CHAPTER 6

MILES LAWRENCE MARTINEZ POV

"Damn it," bulong ko sa sarili ko habang marahas na itinatapon ang aking necktie sa ibabaw ng kama. Sumasakit ang ulo ko. Ang matinding hangover mula kagabi at ang walang katapusang bulyaw ng mga board members sa Martinez Global Tower kaninang umaga ay sapat na para mag-init ang ulo ko buong araw.

Pero alam ko sa sarili ko na hindi lang ang trabaho ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali it was that woman, Fiona Angelyn Perez.

Lumapit ako sa bintana ng aking kwarto at tumingin sa ibaba, partikular sa malawak na garden kung saan ko siya nakitang nakikipag-usap kay Brix Sanchez kaninang umaga. Hanggang ngayon, parang nakatatak pa rin sa isip ko ang itsura niya habang nakaupo sa damuhan matapos ko siyang bitawan nang marahas. Ang kanyang mga mata puno ng luha, galit, at isang uri ng katatagan na ngayon ko lang nakita sa isang babae at ang braso niya namumula ito dahil sa higpit ng pagkakahawak ko.

Bakit ba ako nakakaramdam ng ganito? Isang malalim na pagbuntong hininga ang pinakawalan ko. Nakaramdam ako ng kaunting inis sa sarili ko hinding hindi ako dapat makaramdam ng guilt para sa isang katulong.

Simula nang iwan kami ng sarili kong ina para sa mas mayamang lalaki, itinanim ko na sa utak ko na ang lahat ng babae ay iisa lang ang gusto mapagmanipula, sinungaling, at mukhang pera. Gagamitin nila ang kanilang kagandahan, ang kanilang mga luha, at ang mga kwento ng kahirapan para makuha ang tiwala mo at kapag nakuha na nila ang gusto nila, sisirain ka nila. I’ve seen it happen to my father muntik nang mawasak ang Martinez Global dahil sa kasakiman ng isang babae kaya nang maging CEO ako, nagtayo ako ng pader sa puso ko isang pader na walang sinumang babae ang pwedeng makatibag.

Kaya naman, nung unang araw ko pa lang makita si Fiona, awtomatikong pumasok sa isip ko na isa na naman siya sa mga babaeng naghahanap ng swerte sa mansyon ko maganda siya, oo may simple at inosenteng ganda na madaling makabihag ng sinumang lalaki at ang kwento niya tungkol sa mga magulang niyang namatay at kapatid niyang maysakit? It sounded like a perfect script. Isang gasgas na script para kaawaan ko siya at bigyan ng malaking pera.

Pero bakit nung umiyak siya kagabi sa harap namin ni Loreen, parang may kung anong sumikip sa dibdib ko?

“Hindi niyo alam kung gaano kahirap ang mawalan ng magulang sa isang iglap! Hindi niyo alam ang pakiramdam na makita ang kapatid mong tatlong taong gulang na nahihirapang huminga gabi-gabi habang wala kang pera pambili ng gamot!”

Ang bawat salita niya kagabi ay parang sampal sa mukha ko ang mga luha niya ay hindi tulad ng mga luha ng mga babaeng nakikilala ko sa high society na mukhang pilit at pang-acting lang. Ang mga luha ni Fiona ay puno ng totoong hapis at bigat at kanina, nang makita ko si Brix Sanchez na sinusubukang papirmahin siya sa isang kontrata, bigla akong nakaramdam ng matinding selos at galit hindi dahil gusto ko si Fiona, kundi dahil alam kong gagamitin lang siya ni Brix para kalabanin ako sa negosyo. Si Brix ay matagal ko nang karibal, at gagawin ng lalaking iyon ang lahat para lang makalamang sa akin.

"Sir Miles?"

Nabasag ang aking pag-iisip nang marinig ko ang katok sa pinto binuksan ko ito at nakita ko si Aling Marites na may hawak na tray ng tanghalian.

"Iwan mo na lang dyan sa lamesa, Aling Marites," sabi ko, habang bumabalik sa pagkakaupo sa gilid ng aking kama.

Inilapag ng matanda ang tray ngunit hindi muna siya umalis. Tinitigan niya ako nang may halong lungkot at pag-aalala. "Sir Miles pasensya na po kung makikialam ako. Pero sana naman po, huwag niyo namang masyadong pag-initan si Fiona mabuting bata po 'yan kilala ko ang pamilya niyan bago pa man sila maaksidente. Totoong ulila na silang magkakapatid, at totoong may sakit sa puso ang bunsong si Ferlyn."

Natigilan ako sa sinabi ni Aling Marites. Kung ang ibang tao ang nagsabi niyan, baka sinigawan ko na. Pero si Aling Marites bata pa lang ako ay nandito na sa mansyon, kaya malaki ang respeto ko sa kanya.

"Totoo ba talaga ang kwento niya, Aling Marites?" tanong ko, pilit na pinapanatili ang malamig na tono ng aking boses upang hindi niya mahalata ang interes ko.

