CHAPTER 1

Third person's POV

Katulad ng kinaugalian ay nagising si Alexander ng maaga. 5 AM pa lang ay nagkakape na ito habang kaharap ang nakatambak na mga papel na kailangan nyang suriin at pirmahan. Ito halos ang nagiging routine nya sa umaga hanggang gabi. Wala ng bago, 'yon at 'yon na lang.

Pagkatapos kumain ng umagahan ay tinawagan nya ang secretary nyang si June na sunduin sya dahil may pupuntahan silang importante. Pagkatapos nito ay pumunta na sya ng banyo para maligo. Nasa kalagitnaan ito nang pagbabasa sa sarili ng ilang beses syang umubo. Mabigat at may dalang butil ng mga dugo.

Pinasadahan nya ng tubig ang may dugo nyang mga kamay habang seryuso ang titig nito doon. Hindi nya alam kung tatagal paba sya sa kanyang sakit o kung ilang buwan na lang ba ang bibilangin nya.

Ilang minuto syang nanatili doon bago lumabas at nagbihis. Pormal ang suot nito at talaga namang bumagay sa misteryuso at malamig nyang awra. Napaharap ito bigla nang tumunog na ang busina ng sasakyan na sya ring hudyat na dumating na si June.

Bumaba na ito at sumakay sa kanyang kotse. Tahimik lang ang paligid sa buong byahe. Sanay na si June na ganito ang nararanasan nya sa kanyang boss. Ni hindi sila nakaranas na magpatugtog sa loob ng sasakyan o ngumiti manlang ang kanyang amo. Ganito naman talaga palagi.

Nakapikit lang si Alexander at nagmulat lang ito ng mata nang tumigil na ang kotse. Bumaba sila sa parking lot ng isa sa pinakamalaking hospital sa Manila. Kaagad silang dumeritso sa VIP room kung saan naghihintay ang Doctor ni Alexander na si Dr. Mendez. Sya ang katangi-tanging doctor na pinagkakatiwalaan ni Alexander sa lahat ng nangyayari sa katawan nya.

"Your condition is getting worse," malungkot na balita ng Doctor pero wala manlang bahid na kung ano mang pangamba sa mukha ni Alexander. Nakatitig lang ito ng seryuso sa inaayos nyang manggas ng kanyang pulo.

"How much time?" Seryuso nitong tanong at tumayo. Hindi kaagad nakasagot ang Doctor.

"Kung hindi pa bumuti ang condition mo sa loob ng tatlong buwan ay baka wala na tayong magawa pa," ani nito at napabuntong hininga. Masakit para sa kanyang ibalita ito sa kanyang inaanak na napalapit na rin sa kanya.

"I suggest you avoid getting stress. Mas bumibilis kasi--"

"Stress?" Mapait itong natawa ng bahagya. "I'm the CEO of one of the biggest companies in the country. Stress is basically my last name," ani nito na nakaharap na sa malaking bintana.

"Kung gano'n ay dasal na lang ang pwede nating kapitan."

Umismid pa ito. "Do you think god really exist?" Natahimik ang lahat sa tanong ni Alexander. "Kung totoo man sya, seguro ay sobrang dami kong kasalanan para pahirapan nya ako. Maybe he really have favorites after all," sabi nito at nauna nang lumabas ng pintuan.

Pagkatapos no'n ay dumeritso na sila sa Companya. Katulad ng inaasahan ng lahat ay parang pinagsakluban ng langit at lupa ang ekspresyon ng mukha ni Alexander kaya gano'n na lang ang takot ng mga employee kapag dadaan ito sa harapan nila.

Malapit na sila sa opisina nang mapahinto ito dahil sa may narinig sya. Lumapit sya sa dalawang babaeng nagkwekwentohan. Nasa likod sya nila kaya hindi kaagad sya napansin ng mga ito.

