon.”

“Alam ko.”

“Alexander…”

“Ano?”

“Bakit parang nagbabago ka?”

Hindi siya agad sumagot. Matagal niya akong tinitigan bago bahagyang ibinaba ang kanyang tingin.

“Siguro dahil ngayon ko lang napagtanto na may isang taong nadadamay sa galit ko kahit wala naman siyang kasalanan.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Dahan-dahan niyang inilapag ang kahon sa mesa.

“Matulog ka na, Isabella.”

Bago siya tuluyang lumabas, tinawag ko siya.

“Alexander?”

Lumingon siya.

“Salamat.”

Bahagya siyang tumango. At sa unang pagkakataon, nakita ko siyang ngumiti nang hindi pilit.

Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng ngiting iyon ay naiwan sa isip ko kahit matagal na siyang nakalabas ng silid.

Samantala, sa isang madilim na silid sa kabilang bahagi ng lungsod, may lalaking nakatayo sa harap ng malaking bintana. Hawak niya ang kanyang telepono habang nakikinig sa ulat ng kanyang tauhan.

“Sir, nagpunta sila kay Marcus.”

“Alam ko.”

“Pupunta rin daw sila sa ospital kung saan namatay si Victoria.”

Sandaling natahimik ang lalaki.

“Hindi sila dapat makarating sa nurse.”

“May utos po ba kayo?”

Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin sa lumang litrato sa ibabaw ng kanyang mesa.

Nasa larawan ang batang Alexander, ang kanyang ama, at isang babaeng may kargang sanggol.

“Hanapin mo siya. At tiyaking hindi siya makapagsasalita.”

“Paano naman po si Isabella?”

Ngumiti ang lalaki.

“Mas mabuti. Huwag mo siyang gagalawin.”

“Bakit po?”

“Dahil siya ang susi sa lahat.”

Ibinaba niya ang telepono at binuksan ang isang lumang kahon.

Sa loob nito ay may birth certificate, isang lumang singsing, at isang liham na may pangalan ni Isabella.

Kinuha niya ang liham at binasa ang unang pangungusap.

“Kung sakaling malaman ni Isabella na hindi siya tunay na anak ni Elena Valdez, kailangan niyang malaman kung sino ang tunay niyang ama.”

Bahagyang napangiti ang lalaki.

“Malapit na, Isabella. Malapit mo nang malaman ang lahat.”

Ibinalik niya ang liham sa kahon at muling tiningnan ang litrato.

May katotohanang matagal nang nakabaon sa nakaraan. At kapag tuluyan itong nabunyag, hindi lamang ang kasal nina Isabella at Alexander ang magbabago.

Maaaring tuluyan nitong wasakin ang buong pamilyang Rodriguez.