CHAPTER 3

Ilang linggo na ang nakalipas mula noong insidente sa charity event, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang bawat salitang binitiwan niya. “Ang babaeng katabi ko ay higit pa sa nakikita ng mata mo… ikaw pala ang mababaw sa aming dalawa.” Paulit-ulit iyon na umuulit sa isip ko habang nakahiga ako sa kama ko, hawak ang kumot hanggang sa aking baba. Akala ko noon ay kontrata lang, mukha lang, at panlabas na anyo ang batayan ng lahat. Pero paanong… bakit parang nag-iiba na ang lahat? Bakit parang ang pagitan naming dalawa ay unti-unti nang lumiliit kahit na wala pa namang nagbabago sa nakasulat sa papel?

Dahil sa papalapit na anibersaryo ng kumpanya ng pamilya ko—ang kumpanyang tinulungan niya muling itayo—kailangan naming dumalo sa isang pribadong salu-salo. Mas maliit lang ito kumpara sa ibang okasyon, pamilya at malalapit na kasosyo lamang. Pero pagkatapos ng gabi na puno ng pagbati, pasasalamat, at pagpapakita ng pagkakaisa, hindi namin agad umuwi. Isang mahabang biyahe ang ginawa namin patungo sa isang pribadong pahingahan sa paanan ng bundok—isang lugar na pag-aari ng pamilya Gray kung saan walang ibang tao, walang media, at walang sinumang makakakilala sa amin.

“Gusto ko lang siguraduhin na ligtas ka bago tayo umuwi ng siyudad,” sabi niya habang nagmamaneho, ang boses niya ay mababa at kalmado. “May ilang hindi magandang balita na dumating kanina tungkol sa mga dating kalaban ng pamilya mo. Mas mabuting magpalipas muna ng ilang oras dito.”

Tumango lang ako kahit na parang kumakabog nang mabilis ang dibdib ko. Ang lugar ay napakatahimik, napakaganda. Ang hangin ay presko, puno ng amoy ng damo at puno. Ang bahay naman ay simple pero elegante—gawa sa matibay na kahoy at bato, may malalaking bintana kung saan makikita ang mga bituin nang napakalinaw.

Pagpasok namin, agad akong kumuha ng tubig para pawiin ang uhaw at ang kaba na tila ayaw mawala. Hindi ko namalayan na sumunod pala siya sa akin sa kusina. Nang lumingon ako, nasa likuran ko na siya—napakalapit. Halos dikit na ang katawan namin. Napahawak ako sa gilid ng lababo, hindi makagalaw, nakatingin lang sa kanya habang unti-unting tumitigil ang paghinga ko.

“Perlas…” tawag niya sa pangalan ko, hindi gaya ng dati na pormal o may distansya. Parang bulong lang iyon na tila takot siyang baka mawala ako anumang oras. “Alam mo ba… simula noong gabing iyon sa gala, simula noong ipagtanggol kita… hindi na ako mapakali. Parang may kulang tuwing hindi kita nakikita. Parang nagmamadali ang oras kapag kasama kita.”

Hindi ako nakasagot agad. Ang puso ko ay parang sasabog na sa lakas ng tibok. “Sir Michael… hindi po ba dapat… kontrata lang naman ito?”

Bahagyang umiling siya habang dahan-dahang itinataas ang kamay niya upang dampian ang dulo ng aking pisngi. Ang haplos niya ay mainit, banayad, at puno ng damdamin na hindi ko akalaing kaya niyang ipakita. “Akala ko rin noon. Akala ko sapat na ang lahat ng kondisyon. Akala ko kaya kong kontrolin ang lahat. Pero mali ako. Dahil simula nang makita ko kang nakatayo sa harap ko noong araw na naghahabol ka ng hininga dahil sa takot para sa pamilya mo… ikaw na ang hawak ng isip ko, Perlas. Hindi lang dahil maganda ka. Kundi dahil sa tapang mo. Sa kabutihan ng puso mo. Sa pagiging totoo mo kahit na ang lahat ay pilit kang pinamamaliit.”