"Totoo ba?" Intrigang tanong ng matabang babae habang may sinusulat ito sa kanyang laptop.

"Oo. Ang balita ay may taning na raw ang buhay ni Boss. Kaya nga minsan hindi na sya pumapasok hindi ba? Malala raw ang sakit nito."

"Hala kawawa naman si Mr. Sebastian."

"Oo nga eh. Madami pa namang gustong pabagsakin sya seguro ay masaya ang mga iyon kapag nalaman nila ang balita."

Seryuso lamang na nakikinig si Alexander sa pinag-uusapan ng dalawang babae. Habang sa kabilang banda ay halos manlamig si June dahil halatang nagagalit na si Alexander sa mga naririnig.

Ginagawa nya ang lahat para mapansin sya ng dalawang babae pero patuloy parin sila sa pagchichismisan.

"June." Biglang tawag ni Alexander sa kanyang secretary. Naging dahilan ito upang gulat na lumingon ang dalawang babae. Gulat na gulat sila nang makita ang kanilang boss na kanina pa nakikinig sa kanilang pinag-uusapan.

"Yes, Mr. Sebastian?" Nanginginig na tanong ni June. "I want this two fired immediately. And also 'wag mong ibigay ang mga sahud nila buong buwan," malamig nitong utos.

"No, Mr. Sebastian. Sorry! Nagmamakaawa kami huwag nyo kaming tanggalin kami na lang ang inaasahan ng pamilya namin."

"Maawa na po kayo, Sir."

Halos lumuhod ang dalawa sa harapan ni Alexander pero ni hindi manlang ito nagpakita ng awa. Iniwan nya doon ang dalawang babaeng iyak nang iyak habang kinakausap ni June.

Pumasok ito sa kanyang office sakto lamang nang dumating ang PR manager na si Sandro. May dala-dala itong ipad at inilapag nya ito sa harapan ni Alexander.

"Have you seen the news?" Tanong nya. "What news?" Kibit balikat na tanong ni Alexander habang titig na titig sa laptop nito.

"Headline: Is the young CEO seriously ill? This news! Totoo ba 'to Xander?" Medyo naaalarmang tanong nito. Sa lahat ng nagtratrabaho sa kompanya ay isa si Sandro sa mga taong hindi natatakot kay Alexander. Matalik silang magkaibigan mula noong mga bata pa lamang sila kaya ganito na lamang sya kung makipag-usap sa CEO ng kompanya.

"Do you really believe that? Mas marami akong kailangang asikasuhin kesa dyan."

Inis na napakamot ng ulo si Sandro. Maliban kay Dr. Mendez at sa secretary nito ay wala ng iba pang nakakaalam sa malubha nyang sakit. Maski ang mga magulang nito ay walang alam.

"Alam ko namang wala kang pake-alam pero naapektuhan ang kompanya. The stocks begin to drop. Nagpa-panic na ang mga investors natin. Kung wala kang gagawin ay mas lalong magiging problema ito."

Napahinga na lang nang malalim si Alexander bago lumingon kay Sandro.

"What do you want me to do? Address the issue? You know it will make things bigger--"

"You need to appear in public," Putol nito kay Alexander. "And what do you mean by that?"

Kinuha ni Sandro ang ipad at may hinanap sya roon. Pagkatapos ay ipinakita nya ito kay Alexander.

"There's a grand opening of a Marine Park this week. I want you to attend this event. Para isipin ng mga tao na ok ka dahil nakikita ka nila. We need a lot of public exposure. We need to convince the people that you are ok at wala kang sakit. So please do what i said."

Hindi kaagad sumagot si Alexander sa sinabi ni Sandro.

"Xander naman--"

"Fine. Pupunta ako."

Ayaw na ayaw nya sa matataong lugar pero alam nyang ito ang makakabuti para sa kompanya. As much as possible ay kailangan nyang umarteng ok ang lahat. Na walang taning ang buhay nya, na wala syang sakit.