THE CEO DOCTOR

Chapter 6: Explain

"You were... on a date?"

I gulped once again. "Yes"

"What if I suddenly called and got a heart attack?"

Bahagya akong napanguso. "You look fine though. Is there something wrong?"

"Song is waiting for almost an hour, you must've at least let him know," sabi niya at nanatiling nakatingin sa akin.

Napayuko ako. "Sorry..." Nag-angat ako ng tingin sa kanya at napakagat sa ibabang labi "Pwede bang itakas mo ko dito?" pasimple kong bulong kaya nakunot ang noo niya.

"Huh?"

Nag-angat ako ng tingin nang mapansin ang paglabas ng professor ko. Nabaling ang tingin ni Danszen doon. He turned his gaze at me. "You're dating him?"

Mabilis akong umiling. "He's the one who set a blind date for me." pagsu-sumbong ko

"Akala ko ba nasabi mo na sa kanya na hindi ka makakapunta?" Napatingin ako kay Prof nang magsalita siya. Nagpaliwanag naman na ako sa kanya, hindi ko lang alam kung bakit niya ako pinuntahan dito. Baka may problema Hehe, my patient matters the most.

"What brings you here?" tanong ni Doc kay Danszen. "I don't think there's an emergency."

"Your recruit isn't doing het job well"

Nagkatinginan kami ni Prof at nagkibit balıkat lang ako

"What if I suddenly died? Will be my cause of death, because my doctor is having a date."

Lah...

"I'm just helping your' doctor. I'm helping her to find a husband or she'll die before you do."

Hala, grabe naman

"Is that how you train your doctors?"

sarkastiko naman na sambit ni Danszen. Are they fighting? Is this something serious?

Pasimpleng napatingin ako sa loob ng restaurant. The handsome boy was now happily to talking to a girl he must've know.

Nabalik ang tingin ko nang mapansin ang pagtitig ni Danszen sa akin. "She's still young, don't rush her on finding her husband."

Tomango-tango ako. I agree with him wholeheartedly. Saglit, 'di ba ako yung nagmamadaling magkaasawa? I need a husband, badly

Tumikhım sıya "I'll get her."

"She'll just go there in the afternoon,"pagmamatigas ni Prof.

"She's my doctor, she's working on me."

"She's my worker."

Pasimple akong napairap sa hangin. What's with this two? They look like fighting siblings.

Napapitlag ako nang biglang nay humawak sa kamay ko. Nahlaki ang mga mata ako at nag-angat ng tingin kay Danszen.

"Let's go..." mahinahon niyang sabi

Nag-aalangan akong napatingin sa professor ko. Syempre, professor ko pa rin siya, siya pa rin dapat sundin ko. "Alright, go with him. May saltik yata 'yan," sabi niya at mukhang natigasan ng ulo sa isa ko. "Wait, I forgot to bring ny equipment," sabi ko

"Forget it, let's go."

Hinila niya ang kamay ko at pinapasok sa loob ng kotse. Hay, salamat at nakatakas na rin ako sa lagin ng senior ko na 'yon. Kapag siguro nakatagpo na ako ng boyfriend ko, titigilan niya na ako.

Ibinaling ko ang tingin kay Danszen na seryosong nagmamaneho. Anong gagawin namin kung wala naman yung mga gamit ko? Or baka dadaan muna kami sa hospital?

"We're going to my house."

Nanlaki ang mga mata ko. "Your house?!"

"You look surprised." Hindi ko alam kung nagtatanong ba siya o ano.

"Still..." I hesitated for a second. "Wala lang."

Inilipat ko ang tingin sa mga puno na dinadaanan namin. We're really going to his house. For what? What the-kidwap?

"Nandoon yung mga gamot."

Napaawang ang bibig ko at kalaunan ay tumango rin. "Oh, okay "

"Salamat pala, ha? Kung hindi ka dumating, ilang oras pa akong lalagimin ng professor ko na yon. Hay, grabel" pagpapasalamat ko. As expected, hindi sıya sumagot at nanatili ang tingin sa daan What if coldness is his real personality?

Namalayan ko nalang na nakarating na pala kami sa bahay niya. Kusa na naman na bumukas ang gate. I'm really curious, what's behind that automatic gate?

"Can I ask something? Paanong bigla nalang bumubukas yung gate ng bahay mo? May tao ba na nagbubukas no'n?" sunod-sunod na tanong ko kay Danszen.

"There's a detector. Only chosen plate numbers are allowed to get inside."

"Ah." Bahagya akong na-amaze dahil doon. It's really cool, sana magkabahay din ako ng ganito kalaki. Saan niya nabilis kaya yung detector, sa shopee?

Tinikom ko na ang bibig ko nang makarating sa loob ng bahay niya. I can't believe he's living alone in this big mansion. Paano niya kaya nililinis ito ng mag-isa? I saw a house beside here, I think that's where Song lives. Wala naman siyang maid, ibig sabihin ay mag-isa niyang naglilinis-"Ay, my goodness!" sigaw ko sabay kapit kay Danszen. What the?Napatingin ako sa sahig at nakita ang isang naglalakad na vacuum na mukang gagamba. I frowned and let out a heavy breath to calm myself y Whose idea is this? This is insane?