Unti-unting lumapit ang mukha niya. Ramdam ko ang init ng hininga niya. Ang mga mata niya ay nakatingin nang diretso sa akin, puno ng pagnanasa at pag-aalinlangan na naghahalo. Gusto ko siya. Matagal ko na itong nararamdaman pero pilit kong itinatago dahil akala ko bawal. Akala ko ako lang ang nahuhulog sa bitag ng sarili kong damdamin. Pero ngayon… nakikita ko sa kanya na pareho kami. Parehong natatakot, parehong naguguluhan, pero parehong gustong sumuko.

Dahan-dahan kong isinandal ang likod ko sa gilid ng mesa. Hinayaan kong lumapit pa siya hanggang sa magkadikit na ang buong katawan namin. Ang braso niya ay pumulupot sa aking bewang, hinihila ako palapit pa lalo. Nang magtagpo ang aming mga labi, parang mundo ko ay tumigil. Hindi ito gaya ng mga halik sa harap ng tao na pilit lang at mabilis. Ito ay mabagal, malalim, puno ng pagnanasa na matagal na naming kinikimkim. Parang bawat segundo ay sinasabi namin ang lahat ng hindi namin kayang bigkasin gamit ang salita.

Dahan-dahan ang paggalaw ng mga kamay niya. Mula sa aking mukha, bumaba ito sa leeg, sa balikat, hanggang sa dahan-dahang hinahawakan ang gilid ng aking damit. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya—parang siya rin ay hindi makapaniwala na nangyayari ito. Ako naman, nawawalan na ako ng lakas na magpigil. Ang lahat ng pag-iingat, lahat ng takot… parang natutunaw na lahat sa init ng yakap niya. Hinayaan ko rin ang sarili kong mga kamay na gumala sa dibdib niya, damhin ang tibok ng puso niya na kasing bilis din ng akin.

“Michael…” bulong ko sa pagitan ng aming mga halik, at sa pagkakataong ito, hindi na ‘Sir’ ang tawag ko. “Gusto ko… gusto ko ikaw.”

Isang mabilis na ungol ang lumabas sa kanya nang marinig niya iyon. Hinalikan niya ako nang mas matindi pa, sabay dahan-dahang inaalis ang tali ng aking bestida. Ang bawat galaw ay puno ng pag-iingat, parang ako ay isang bagay na napakahalaga na ayaw niyang masaktan kahit paano. Unti-unti nang bumababa ang kanyang mga halik mula sa aking labi, papunta sa panga, sa leeg, pababa sa balikat. Parang nawawala na ako sa sarili ko. Wala na akong ibang naririnig kundi ang mabilis na paghinga naming dalawa at ang malakas na tibok ng puso.

Ilang sandali na lang… ilang sandali na lang at tuluyan na naming isusuko ang lahat. At alam ko… hinding-hindi ko ito pagsisisihan.

Pero sa sandaling iyon, habang nasa pagitan na kami ng pagsuko, biglang may dumaan na alaala sa isip ko—isang alaala na hindi ko akalaing magiging dahilan para magbago ang lahat. Isang pangalan. Isang pangyayari. At bigla na lang… napahinto ako. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil sa takot na biglang sumulpot. At ang paghinto ko… iyon ang nagpagising din sa kanya.

Tumingala ako nang bahagya habang humihingal nang malalim. At doon… nagtama ang tingin namin. At nakita ko ang pagbabago sa mukha niya. Ang init sa mga mata niya ay biglang napalitan ng gulat. Gulat na parang nakakita siya ng isang bagay na hindi niya inasahan. Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa harap niya. Parang may biglang kumurot nang malakas sa puso niya.

