CHAPTER 2

Gabi na, madilim ang paligid ngunit patuloy pa ring bumubuhos ang malakas na ulan na para bang nakikidalamhati sa magiging kapalaran ni Seraphina.

Matagal s'yang nagtiis sa mga masasakit na salita, pananakit at pang-aabuso ng kan'yang pamilya sa pag-aakalang darating ang araw na magbabago pa ang mga ito. Pero nagkamali s'ya. Hindi na kailanman magbabago ang mga ito.

"Anong klaseng kapalaran ba ito? Bakit ako pa? Sa dinami-rami ng tao sa mundo, bakit sa'kin pa napunta ang lahat ng kamalasan at pagdurusa?" Bulong n'ya sa sarili, mababa, mahina sa takot na baka magising ang kan'yang ama at  kapatid. Siguradong  magagalit ang mga ito sa kan'ya at baka pagbuhatan na naman s'ya ng kamay. Ayaw n'yang mangyari 'yon. Sapat na ang mga peklat at pasa n'ya sa katawan para matutong umiwas sa gulo.

Minabuti na lamang n'yang ayusin ang kan'yang higaan para matulog, dahil kinabukasan ay darating si Mr. Black para sunduin s'ya.

Gusto sana n'yang tumutol sa kasal ngunit kapag ginawa n'ya 'yon, ay siguradong magagalit ang kan'yang ama. Baka bawiin ng mapapangasawa n'ya ang isang milyong piso na pambayad sa utang ng kan'yang ama. Isa pa, naisip n'yang mas makabubuti kung aalis na s'ya sa bahay nila. Malaking oportunidad na ang kasal para makawala s'ya sa mala-impiyernong pamumuhay kasama ang kan'yang pamilya. Tutal wala namang magandang idinulot ang mga ito sa kan'ya kun'di pasakit at labis na pagpapahirap.

Sana ay tama ang kan'yang desisyon na ipaubaya na lang ang tadhana sa mapapangasawa n'ya. Pero napaisip s'ya ng malalim: ano kaya ang magiging reaksiyon ni Mr. Black kapag nakita at nasilayan ang kan'yang hitsura? Maputi lang s'ya pero may bakas ng isang nakaraang aksidente ang nakaukit na makikita sa kan'yang mukha. Yun ang tunay dahilan kung bakit siya ikinakahiya at itinataboy ng sariling pamilya.

Mula ng maaksidente s'ya kasama ang kan'yang ama ay nag-iba na ang pakikitungo ng sariling pamilya sa kan'ya. Siguro ay gano'n talaga kahit wala naman s'yang kasalanan.

…Pinipilit na lamang n'yang kalimutan ang lahat dahil hindi na rin naman n'ya maibabalik ang nakaraan.

"Ano kaya ang naghihintay na kapalaran sa'kin bukas?" Bulong n'ya matapos ayusin ang kan'yang luma at sira-sirang higaan. 

Nahiga s'ya at nagkumot ngunit hindi n'ya mapigilang mag-isip ng kung anu-ano.

Paano kung mas mabagsik at mas malupit pa sa kan'yang ama at kapatid ang Mr. Black na 'yon? Napaisip s'ya. Bakit kakaiba yata ang apelyido nito? Tunog dayuhan. Ngunit agad n'yang inalis kaisipang 'yon sa isip–hindi naman kaila sa kan'ya na may ilang  pamilya sa kanilang lugar ang may ganoong apelyido. Baka isa lang sa mga ito ang mapapangasawa n'ya.

Isa pa malalaman din n'ya kinabukasan kung sino ang malas na lalaking mapapangasawa n'ya, sa ngayon kailangan na n'yang matulog. Gigising pa s'ya ng maaga para maghanda tulad ng utos sa kan'ya ng kan'yang ama.

Umayos s'ya ng higa, binalot ng manipis na kumot ang sarili para hindi lamigin. Nang masigurong kumportable na ay pumikit na s'ya para matulog. Hindi rin naman nagtagal at unti-unti na s'yang nilamon ng kadiliman.

Kinabukasan, hindi pa man sumisikat ang araw ay gumising na s'ya. Itinupi n'ya ang kumot at iniligpit ang higaan saka s'ya nag-inat para buhayin ang dugo at dumaloy 'yon ng maayos sa kan'yang mga ugat. Makalipas ang ilang sandali ay inayos n'ya ang buhok at lumabas na ng kan'yang silid.

