CHAPTER 05

YALLAH CRUZ POV

Pagkatapos kong maligo at magbihis, mabilis kong sinuot ang aking office uniform. Kinuha ko na ang ID ko at ang bag ko, handa na akong harapin ang panibagong araw.

Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Papa na nakaupo sa sala at tahimik na nagbabasa ng dyaryo. Lumapit ako sa kanya.

"Pa," tawag ko sa atensyon niya.

Agad naman itong lumingon at tumingin sa akin.

"Magpapaalam na po ako, aalis na po ako," paalam ko nang magalang.

Tumango lang siya nang may seryoso pero malambing na tingin. "Ingat ka."

"Saan po si Mama?" tanong ko.

Itinuro lang niya ang kusina gamit ang tingin niya. Pumunta ako doon at nakita ko si Mama na abala sa pagluluto ng almusal.

Dahan-dahan akong lumapit at niyakap siya nang mahigpit mula sa likuran, at hinalikan ko siya sa pisngi.

"Ma, magpapaalam na po ako," bulong ko at kumalas sa yakap.

Lumingon siya sa akin at ngumiti, hinaplos pa ang buhok ko.

"O siya, mag-ingat ka sa trabaho, anak. Ingat ka palagi," malambing na sabi niya bago ako tuluyang palayain.

"Opo Ma, paalam po!" sagot ko at mabilis na lumabas ng kusina at ng bahay.

Paglabas ko ng gate, swerte naman at may paparating na taxi. Agad ko itong pinara at huminto naman ito.

"Manong, sa Grayson Building po," sabi ko sa driver pagkasakay ko.

Tumango lang ito at pinaharurot agad ang sasakyan.

Ako nga pala si Yallah Cruz at isa akong Intern Designer sa kumpanyang iyon. Ilang buwan na rin ako doon at mahal ko ang trabaho ko.

-------- Fast Forward --------

Huminto ang taxi sa tapat ng building. Bumaba ako at naglakad papasok, pero kakaiba ang atmosphere.

Nagtaka ako kasi sobrang ingay at nagsisigawan ang lahat ng empleyado sa labas at lobby. Parang may fiesta o may celebrity na darating.

Lumapit ako sa katrabaho at kaibigan ko.

"Anong meron? Bakit parang magwawala na kayo?" tanong ko nang natatawa.

"Hindi mo ba alam?!" gulat na sagot nito.

Hindi naman ata ako magtatanong kung alam ko, isip ko.

"Hindi," sagot ko.

"Darating kasi ngayon yung bagong Boss! Yung bagong President ng company! Si Mr. Noah Grayson!" sagot nito habang kinikilig at halos mawala na ang boses.

"Ah... ngayon pala siya darating. Akala ko sa susunod na linggo pa," sabi ko habang inaayos yung bag ko.

Biglang sumigaw nang napakalakas ang lahat ng mga babae at tumakbo pa-labas.

"NANDITO NA SIYA!!!" sigaw nila habang nagtatalon sa kilig.

Napatingin din ako sa labas. May isang napaka-magarang itim na sasakyan ang huminto sa harap ng pinto. Mabilis na tumakbo ang guard at binuksan ang pinto sa passenger side.

Una kong nakita ang mamahalin at makintab na sapatos na humakbang sa semento.

At nang tuluyan nang lumabas ang may-ari nito... nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Isang lalaki na sobrang tangos, nakasuot ng perpektong suit, at may awtoridad na naglalakad... pero ang mukha... bakit sobrang pamilyar?

Bakit parang yung lalaking kasama ko kagabi...

---------

Parang nanigas ang buong katawan ko at parang tumigil ang ikot ng mundo.

Yung lalaking kasama ko kagabi... siya yung bagong President ng company?!

Hindi ako makapaniwala. Siya? Si Noah Grayson? Ang lalaking nakasama ko sa hotel, ang lalaking kumuha ng pagkababae ko... siya pala ang magiging boss ko?!

"Good morning, Mr. President!" sabay-sabay na bati at sigaw ng lahat sa kanya.

Ramdam ko ang kaba na parang naninigas ang mga tuhod ko. Bago pa man siya makalapit at makita ako, mabilis akong tumalikod at dali-daling kinuha ko ang face mask ko sa loob ng bag ko at isinuot iyon agad.

Sana... sana lang makalusot ako. Sana hindi niya ako makilala.

Nakatalikod ako at kunwari ay abala ako sa pag-aayos ng gamit ko sa bag, pero ramdam ko na papalapit na siya nang papalapit.

Nasa likuran ko na siya. Ramdam ko ang presensya niya at ang lamig na dala niya.

Sana dumaan na lang siya... sana hindi niya ako mapansin.

Pero hindi nangyari ang inaasahan ko.

Huminto siya sa tapat ko. Tumigil ang mundo. Pakiramdam ko tumitigil ang paghinga ko dahil sa bigat ng tingin niya na nakadikit sa akin. Alam kong nakatingin siya... alam kong sinusuri niya ako mula ulo hanggang paa.

"Turn around," malamig at dumadagundong na utos niya mula sa likuran ko.

Dahil sa takot, dahan-dahan akong humarap sa kanya at yumuko nang mababa, hindi ko kayang tumingin ng diretso sa mga mata niya.

"Why are you wearing a mask?" seryoso at malamig niyang tanong.

Napalunok ako at kinabahan lalo. "Ahh... m-may ubo po ako, sir," sagot ko at kunwari pa umubo. "Cough... cough..."

"okay"-sagot nito sakin at umalis na sa harap ko.

Naka hinga naman ako ng maluwag dahil hindi ako nito nakilala.