Chapter 4: The Art of Coincidence

Part 1: Ang Orasan ng Tadhana

Ang coincidence ay isang magandang salita para sa mga taong naniniwala sa destiny. Pero para kay Yuna, it was just math and perfect timing. Kung alam mo kung anong oras bubukas ang p***o, anong segundo hahakbang ang tao, at kung saan eksaktong anggulo siya lilingon, kaya mong maging tadhana sa paningin niya.

Isang linggo matapos ang gabi nila sa café, sinimulan ni Yuna ang phase two ng kaniyang blueprint. Hindi siya pwedeng biglang mag-text o magpadala ng bulaklak kay Jia—masyadong matalino ang presidente at agad itong makakahalata. Ang kailangan niya ay ang maramdaman ni Jia na kahit saan ito magpunta, parang tadhana na ang gumagawa ng paraan para mag-cross ang landas nila.

"Tuesday, 10:45 AM. Katatapos lang ng major exam niya sa Socio-Legal Studies," bulong ni Yuna sa sarili habang nakasandal sa pader ng auxiliary building, hinihipan ang kaniyang kuko na may kaunting bakas pa ng dilaw na pintura.

Alam ni Yuna na pagkatapos ng exam na 'yon, pagod at sabog ang utak ni Jia. At may isang bagay na palaging ginagawa ang presidente kapag pagod: bumibili ito ng malamig na bottled green tea sa isang lumang vending machine sa dulo ng quadrangle dahil madalas ay walang tao roon.

Part 2: The Vending Machine Incident

Sakto ang kalkulasyon ni Yuna. Ilang minuto lang ang lumipas, nakita niya si Jia na naglalakad pababa ng hagdan. Bagsak ang mga balikat nito, hawak ang kaniyang salamin, at halatang puyat sa pag-aaral. Diretso itong naglakad patungo sa vending machine.

Inihanda ni Jia ang kaniyang barya, isinubo sa machine, at pinindot ang button para sa green tea. Pero sa kasamaang-palad, luma na ang machine. Umugong ito nang kaunti, gumalaw ang spiral coil sa loob, ngunit na-stuck ang bote sa kalagitnaan. Hindi ito nahulog.

Bumuntong-hininga si Jia, halatang naiiyak na sa pagod. Hinampas niya nang bahagya ang glass panel ng machine. "Please, kahit ngayon lang... huwag mo naman akong paimbiyernuhan."

"Mukhang kailangan mo ng tulong, President."

Napaigtad si Jia sa gulat nang isang pamilyar na braso ang biglang sumulpot sa gilid niya. Si Yuna, naka-suot ng kaniyang paboritong leather jacket, ay malakas na binalibag ang gilid ng vending machine gamit ang kaniyang siko at balikat.

THUD!

Sa isang malakas na uga, tuluyang nahulog ang bote ng green tea sa bottom slot.

Dahan-dahang yumuko si Yuna, kinuha ang malamig na bote, at hinarap si Jia habang pinipihit ang takip nito para buksan bago iabot sa presidente. "Sabi sa'yo eh. Minsan, hindi nakukuha sa pakiusap ang mga bagay-bagay. Kailangan ng kaunting dahas."

Natulala si Jia, parang nakalimutan niya bigla kung gaano siya kauhaw. Tiningnan niya si Yuna mula ulo hanggang paa. "Ikaw na naman? Bakit... bakit parati ka na lang nandoon sa kung saan ako nagkakaproblema?"

Yuna let out a soft, low chuckle na nagpatindig ng balahibo ni Jia. "Bakit nga ba? Maybe the universe is trying to tell you na kailangan mo ng isang katulad ko sa tuwing nagkakaleche-leche ang araw mo."

Part 3: Ang Pagsakop sa Greenhouse

Hindi doon natapos ang araw ni Jia. Noong sumunod na Huwebes, nagtungo siya sa kaniyang lihim na sanctuary—ang abandonadong greenhouse sa likod ng Science Wing. Gusto niya lang mapag-isa at takasan ang sunod-sunod na text ni Jiwoo na nag-aaya ng dinner kasama ang ilang elite business partners ng pamilya nito.

