CHAPTER 5

“Grabe, nabusog ako do’n ah. Ang sarap ng mga pagkain, saludo ako sa nagluto. Dahil nakain ko na ang pinakamasarap na pagkain, hindi na ako tututol kung sakaling kukunin na ako ni Lord,” wika ni Seraphina habang hinahaplos ang kan'yang tiyan.

Dati ay pangarap lamang n'yang makakain nang tatlong beses sa isang araw, pero ngayong natupad na ang simpleng hiling na 'yon, wala na s'yang mahihiling pa. Payag na nga s'yang kunin na ni Lord upang makapagpahinga nang maayos. Sa tagal ba naman n'yang inalila ng sariling pamilya, pakiramdam n'ya ay pagod na pagod na s'ya.

“Miss Cruz, ano ba ‘yang mga pinagsasasabi mo? Ang bata-bata mo pa para kunin ni Lord! Saka ngayon ka pa ba mag-iisip ng ganyan, kung kailan nakalaya ka na sa pang-aalila ng pamilya mo? Tingnan mo naman—nakatira ka na sa mansiyon ngayon, may masasarap na pagkain, maayos na kagamitan, at kumportableng silid. Isa pa, hindi man naging mabuti sa’yo ang iyong pamilya, hindi ibig sabihin no’n ay wala nang nagmamahal sa’yo. Nandito kami; mula ngayon, ituring mo kaming pamilya, okay?” wika ng kasambahay na s'yang una n'yang nakapalagayan ng loob.

Hindi tuloy n'ya maiwasang mapahikbi sa narinig. Buong buhay n'ya ay hindi pa s'ya nakaranas ng ganoong atensiyon at simpatya. Ngayon, may mga taong tumatanggap sa kanya at handang ituring s'yang kapamilya. Kaya lang… karapat-dapat ba s'yang magkaroon ng kaibigan? Sa hitsura n'yang ‘yon? Kahit yata langgam ay hindi gugustuhing lumapit sa kanya, lalo na’t hindi kaaya-aya ang kanyang mukha sa paningin ng lahat.

“Pero… hindi naman ako maganda tulad n'yo. Ang kinis ng mukha ninyo, samantalang ang sa akin ay puno ng peklat. Kaya nga ayaw sa akin ng pamilya ko—pangit daw ako. Tingnan n'yo ang mga braso ko, puno ng pasa at bakas ng nakaraan,” wika niya sa mababang tono.

“Miss Cruz, ano bang pinagsasasabi mo diyan? Mga peklat lang ‘yan! Hindi ‘yan sukatan ng pagkatao o dahilan para hindi ka magkaroon ng mabuting kaibigan. Maganda ka—sa loob at labas. Kailangan mo lang matutong magtiwala sa sarili. Huwag mong ibaba ang iyo sarili dahil lang sa pamilyang garapal at abusado. Maging matatag ka at itaas ang iyong noo. Kung napapangitan sila sa’yo, hayaan mo lang. Maganda lang ang panlabas nilang anyo pero bulok naman ang pagkatao. Ang ganda ng ay lumilipas, pero ang kabutihan at magandang pag-uugali ay kailanman hindi nawawala. At ang tiwala sa sarili? Para ‘yang halaman—yumayabong habang tumatanda. Huwag mong kalilimutan ‘yan.”

“Salamat sa payo Ate… Huwag kang mag-alala, tatandaan ko ang bawat salitang sinabi mo. Pero ano nga pala ang pangalan mo? Kanina pa tayo nag-uusap pero hindi pa natin alam ang pangalan ng isa’t isa,” aniya sa mabait na kasambahay.

“Tawagin mo na lang akong Ate Kathleen, mas matanda naman ako sa’yo ng tatlong taon.” Wika nito at matamis s'yang nginitian. Yung ngiting walang halong panghuhusga di tulad ng iba.

“Ang ganda naman ng pangalan mo, Ate Kathleen,” puri niya dito.

