CHAPTER 2

Mahigit dalawang oras na ang nakalipas mula nang umakyat kami sa entablado, pero parang hindi pa rin tumitigil ang pagkabog ng dibdib ko. Paulit-ulit pa rin sa isip ko ang bawat salitang binitiwan niya noong una pa lang kaming magkita. “Maganda ka naman. Presentable. Sapat na ‘yan.”

Parang tinutusok ng karayom ang puso ko sa tuwing maaalala ko ‘yun. Sa gitna ng lahat ng ngiti at pagbati ng mga bisita, pakiramdam ko ay isa lang akong manika na pilit pinapagalaw. Hawak ni Michael Angelo ang bewang ko—magaan lang, pormal lang, pero walang kahit anong init o pagmamahal. Sa bawat pagpapakilala niya sa akin bilang “ang aking mapapangasawa”, ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng isang transaksyon na tuluyan nang naipasara.

“Magaling kang kumilos,” bulong niya sa tabi ng tenga ko habang kumakaway kami sa isang grupo ng matatandang negosyante. “Walang halong pag-aalinlangan. Akala mo sanay ka na sa ganitong klase ng pagtitipon.”

Tumingin ako sa kanya nang mabilis, pilit na pinanatili ang ngiti sa labi kahit na ang loob ko ay parang kumukulo na. “Kailangan ko lang po, Sir. Hindi naman po ako nandito para mag-enjoy.”

Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya, pero hindi iyon ngiti ng tuwa. Mukhang ngiti lang siya dahil nakuha niya ang gusto niya. “Tama ka. Walang mali doon. Tandaan mo ‘yang isip na ‘yang hanggang sa matapos ang lahat ng ito.”

Nang sa wakas ay matapos na ang pormal na bahagi ng gabi, nagpaalam na kami agad. Ang biyahe pauwi papunta sa mansyon na magiging tirahan ko sa loob ng tatlong taon ay sobrang tahimik. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng makina ng mamahaling sasakyan at ang sarili kong paghinga. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang dumadaan ang mga ilaw ng siyudad. Parang nanonood lang ako ng buhay ng ibang tao habang ako ay nakakulong na sa isang kapalarang hindi ko naman pinangarap.

Pagdating sa mansyon—napakalawak, maputi at itim ang disenyo, parang hotel o museo na walang nakatira—inihatid niya ako sa isang malaking kwarto. Maganda, malinis, kumpleto sa gamit, pero malamig ang pakiramdam. Parang hindi bahay ng tao, kundi lugar lang na pansamantalang pagpapahingahan.

“Ito ang kwarto mo,” sabi niya sabay bitaw sa doorknob. “Ang kwarto ko ay nasa kabilang dulo ng pasilyo. Bawal kang pumasok doon nang walang paalam. May sarili kang pasilidad dito, kasama na ang banyo at maliit na kusitang pwedeng gamitin mo kung gusto mo. Ang mga tauhan ay sumusunod sa akin, kaya kung may kailangan ka, sabihin mo sa kanila o diretso sa akin.”

“Malinaw po, Sir,” sagot ko. “Wala naman po akong balak abalahin kayo.”

Tumingin siya sa akin nang matagal, parang sinusuri ang bawat galaw ko. “Huwag mo akong maliitin, Perlas. Hindi ako nanunumbat ng oras o atensyon. Pero kapag nasa labas tayo, kailangan nating magmukhang totoo ang lahat. Walang pag-aalinlangan sa tingin, walang pag-iwas. Ganoon lang ang hinihingi ko kapalit ng tulong sa pamilya mo.”

“Alam ko po ‘yun, Sir Michael,” sagot ko nang mariin. “Kontraktado po tayo. Gagawin ko ang parte ko nang maayos.”

Umalis na siya pagkatapos noon. Nang maisara ang p***o, doon lang ako bumigay. Napaupo ako sa paanan ng malaking kama at doon tumulo ang mga luha na kanina ko pa pinipigil. Ang hirap pala maging sa lugar na hindi mo pag-aari. Ang hirap magsuot ng maskara araw-araw. Pero walang atrasan na ito. Nasa papel na, napirmahan na, at ang kinabukasan ng pamilya ko ay nakasalalay na rito.