Marahan at maingat s'yang humakbang patungo sa kusina upang magtimpla ng kape. Ganoon ang ginagawa n'ya kapag gusto n'yang mainitan ang sikmura.

Matapos n"yang magtimpla ng kape ay naghilamos lang s'ya at inihanda ang lulutuin. Hindi n'ya alam kung anong oras darating ang mapapangasawa n'ya dahil wala namang nabanggit ang kan'yang ama.

"Sana ay agahan n'ya para makaalis na ako sa pamamahay na ito." Wika n'ya. Pareho lang naman ang sasapitin ng kan'yang kapalaran kahit matuloy ang kanilang kasal ng Damian na 'yon.

Kesa kung anu-ano ang iniisip, minabuti na lamang n'yang uminom muna ng kape saka ituon ang buong atensiyon sa pagluluto.

May natirang kaning lamig noong nagdaang gabi kaya 'yon na lamang ang kan'yang iluluto.

Habang umiinom ng kape ay hindi n'ya mapigilang ilibot ang paningin sa kabuuan ng kusina.

Saksi 'yon sa bawat pasakit ng kan'yang sariling pamilya. Sa bawat daing at pasakit, sa mga pagmamakaawa n'ya sa kan'yang ama at kapatid na huwag s'yang saktan. Pero bawat pagmamakaawa n'ya ay tila balewala sa mga ito.

"Huling araw ko na dito... at lahat ng masasamang pangyayari, lahat ng hirap at sakit na naranasan ko sa loob at labas ng tahanang ito, ay aking iiwanan upang makapagsimula muli." wika n'ya sa sarili habang nakapako ang tingin sa paligid. "Wala nang abusadong pamilya, wala nang mapanakit na ama at kapatid. At sana, sa bagong mundong aking papasukin at sa bagong buhay na naghihintay, ay hindi ko na muling maranasan ang kalupitan at kasamaan ng mga taong nakapaligid sa akin." Wika n'ya bago sumimsim ng kape.

"Ang aga mong nagising ah, ipagtimpla mo nga ako ng kape." Wika ng babae sa kanya.

Sinulyapan n'ya ito; ngunit ng makilala n'ya kung sino ang babaeng nasa harapan ay tahimik s'yang tumayo upang sundin ang utos ng kan'yang ina.

Hindi n'ya alam na nakauwi na pala ito mula sa kung saan. Hindi kasi ito tulad ng ibang ina na nasa bahay lang at inaasikaso ang pamilya. Ang kan'yang ina ay mahilig gumala kung saan-saan kasama ang mga kaibigan.

Hindi naman s'ya nag-uusisa para iwas sakit ng katawan.

"Huling araw mo na pala rito," panimula nito habang nakatingin sa kan'ya ng walang anuman ni katiting na awa at pagmamahal ng isang ina. "Balita ko ay ipinagbili ka ng 'yong ama sa isang negosyante. Ayos 'yon, tiba-tiba ka. Siguradong buhay reyna ka kahit gan'yan ang hitsura mo." Wika nito habang abala s'ya sa pagtitimpla ng kape. Nang matapos ay maingat n'yang dinala ang tasa sa kinaroroonan ng kan'yang ina at inilapag sa harapan nito.

"Alam ko naman hong pangit ako... at alam ko ring walang sinumang magkakagusto o mamahalin ang katulad ko." Aniya sa napakababa at mahinang tono, tila bumubulong lamang sa sarili at sa hangin. Walang galit, walang hinanakit, kun'di purong pagtanggap lamang sa katotohanang matagal na n'yang isiniksik sa kan'yang isipan at puso.

Humalakhak naman ang kan'yang ina na para bang may nakakatawa s'yang sinabi.

"Tama ka. Baka nga alilain ka lang ng mapapangasawa mo kasi hindi talaga kaaya-aya ang iyong hitsura. Pero huwag kang mag-aalala, hindi naman importante 'yon. Ang mahalaga ay hindi mo na mararanasan ang hirap ng buhay. Malaking kabawasan ka din sa pakainin kapag umalis ka na dito." Sabi nito ngunit hindi s'ya nag-reak o anuman. Kaligayahan kasi ng kan'yang ina na makitang kawawa s'ya.

