ANG PANGALAN NG TUNAY NA AMA

Hindi nakatulog nang maayos si Isabella nang gabing iyon.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip nya ang mga salitang nabasa sa liham.

Kung sakaling malaman ni Isabella na hindi siya tunay na anak ni Elena Valdez, kailangan niyang malaman kung sino ang tunay niyang ama.

Sino ang lalaking tinutukoy ni Mama? Bakit niya itinago sa akin ang katotohanan? At bakit tila napakaraming taong handang gumawa ng lahat para manatiling sikreto ang pagkatao ng aking tunay na ama?

Kinabukasan, maagang bumaba si Isabella sa sala. Naroon na si Alexander, abala sa pagbabasa ng ilang dokumento.

“Handa ka na?” tanong niya nang mapansin ako.

“Saan tayo pupunta?”nagtatakang tanong nito,

“Sa hospital. Kailangan nating hanapin ang nurse na sinabi ko sa iyo.”

Tumango ako. Wala na akong ibang gustong gawin kundi malaman ang totoo. Pagod na akong mabuhay sa gitna ng mga lihim na matagal nang itinago sa akin.

Halos isang oras ang biyahe bago kami makarating sa lumang ospital kung saan namatay si Victoria.

Hindi na ito kasing-abala ng dati. May ilang bahagi ng gusali na nangangailangan na ng pagkukumpuni, at kakaunti na lamang ang mga taong naglalakad sa pasilyo.

Lumapit kami sa information desk.

“Magandang umaga. Hinahanap namin si Nurse Beatrice,” sabi ni Alexander.

Tiningnan ng babaeng nasa counter ang kanyang computer.

“May appointment po ba kayo?”

“Wala. Kailangan lang naming makausap siya tungkol sa isang dating pasyente.”

Ilang sandali siyang naghanap sa records bago nagsalita.

“Matagal na po siyang hindi nagtatrabaho rito. Pero may natitira pa kaming address niya.”

Iniabot niya ang isang papel kay Alexander.

Bago kami tuluyang makaalis, muli siyang nagsalita.

“May dalawang lalaki rin pong naghanap sa kanya kahapon.”sambit nya

Napahinto si Alexander.

“May sinabi ba silang pangalan?”pagtatakang tanong nya

“Wala po. Pero mukhang seryoso ang pakay nila.”

Nagkatinginan kami. Hindi lang pala kami ang naghahanap kay Beatrice. At kung may ibang taong nauuna sa amin, posibleng mas malaki ang panganib kaysa sa inaakala ko.

Makalipas ang ilang minuto, nakarating kami sa isang maliit na bahay sa isang tahimik na barangay.

Tatlong beses kumatok, si Alexander bago bumukas ang p***o.

Isang matandang babae ang sumilip mula sa loob. Nang makita niya si Isabella, bigla siyang napahawak sa dibdib nang may pagkagulat.

“Elena!?”

Napakunot ang noo ko.

“Pasensya na po. Ako si Isabella. Anak po ako ni Elena Valdez.”

Matagal siyang nakatitig sa akin. Para bang may hinahanap siyang pagkakahawig sa mukha ko.

“Isabella…” mahinang sambit niya.

“Kayo po ba si Nurse Beatrice?”

Tumango siya at binuksan nang mas maluwang ang p***o.

“Pumasok kayo. May mga bagay kang dapat malaman at matagal ko nang gustong sabihin ito.”

Pagkasara ng p***o, inalok niya kami ng mauupuan. Ngunit hindi ako mapakali.

“Kilala niyo po baang nanay ko?” tanong ko.

Napabuntong-hininga ang matanda.

“Hindi ko malilimutan ang araw na dumating siya sa hospital. May karga siyang sanggol. Ikaw iyon, Isabella.”

“Ako?”

“Oo. 24 years ago.. Halatang takot na takot ang nanay mo. Paulit-ulit niyang sinasabi na kailangan niyang iligtas ang anak niya.”

Napahawak ako sa gilid ng upuan.

“Bakit niya kailangang iligtas ako?”nagtatakang tanong nya.

Hindi agad sumagot ang matanda.inaalala ang mga nangyari noon.

“May mga taong gustong itago ang pagkatao mo. May isang lalaking dumating sa hospital at nag-utos na huwag ilagay sa records ang tunay mong impormasyon.”

“Anong pangalan niya?”

“Hindi ko alam kung sino siya noon. Pero malinaw sa akin ang sinabi niya. Walang sinuman ang dapat makaalam kung sino ang tunay mong ama.”

Napatingin ako kay Alexander. Tahimik siya, pero halatang nakatuon ang buong atensyon niya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Beatrice.

“Kung ganoon… sino po ang tunay kong ama?”tanong ni Isabella

Dahan-dahang tumayo ang matanda at nagtungo sa isang lumang aparador. Kumuha siya ng maliit na sobre at iniabot iyon sa akin.

“Ang pangalan niya ay Adrian Reyes.”

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

“Adrian… Reyes?” ulit ko.

Tumango siya.

“Nakasulat ang pangalan niya sa orihinal mong birth record. Hindi iyon ang dokumentong ginamit sa hospital dahil may nag-utos na baguhin ang impormasyon.”

Nanginginig ang mga daliri kong binuksan ang sobre. Sa loob nito ay may kopya ng lumang birth record at isang liham na sulat-kamay ng aking ina.

Dahan-dahan kong binasa ang unang mga linya.