"Opo, Sir. Kung nakikita niyo lang po kung paano magpakahirap sa trabaho ang batang 'yan para lang may maipambili ng gatas at gamot araw-araw, baka lumambot ang puso niyo," patuloy ng matanda. "Kaya sana, kahit kaunting konsiderasyon lang po. Huwag niyo naman po siyang itulad sa mga babaeng nanakit sa inyo noon."

Matapos sabihin iyon ay nagpaalam na si Aling Marites at lumabas ng kwarto. Naiwan akong tulala habang nakatitig sa pagkain na inihanda niya.

So, hindi siya nagsisinungaling?

Isang kakaibang pakiramdam ang biglang lumaganap sa buong katawan ko isang pakiramdam ng pagsisisi at kahihiyan kung totoo ang lahat ng sinabi niya, ibig sabihin ay napakahalimaw ng naging trato ko sa kanya sa nakaraang dalawang araw. Pinagbintangan ko siyang magnanakaw, tinawag ko siyang gold digger, at binuhat ko pa siya ng kamay kanina sa garden. Habang siya, dinadala ang napakabigat na pasanin ng pagiging magulang sa dalawang bata pagkatapos mawalan ng mga magulang.

Umalis ako sa kwarto ko at lumakad sa hallway ng ikalawang palapag upang magpahangin. Habang naglalakad ako malapit sa mga guest rooms, nakita ko si Fiona na lumabas mula sa isang kwarto, bitbit ang isang malaking basket ng mga maruruming labahin.

Awtomatiko akong huminto nang magtagpo ang mga mata namin, nakita ko ang mabilis na pagbabalik ng takot sa kanyang mukha. Agad niyang ibinaba ang kanyang tingin at sumandal sa pader, na tila ba sinusubukan niyang maging invisible sa harap ko.

"Magandang hapon po, Sir Miles," bati niya. Pormal ang boses niya, pero ramdam ko ang panginginig dito.

Tinitigan ko siya at doon, bumaba ang tingin ko sa kanyang braso. Kitang-kita ko ang bakas ng aking mga daliri na ngayo'y medyo nangingitim na isang matinding kirot ang naramdaman ko sa sarili kong dibdib nang makita ang pasang iyon. Ako ang may gawa niyan. Ako na isang lalaki, binuhatan ng kamay ang isang babaeng wala namang ibang ginawa kundi ang magtrabaho para sa pamilya niya.

Gusto ko sanang humingi ng tawad gusto kong sabihin na nagkamali ako pero bago pa man bumuka ang mga labi ko, ang pader na itinayo ko sa aking puso sa loob ng maraming taon ay muling humarang huwag, Miles baka palabas lang 'to. Baka ginagamit niya lang ang sitwasyon para makuha ang simpatya mo, paalala ng isang bahagi ng utak ko.

Kaya naman, sa halip na humingi ng tawad, tinanong ko na lang siya tungkol kay Brix. "Did-did Brix Sanchez give you anything?"

"Wala po, Sir Miles. Hindi ko po tinanggap ang kontratang inaalok niya," sagot niya nang hindi tumitingala sa akin. "Gaya ng sinabi ko sa inyo kanina, hindi ko siya kakilala at wala akong balak makisawsaw sa kung ano mang gulo mayroon kayo pumasok ako rito para maglinis, at iyon lang ang gagawin ko."

Nakahinga ako nang maluwag nang marinig na hindi niya tinanggap ang alok ni Brix pero kasabay niyon ay ang mas matinding pagtataka kung mukhang pera siya, bakit hindi niya tinanggap ang kontratang magbibigay sa kanya ng milyun-milyong piso at panggamot sa kapatid niya? Isang pirasong pirma lang, pwedeng-pwede na niyang iwan ang mansyon ko at ang kalupitan ko.

"Fine. make sure it stays that way. Dahil kung malaman kong lumapit ka ulit sa kanya, I will not hesitate to kick you out of this house," malamig kong sabi, pilit na ibinabalik ang aking maskara bilang isang pusong-batong amo.

"Huwag kayong mag-alala, Sir hinding-hindi ko na hahayaang mangyari 'yun," sagot niya bago mabilis na naglakad palayo, bitbit ang basket ng labahin.

Nang mawala siya sa paningin ko, napasandal ako sa pader ng hallway at napahawak sa aking noo. Gulo-gulo ang utak ko sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, may isang babaeng unt-unting gumugulo sa sistema ko nang hindi ko namamalayan. Ayaw ko ng ganitong pakiramdam. Hindi ako naniniwala sa pag-ibig, at hinding-hindi ako magpapadala sa isang katulong lang.

Kailangan kong ibalik ang dating ako. Kailangan kong mas maging masungit at mapang-abuso sa kanya upang lumayo siya, upang matakot siya, at higit sa lahat upang maprotektahan ko ang sarili kong puso mula sa panganib na dulot ng kanyang mga mata.