"Magluluto na po ako ng almusal," wika na lamang n'ya rito upang ilihis ang usapan.

"May grocery diyan sa kabinet, magluto ka ng masarap." Anito kaya lumapit s'ya sa kinaroroonan ng kabinet at binuksan 'yon.

Bahagya s'yang nagulat ng tumambad sa kan'yang paningin ang laman noon.

May sardinas, mga itlog, cup noodles at tinapay.

"Ma, saan n'yo nakuha ang lahat ng ito? Sobrang dami," wika n'ya ng makitang hindi lang mga itlog, sardinas at cup noodles ang laman ng kabinet. Mayroon ring mga hotdogs at tocino.

"Huwag ka ng magtanong, simulan mo na ang pagluluto at maaga akong aalis." Wika nito na tila nainis sa kan'yang tanong.

"Pasensiya na po, magluluto na ako." Aniya saka tahimik na kumilos.

"Pagkatapos mong magluto ay labhan mo ang mga damit namin. Sulitin mo na ang huling araw mo sa pamamahay na ito, tutal magbubuhay reyna ka na naman. Maano ba naman na mahirapan ka sa huling araw mo rito?" Anito na para bang isa lang talagang alila ang papel n'ya sa pamamahay na 'yon.

"Sige po," tugon n'ya ng hindi lumilingon sa kan'yang ina.

"Mabuti naman kung ganoon." Malamig na wika nito. Tumango lang s'ya ngunit sa loob-loob n'ya ay parang kinukurot ang kan'yang dibdib. Kahit kailan ay hindi manlang n'ya naramdaman ang pagmamahal ng isang pamilya lalong-lalo na ang pagmamahal ng isang ina.

Talagang kinalimutan na nito na mag-ina sila. Na minsa'y itinuring s'ya nito na isang prinsesa na ayaw padapuan sa langaw o sa lamok. Pero ngayon? Heto s'ya, kung utusan ay daig pa ang maid. Subalit ayos lang, huli na naman 'yon dahil hindi na s'ya babalik sa mga ito anuman ang mangyari.

"Tawagin mo ako kapag nakaluto ka na." Wika nito bago n'ya narinig ang papalayo nitong yabag. Nang masiguro n'yang wala na ito ay saka lamang s'ya lumingon sa may pinto.

"Hindi n'yo talaga ako minahal kahit kaunti. Pero ayos lang dahil ito na rin ang huling araw na makikita at maaalila n'yo ako. Kapag nakaalis na ako dito, hinding-hindi na ako babalik. Sapat na ang maraming taon ng pagpapaka-tanga na magbabago pa kayo. Ito na rin ang huling beses na aasa ako na kahit kaunti ay may pakialam kayo sa akin." Malungkot na wika n'ya.

Marahan n'yang pinunasan ang gilid ng kan'yang mga mata saka nagpatuloy sa ginagawa.

Kumuha s'ya ng limang itlog, isang pakete ng hotdog saka dinala sa lamesa. Pagkuwa'y kumuha s'ya ng lalagyan at sinimulang batiin ang itlog. Nang matapos ay isinunod n'ya ang hotdog. Inalisan n'ya ng balot 'yon saka ginihaan at itinabi.

Dinampot n'ya ang tasa ng kape at sumimsim ng kaunti saka n'ya sinimulan ang pagluluto.

Inuna muna n'ya ang pagpiprito ng hotdog at itlog saka isinunod ang sinangag.

Habang nagluluto ay naramdaman n'ya ang pagkalam ng kan'yang sikmura. Gutom na, s'ya ngunit hindi muna puwedeng kumain kung ayaw n'yang masaktan ng sobrang aga.

Pakiramdam tuloy n'ya ay sobra s'yang nakakaawa dahil sa kalagayan n'ya. Ngunit kaunting tiis na lamang at magbabago na rin ang kan'yang kapalaran. Kailangan lang n'yang maging matalino lalo na kapag kasal na sila ng Damian na 'yon.

"Kaya mo ito Seraphina, kaunting tiis na lang." Pagpapalakas-loob  n'ya sa sarili. Yun na lang naman ang magagawa n'ya at wala ng iba.