Anak, kung binabasa mo ang liham na ito, nangangahulugang hindi ko na nagawang sabihin sa iyo ang buong katotohanan. Hindi ko itinago ang iyong ama dahil ayaw kong makilala mo siya. Ginawa ko iyon dahil natakot akong may mangyari sa iyo.

Hindi ko na napigilang mapaluha.

“Bakit hindi niya sinabi sa akin?” bulong ko.

Lumapit si Alexander at marahang hinawakan ang balikat ko.

“May dahilan siya, Isabella. Kailangan lang nating malaman kung ano iyon.”

May isa pang bagay na ibinunyag si Beatrice bago pa namin matapos basahin ang liham.

“Hindi lang ang pagkatao mo ang itinago ng mga taong iyon. May nangyari rin noong gabing namatay si Victoria.”

Agad na napatingin si Alexander.

“Ano ang alam ninyo tungkol sa pagkamatay niya?”

Napabuntong-hininga ang matanda.

“Hindi iyon simpleng aksidente. May lalaking nakipag-usap sa doktor bago namatay si Victoria. Pagkatapos noon, may ilang detalye sa medical records na binago.”

“Bakit ngayon lang kayo nagsalita?” mariing tanong ni Alexander.

“Dahil natakot ako. May pamilya akong kailangang protektahan. Hindi ko alam kung ano ang gagawin nila kapag nalaman nilang nagsalita ako.”

Sandali siyang natahimik bago nagpatuloy.

“May isang bagay akong natatandaan tungkol sa lalaking iyon. Nakasuot siya ng singsing na may marka ng agila.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Alexander.

“Agila?”

“Oo. Bakit? May nakita ka na bang ganoon?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, tumingin siya sa dokumentong hawak ko.

Naalala ko ang simbolong nakita namin sa isang lumang papel na may kaugnayan kay Adrian Reyes.

Hindi kaya magkaugnay ang mga iyon?

Bago pa kami makapagtanong muli, may malakas na kumatok sa p***o.

“Buksan ninyo ang p***o!”

Napaatras si Beatrice.

“Hindi sila dapat narito…”

Tumayo agad si Alexander at humarang sa amin.

“Isabella, manatili ka sa likod ko.”

May narinig kaming kalabog mula sa likurang bahagi ng bahay.

“May tao rin sa likod!” sigaw ko.

Mabilis na kinuha ni Beatrice ang ilang dokumento at itinago ang mga iyon sa ilalim ng isang lumang kabinet.

“Hindi nila dapat makuha ang mga iyan!”

Sumilip si Alexander sa bintana.

“Dalawa ang nasa harap. Kailangan nating makalabas ngayon.”

Hinawakan niya ang kamay ko at inakay ako palayo sa pintuan. Bago kami tuluyang umalis, humarap sa akin si Beatrice.

“Isabella, huwag mong kalilimutan ang sinabi ko. Adrian Reyes ang pangalan ng tunay mong ama. At hindi aksidente ang pagkamatay ni Victoria.”

Hindi na ako nakapagtanong pa. Mabilis kaming umalis habang naririnig ang mga lalaking pilit na pumapasok sa bahay.

Nang makapasok kami sa sasakyan, saka ko napansing nanginginig ang mga kamay ko.

“Alexander…”

Tumingin siya sa akin habang pinaandar ang sasakyan.

“Ano iyon?”

“Adrian Reyes ang tunay kong ama. Pero bakit parang galit na galit ang pamilya mo sa kanya?”

Hindi siya agad sumagot. Ilang sandali kaming nagbiyahe bago niya ako hinarap.

“Dahil para sa pamilya Rodriguez, si Adrian Reyes ang pinakamatinding kaaway namin.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero bakit? Ano ba ang ginawa niya sa pamilya ninyo?”

Mahigpit niyang hinawakan ang manibela.

“Iyan ang kailangan nating malaman.”

Napayuko ako at muling tiningnan ang liham ng aking ina.

Kung totoo ang lahat ng sinabi ni Beatrice, ang lalaking matagal kong hindi nakilala ay maaaring siya ring dahilan kung bakit napakaraming lihim ang bumabalot sa buhay ko.

At kung siya ang kaaway ng pamilya ng lalaking pinakasalan ko, ano na ang mangyayari sa amin ni Alexander?

Samantala, sa isang pribadong opisina, isang lalaki ang nakatanggap ng tawag.

“Sir, nalaman na ni Isabella ang pangalan ng kanyang tunay na ama.”

Napatigil siya sa pagsusulat.

“Sigurado ka ba?”

“Opo. Nakuha nila ang birth record mula kay Beatrice.”

Ibinaba ng lalaki ang kanyang panulat at tumingin sa lumang dokumentong nasa ibabaw ng mesa.

“Kung ganoon, nagsisimula na ang lahat.”

“May gagawin po ba tayo kay Beatrice?”

“Hindi na mahalaga ang matanda. Ang mahalaga ay hindi dapat malaman ni Isabella ang buong laman ng liham.”

“Paano naman si Alexander?”

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

“Hayaan mo silang maghanap. Kapag nalaman ni Alexander ang tunay na nangyari kay Victoria, maaaring siya mismo ang magwasak sa pamilyang Rodriguez.”

Pagkatapos ay binuksan niya ang isang lumang kahon. Naroon ang litrato nina Adrian Reyes, Marcus Rodriguez, at Victoria Montes.

Sa likod ng larawan ay may nakasulat na pangungusap:

Tatlong tao ang may alam sa katotohanan. Dalawa ang nanahimik. Ang isa ay kailangang patahimikin.

Dahan-dahang isinara ng lalaki ang kahon.

“Hindi pa tapos ang laban.”