"Bitaw."

Mabilis kong tinanggal ang pagkakahawak sa laylayan ng suit niya. Napahawak ako sa dibdib dala ng takot. Akala ko naman kung ano na

Umayos ako ng tayo at tumingin sa kanya. "Saan yung medicine?" tanong ko.

"There's a blue cabinet there, all the medicine I need is there.

Nabaling ang tingin ko sa tinutukoy niya Nakata ko doon ang malaking blue cabinet, So, he has medicines here.

"If I call an emergency and you forgot the medicine, you could get anything you need here There's also a blue cabinet in my room, in the kitchen." bahagyang humina ang boses niya "Every time there's an emergency, you know what to do.

Pinagdikit ko ang mga labi ko. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko at hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin. Pinaghandaan niya na talaga kung bigla siyang aatakihin But what if I leave-no, what if I'm not here and there's an emergency? He's living here alone, no one would know if he needs some help. He should hire a maid or a caretaker, at least

Nagkatinginan kami. "Wait here," bilin niya at nakapamulsang naglakad papalayo sa akin. I think he'll change his clothes.

Nilibot ko ang tingin sa paligid. Mukhang araw-araw naman na dinidiligan ang mga halaman sa loob. The interior of this house is beyond amazing, everything looks cool. Parang Meridian High, dati kong school na puro salamin lang ang makikita.

Mabilis kong kinuha ang cellphone sa bulsa ko nang marinig kong tumunog ang aking ringtone Agad ko itong sinagot nang makita ang profile m Mommy.

"Yes, mommy?" tanong ko.

"Where are you, sweetie?"

Magpa-palusot ba ako? Alangan naman na sabihin ko na nasa bahay ako ng lalaki?

"Nasa bahay ng CEO, mommy."

"Whorn? Kay Danillo? Sa bahay ni Tan?"

Di ako agad nakasagot. Mahılıg akong magpalusot pero hindi ko kayang magsinungaling kay mominy.

"I'm working as someone's private doctor, my professor asked me to, "I answered. "Sorry, hindi ko po nasabi agad."

My parents are both surgeons. But they're working in a different hospital. Katulad ko ay busy din sila sa kani-kanilang trabaho

"You're a doctor of a CEO?"

Nakangiti akong tumango. "Yes. It's not new, busy people need a doctor."

"Let's talk about it later. Your daddy wants you to join us for dinner. Are you free tomorrow?"

"Okay. Be careful there. Bye, I love you."

"Bye! I love you too!"

"I'm free tomorrow," sagot ko at napangiti.

Pinatay ko na ang tawag, saktong natanaw ko si Song na papalapit sa akin. "Song!" masayang kumaway sa kanya.

"Hi, doc! Nasaan si Sir Math?

"I think he's in bis room, he asked me to wait here." sagot ko sa kanya, "Bakit?"

"Kanina ba siya nandoon?"

"I think so, it's been fifteen minutes," di ko sure na saad. Inobserbahan ko ang reaksyon niya, bakit parang kakaiba pakiramdaın ko dito? Is there something wrong?

"Is there something wrong?

The first glass door, it's his room. He got a heart attack there once, without shouting and saying anything Buti na lang dumating ako. Doe, hindi talaga siya gano'n katagal magbihis, eh

"Ganun ba?" agad naman akong kinabahan Hiodi naman siguto siya biglang aatakahin, 'di ba? Pwedeng pumasok sa kwarto niya? I'll just take a Inok

Doctor ka naman kaya pwede.

Sige, salamat.

Tahimik akong pumanhik doon sa taas. First glass door, so this one is his room? His room looks big

"Toktok! Da danszen?" sumilip lang ako sa glass door at hindi pumasok. I still acknowledge his privacy. But eujergency comes first that's why I come here.

What the kruk!

Mabilis akong tumalikod at bago pa man tumili ay tinakpan ko na ang bibig. I saw him, without his clothes. Napapikit ako nang mariin.

My goodness!

"Hala! Sorry, sorry." I whispered.

Susuntukin ko talaga yung Song na yon kapag nakatakbo ako, eh.

"What brings you here?" kalmado na tanong niya at mukhang nasa likuran ko, nararamdaman ko siya sa aking likuran. I gulped because of nervousness.

Unti-unti akong humarap sa kanya. Nakabalot na ng towel and gawing ibaba niya habang may towel rin na nakasabit sa leeg habang pinupuhasan ang buhok Inosente ang kanyang imga mata at walang kaalam-alam sa nangyayari.

Serrah, you're a doctor. Yes, you're a doctor, as surgeon.

"I just thought there's an emergency, hehe," awkward na sagot ko. "But don't worry That doesn't have an effect on me, I'm a doctor."

But I'm the one being nervous "You're a doctor," pag-uulit niya.

"Yes, that doesn't have an effect on me. I even did a surgery on that part. I've seen hundreds of it already and there's nothing wrong, that... doesn't have any effect on my part. Please don't worry that much," kabado kong sabi habang dinidepensahan ang aking sarili.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya at ilang beses na kumurap-kurap.

"Then, why are you explaining?"

I blinked again. "H-Ha?"