Sa mga sumunod na araw, unti-unti ko namang nasanay ang sistema. Gumising ako nang maaga, tulungan ng mga tauhan, pero hindi ako lumalabas ng kwarto hangga’t hindi ko sigurado kung wala na siya o kung tapos na ang mga pagkain niya. Iniiwasan ko siyang makausap hangga’t maaari. Pero minsan, hindi maiiwasan lalo na kapag sabay kaming nag-aalmusal o kapag may kailangang ayusin para sa darating na mga pagtitipon.

At doon ko napansin ang isang bagay na nagpagulo pa lalo sa isip ko. Si Michael Angelo Gray—hindi siya yung lalaking akala ko. O baka naman ang alam lang ng ibang tao ay ang ibinubunga niya sa publiko?

Akala ko ay puro porma lang siya, mahilig magpasikat, at walang ibang alam kundi tingnan ang ganda ng iba. Pero nakita ko kung paano siya magtrabaho. Sa kwartong puno ng mga monitor at dokumento, nakita ko siyang mag-isip nang malalim, magbilang nang tumpak, at gumawa ng desisyon na mahirap pero makatarungan. Nakita ko kung paano niya inalagaan ang mga proyekto na hindi lang para sa kita, kundi para rin sa pagbibigay ng trabaho sa maraming tao. Nakita ko kung paano siya magalit kapag nalaman niyang niloloko ang mga mahihirap na supplier o manggagawa.

Isang hapon, habang naghahanda ako para sa isang charity event na dadaluhan namin, hindi ko sinasadyang marinig ang usapan niya sa telepono mula sa kanyang opisina. Nakabukas nang bahagya ang p***o kaya hindi ko sinasadyang napahinto.

“…Huwag na huwag niyo siyang hahayaang mapahamak,” seryoso at mabigat ang boses niya. “Ang utang ko sa kanya ay hindi mababayaran ng anumang halaga. Kaya habang nasa pangangalaga ko siya, siguraduhin niyong walang magtatangkang saktan o samantalahin siya. Kahit ako pa ang mapahamak.”

Sino ang tinutukoy niya? At anong utang ang meron siya? Lito ako. Ang alam ng lahat, siya ang laging pinagkakautangan, siya ang laging nasa taas. Paanong mayroon siyang utang sa iba?

Biglang bumukas nang tuluyan ang p***o at nagtama ang tingin namin. Agad niyang ibinaba ang telepono. Ang mukha niya ay seryoso, medyo nanlilisik pa nga ang mata dahil sa gulat na may nakikinig. Pero hindi siya nagalit nang husto gaya ng inaasahan ko.

“Kanino ka pa nakatayo riyan?” tanong niya, medyo matigas pa rin ang tono pero hindi nakakatakot gaya ng dati.

“Patawad po, Sir Michael,” agad akong yumuko. “Tinatawag na po kayo ng taga-luto para sa kape. Hindi ko po sinasadyang makinig.”

Tinitigan niya ako nang matagal, tila sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo o kung may iba pa akong narinig. Sa huli, bumuntong-hininga na lang siya. “Sumama ka na. Tapos na rin naman ang kailangan kong ayusin. Pag-usapan na natin ang susunod na pagtitipon.”

Habang naglalakad kami sa pasilyo, hindi ko mapigilang magtanong. “Sir… totoo po ba ang sinasabi ng lahat tungkol sa inyo? Na… na mahal niyo lang ang mga magagandang bagay at tao? Na mukha lang ang tinitingnan niyo?”

Natigilan siya sa paglakad. Lumingon siya sa akin at sa pagkakataong ito, parang may ibang emosyon sa mga mata niya—pagod, lungkot, at isang uri ng galit na nakatago.