Gusto lang ni Jia ng katahimikan. Pero pagka-tulak niya ng kalawanging p***o ng greenhouse, napatigil siya.

Ang kaniyang paboritong sementadong upuan ay okupado. Naka-upo doon si Yuna, nakataas ang isang paa, habang may hawak na uling at mabilis na nag-guguhit sa isang watercolor paper. Ang paligid ay amoy hinalong uling at mga tuyong dahon.

"O, President," Yuna raised her head, showing zero surprise on her face kahit na pinagpuyatan niyang alamin kung papasok ba si Jia sa oras na 'yon. "Naliligaw ka na naman?"

"This is my spot," medyo may pagka-pikon na sa boses ni Jia. Lumapit siya, crossed arms. "Dito ako palaging pumupunta kapag free time ko. Paano mo nalaman ang lugar na 'to? Walang pumupunta ritong taga-Fine Arts."

"Correction, President," Yuna smiled wickedly, leaning back against the concrete wall. "Lugar 'to ng mga halaman at sining. Bagay ako rito. Pero ikaw..." tiningnan niya ang malinis at mamahaling suot ni Jia. "Masyado kang malinis para sa abandonadong lugar na 'to. Baka marumihan 'yang pristine white blazer mo."

"Hindi ako madaling marumihan," depensa ni Jia, pero deep inside, nagwawala ang tibok ng puso niya. May kung anong magnet kay Yuna na kahit gusto niyang iwasan, parang pilit siyang hinahatak pabalik.

"Talaga?" Yuna stood up, slowly closing the distance between them. Binitawan niya ang uling sa kaniyang kamay, pero hindi niya pinunasan ang kaniyang mga daliri. Huminto siya, isang dangkal na lang ang layo sa mukha ng presidente.

Itinaas ni Yuna ang kaniyang kanang kamay, banayad na inilapit sa mukha ni Jia. Reflex na napapikit si Jia, akala niya ay hahalikan siya nito, ngunit dahan-dahang inayos lang ni Yuna ang salamin ni Jia na bahagyang nakababa sa ilong nito. Habang ginagawa 'yon, sinadya ni Yuna na mag-iwan ng kaunting bahid ng itim na uling sa dulo ng panga ni Jia.

"Ayan. May dumi ka na," Yuna whispered, her breath fanning Jia's lips. "Bagay sa'yo. Mas mukha kang tao, hindi mukhang robot na sunod-sunuran lang sa rules."

Part 4: Ang Pag-aalinlangan ng Presidente

Mabilis na lumayo si Jia, hawak ang kaniyang panga kung saan iniwan ni Yuna ang uling. Pulang-pula ang kaniyang buong mukha hanggang sa kaniyang mga tainga. "You are so... disrespectful."

"I'm just being real, Jia," Yuna dropped the formal title 'President' for the first time, and it sounded incredibly intimate. "Sige na, mag-aral ka na diyan. Hindi naman kita kakainin."

Naupo muli si Yuna sa dulo ng bench, binigyan si Jia ng sapat na espasyo para maupo rin. Kahit nagtatalo ang isip ni Jia kung dapat ba siyang umalis o manatili, sa huli, dahan-dahan siyang naupo sa kabilang dulo ng bench. Binuklat niya ang kaniyang reviewer, pero sa loob ng isa't kalahating oras, hindi niya naintindihan ang kahit isang salitang binabasa niya.

Dahil sa tuwing lilingon siya nang patago, nahuhuli niya si Yuna. Hindi ang papel ang iginuguhit nito—kundi ang kaniyang mukha. At sa bawat "aksidenteng" pagkikita nila, unt-unting nararamdaman ni Jia na mas hinahanap-hanap na ng mga mata niya ang magulong presensya ng Fine Arts student kaysa sa mga pormal na text ng kaniyang sariling girlfriend.

Habang si Yuna, patuloy lang sa pagguhit, may madilim na tagumpay sa kaniyang mga mata. “Konting-konti na lang, Jiwoo,” saisip niya habang tinititigan ang namumulang mukha ni Jia. “Sinasakop ko na ang mundo ng reyna mo.”