“Hindi naman masyado. Ikaw ba, ano ang pangalan mo?” tanong nito pabalik.

“Seraphina Cruz. Dati, ang tawag sa akin ng Mama at Papa ko ay ‘Sera’, pero ngayon ay Seraphina na lang. Dati ay prinsesa kung ituring nila ako, pero nang magbago ang lahat, naging alila na lamang. Madalas pa akong gawing labasan ng galit nina Kuya at Papa,” saad n'ya nang may halong lungkot.

“Huwag mo na silang isipin. Ang mabuti pa’y halika, tutulungan na kitang mag-ayos. Gusto kong makita kung bagay ba sa’yo ang mga gamit na ipinabili ni Mr. Black. Ano, game ka ba?” wika nito kaya tumayo na s'ya at hinayaan itong igiya s'ya palabas ng dining area.

“Ate Kathleen, may gusto sana akong itanong. Matagal ka na bang nagtatrabaho dito sa mansiyon? Mabait ba si Mr. Black? Anong klaseng amo ba s'ya? Sa palagay mo ba ay magkakasundo kami?” puno ng kuryosidad na tanong n'ya dito. Gusto n'yang makilala ang lalaki dahil malapit na silang maging mag-asawa. Wala naman sigurong masama doon.

“Tatlong taon na rin ako dito. Si Mr. Black? Tahimik lang s'ya, laging seryoso, at abala sa trabaho. Malamig makitungo, pero may pagka-babaero. Sa totoo lang, maraming babae dumadalaw dito sa mansiyon. Kaya ikaw, pilitin mong huwag mahulog ang loob sa kanya kung ayaw mong masaktan. Isipin mo na lang: mag-asawa kayo sa papel—sa papel lang, ha? Para sa huli ay hindi ka magsisi. Hindi masamang magmahal, pero kung alam mong hindi babalik sa’yo ang pagmamahal na 'yon, itigil mo na agad. Isa pa, mahirap magmahal ng taong maraming babae. Mas mabuti pang i-enjoy mo na lang ang buhay bilang Mrs. Black,” paalala nito.

“Wala akong balak magmahal ng babaero, Ate Kathleen. Nandito lang naman ako kapalit ng isang milyong piso. Saka bata pa ako, marami pa akong pangarap. Gusto kong maayos ang mukha ko… may posibilidad pa bang mangyari ‘yon? Maaayos pa ba ang peklat na ito?” tanong n'ya sabay haplos sa kanyang pisngi kung saan naroon ang bakas ng nakaraan.

“Maaayos pa ‘yan. Sa panahon ngayon, wala nang imposible pagdating sa siyensiya. Marami nga ang nagpapagawa ng mukha para gumanda lang. At sa totoo lang, hindi naman gano’n kalala ang sa’yo—nakikita ko pa rin kung gaano ka kaganda sa likod ng mga pilat na 'yan. Ang kailangan lang ay malaking halaga. Hindi naman siguro uubos ng isang milyon ang operasyon para sa pagpapaganda mo. Heto ang payo ko: itabi mo ang bawat sentimong matatanggap mo mula kay Mr. Black. Kung gusto mo, gagawan kita ng sariling online bank account; kailangan ko lang ang cellphone mo para masimulan na natin,” wika nito na bakas ang kasiyahan sa mukha.

“Ate Kathleen, pasensya na… wala akong cellphone. Kita mo naman ang suot ko—luma na at may butas pa. Sa madaling salita, wala akong kahit singkong duling. At kung may pera man ako, ibibili ko na lang ng pagkain kaysa sa bumili ng gamit,” sagot n'ya.

“Oo nga pala, nakalimutan kong inalila ka ng sarili mong pamilya. Dapat ay inasahan ko na ‘yan. Pero huwag kang mag-alala, may solusyon ako diyan—pag-usapan na lang natin mamaya. Unahin muna natin ang pag-aayos mo, gaya ng utos ni Mr. Black. Dapat ay maayos at maganda ka na pag-uwi nya, kundi baka umusok ang ilong no’n,” wika nito sabay tawa—mukhang sanay na sanay na ito sa ugali ng amo nito.