“Maraming bagay ang akala nila, Perlas,” mahina niyang sabi. “Pero ang nakikita ng mata ng karamihan, madalas ay hindi ang buong katotohanan. Sinasabi nilang mukha lang ang mahalaga sa akin dahil ‘yun lang ang nakikita nilang dahilan kung bakit ako nakikisama o nakikipag-usap. Hindi nila alam… minsan, ang pagtingin sa panlabas na anyo ay isang paraan para itago ang kung ano talaga ang hinahanap ng puso ko.”

Napatahimik ako. Hindi ko naintindihan nang buo ang sinabi niya noon, pero parang may bumukas na p***o sa isip ko. Ang lalaking akala ko ay mababaw, isa lang palang maskara ang suot. At ang akala ko naman ako—na isa lang akong mukhang ginagamit—baka naman… baka naman may iba pa siyang dahilan kung bakit ako ang pinili niya sa dami ng iba pang mas maganda, mas sikat, at mas mayaman pa sa akin?

Gabi na nang magsimula ang charity event. Puno ng tao, mga kilalang personalidad, at mga mambabatas. Gaya ng dati, magkahawak kami ng braso habang naglalakad. Pero ngayon, iba na ang pakiramdam ko. Hindi na kasing bigat ng dati. Kapag tumitingin ako sa kanya, hindi ko na lang nakikita ang “Demonyo ng Negosyo” o ang lalaking mapaghusga. Nakikita ko na rin ang tao sa likod ng lahat ng iyon.

Hanggang sa may isang lalaking lumapit—isang matandang negosyante na kilala rin sa pagiging bastos at mapanlait. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa nang walang kahihiyan, tapos tumawa nang mapait habang nakatingin kay Michael.

“Michael,” sabi ng matanda. “Akala ko ba matalino ka? Bakit ito ang pinili mo? Wala naman itong maipagmamalaki kundi mukha. Siguro mura lang ang hinihingi nito sa’yo. Sayang ang yaman mo kung ganito lang ang itatabi mo.”

Nanlamig ako sa sinabi niya. Iyon din ang iniisip ko noon. Pero bago pa ako makasagot o yumuko dahil sa hiya, narinig ko ang boses ni Michael. Mababa, kalmado, pero puno ng banta na parang kidlat na papatama anumang oras.

“Mag-ingat ka sa mga salita mo, Don Manuel,” mariin niyang sabi. “Ang babaeng katabi ko ay higit pa sa nakikita ng mata mo. Mas may dangal, mas may puso, at mas matalino kaysa sa marami dito sa loob ng bulwagang ito, kasama ka na. Kung ang tingin mo ay mukha lang ang batayan ng halaga ng isang tao… ikaw pala ang mababaw sa aming dalawa.”

Natigilan ang matanda at ang lahat ng nakarinig. Hindi ako makagalaw. Nakatingin lang ako kay Michael. Hindi ko inakalang ipagtatanggol niya ako nang ganoon. Para sa kontrata lang naman kami, ‘di ba? Bakit parang galit na galit siya na may magmaliit sa akin?

Nang makaalis na ang matanda at humupa na ang usapan, dinala niya ako sa isang lugar na tahimik sa gilid ng hardin ng hotel. Hawak niya ang magkabilang balikat ko, nakatingin nang diretso sa mga mata ko.

“Huwag mong hayaang pasirahin ng sinuman ang tingin mo sa sarili mo, Perlas,” bulong niya. “Kahit na… kahit na ako pa mismo ang nagsabi noon na sapat na ang itsura mo. Huwag kang maniwala na iyon lang ang meron ka. Alam ko na higit pa roon. At kung hindi mo pa alam… tutulungan kitang makita ‘yun din.”

Ang puso ko ay parang sasabog na naman, pero hindi na dahil sa takot o hiya. Ito ay dahil sa pagkalito. Sa unang tingin, nagkamali ako ng husga. At ngayon… natatakot ako na baka nagkakamali naman ako ngayon—natatakot ako na baka ang akala kong negosyo lang… ay magiging laro na naman ng damdamin ko. Dahil paunti-unti, ang lalaking akala ko ay walang puso… siya na pala ang unti-unting bumubukas ng p***o para pasukin ang buong pagkatao ko.