“Kapag natapos tayo, puwede mo ba akong ipasyal dito sa loob ng mansiyon?”

“Ha? Ipapasyal kita? Ahm… sige, magpapaalam muna ako kay Mang Alfred. Istrikto kasi si Mr. Black—may mga lugar na bawal pasukin dito sa mansiyon, lalo na sa ikatlong palapag. May silid doon na mahigpit n'yang ipinagbabawal na lapitan ng sinuman,” sagot nito kaya napaisip siya. Ano kaya ang itinatago ng lalaki doon? Ginto ba? Pero wala naman s'yang pakialam—sapat na sa kanya ang maayos na tirahan, masaganang pagkain, at proteksyon.

“Hayaan mo, Ate Kathleen—hinding-hindi ako pupunta roon. Masaya na ako dito sa malawak na salas, sa hardin, o kaya naman ay sa sarili kong silid. Mas maganda pa nga 'yon para hindi ako laging nakikita ni Mr. Black. Pero kung maaari… gusto ko sanang humiram ng mga aklat, papel, lapis, at pangkulay. Mahilig kasi akong magbasa at gumuhit mula pagkabata. Siguro naman ay hindi s'ya magagalit kapag hiningi ko ang mga ‘yon,” aniya, bagama’t hindi na s'ya umaasa nang labis.

“Sasabihin ko kay Mang Alfred—huwag kang mag-alala, ako ang bahala,” sagot nito, dahilan upang ngumiti s'ya nang malawak.

“Salamat, Ate. Pero nasaan ba ang silid ko? Kanina pa tayo naglalakad at paikot-ikot,” nagtatakang tanong n'ya.

“Malawak kasi ang mansiyon at puno ng pasikot-sikot kaya natatagalan tayo. Aakyat pa tayo—ang hagdang nakita mo kanina ay patungo sa silid ni Mr. Black at sa mga silid ng kanyang pamilya. Ang sa’yo naman ay nasa ikalawang palapag din, pero malayo sa kanya. Pero malay mo, sino ba ang makakaalam… baka sa pagkatapos ng kasal n'yo ay doon ka rin matulog. Sa tabi n'ya,” pilyang wika nito na ikinalaki ng kanyang mga mata.

“Ate Kathleen! Wala akong balak tumabi sa kanya—baka mandiri lang s'ya sa akin, gaya ng sinabi n'ya kanina. Akala mo naman ang gwapo n'ya, eh! Hmmp!” aniya, dahilan upang matawa ang kasambahay.

“Gwapo naman talaga si Mr. Black—lalo na kapag ngumingiti, kahit bihira 'yung mangyari,” sagot nito at nauna ng umakyat sa hagdan. Agad naman s'yang sumunod, habang ang kanyang paningin ay lumilibot sa bawat sulok ng mansiyon.

“Ang ganda naman ng mansiyon na ito. Siguro ay milyones ang halaga ng bawat gamit—lalo na ang mga vase at paintings na nadaanan natin sa salas. At paano n'yo nalilinis ang mga bintanang kasingtaas noon?” tanong niya habang nakatingin sa nagtataasang bintana.

“Madali lang—may mahahabang hagdan kami, pero hindi kami ang naglilinis noon; may tauhang partikular na inatasan para diyan,” sagot ni Ate Kathleen bago buksan ang isang pinto na hindi kalayuan sa hagdanan.

Pumasok ito at sumunod naman s'ya. Ngunit sa pagpasok, bigla s'yang natigilan ng tumambad sa kanyang paningin ang isang napakaganda at marangyang silid. Napaka-elegante ng lahat, kaya wala siyang nasabi kundi isang mahinang “Wow…”