Bigla siyang umatras. Mabilis. Halos matumba siya sa lakas ng pag-atras niya. Hawak niya ang kanyang sariling dibdib habang nakatingin sa akin na parang nakakita siya ng multo. Ang mukha niya ay namumutla, ang noo ay biglang pinawisan, at ang kanyang mga mata ay puno ng takot na hindi ko maintindihan.

“Michael? Anong nangyari?” agad akong nagtakang lumapit, pero itinaas niya ang kamay niya para pigilan ako. Parang hindi niya ako gustong hawakan o lapitan sa sandaling iyon.

“Huwag…” mahina pero paos na sabi niya. “Huwag kang lumapit… sandali lang.”

Nakita ko kung paano siya nagpupumilit na huminga nang maayos. Ang lalaking matapang, ang lalaking hindi natitinag kahit sa harap ng daigdig… ngayon ay parang isang batang takot na takot. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri ang bawat detalye ng mukha ko, ng katawan ko, habang pilit na inaalala ang isang bagay na matagal na niyang ibinaon.

“Parang…” nauutal na sabi niya, ang boses ay nanginginig. “Parang… parang nakikita ko siya. Sa paraan ng pagtingin mo. Sa hugis ng labi mo kapag nakangiti. Sa hugis ng balikat mo… Parang siya, Perlas. Parang siya talaga.”

“Sino po?” tanong ko, ang takot ay nagsisimula na ring gumapang sa akin. “Sino po ang kahawig ko?”

Hindi siya sumagot agad. Umiling-iling siya habang pinipikit nang mariin ang mga mata, parang pilit na tinataboy ang imaheng iyon sa isip niya. “Hindi… hindi ito maaari. Matagal na ‘yun. Matagal na siyang… nawala.” Huminga siya nang napakalalim at tumingin ulit sa akin, pero ngayon ay halo na ng lungkot at pagtataka. “Patawad… patawad kung bigla akong umatras. Hindi ko… hindi pa ako handa. Akala ko kaya ko na. Pero nangyari lang na… nang makita kitang ganito, malapit sa akin… bumalik lahat. Parang bumalik ako sa panahong akala ko hindi ko na makakalimutan.”

Tumalikod siya at naglakad palayo, tumungo sa balkonahe habang hawak pa rin ang sarili. Naiwan akong nakatayo doon, ang puso ko na kanina pa puno ng pag-asa ay biglang nabasag. Ang akala ko ay simula na ng aming tunay na kwento… ay biglang nahinto sa gitna ng daan dahil sa isang lihim na galing sa nakaraan.

Sino siya? At bakit ganoon na lang ang reaksyon ni Michael Angelo Gray? Bakit sa oras na halos maging kami na… doon pa siya nagulat at natakot? Ang akala ko ay ako lang ang may itinatagong nakaraan. Pero ngayon… alam kong marami pa akong hindi nalalaman tungkol sa lalaking akala ko ay unti-unti ko nang nakikilala.

Pinagtabi ko nang maayos ang aking damit at dahan-dahang lumapit sa p***o ng balkonahe. Nakita ko siyang nakasandal sa rehas, nakatingin sa madilim na gubat sa ibaba. Ang hangin ay humahampas sa kanyang buhok, pero hindi niya ito pinapansin. Ang buong atensyon niya ay nasa isang bagay na tanging siya lang ang nakakakita.

“Michael,” mahina kong tawag. “Kahit hindi mo pa sabihin lahat… andito lang ako. Hindi ako aalis dahil lang doon.”

Lumingon siya sa akin, at sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakita ko ang luha na pilit niyang pinipigil. “Hindi mo naiintindihan, Perlas. Ang kahawig mo… ay ang dahilan kung bakit ako ganito. Ang dahilan kung bakit akala ko ay wala nang halaga ang pagmamahal. At kung bakit… takot na takot akong ulitin ang parehong pagkakamali.”

At sa gabing iyon, sa gitna ng preskong hangin at tahimik na paligid, nalaman ko na ang pinakamalaking pagsubok sa aming relasyon ay hindi ang utang, hindi ang kontrata, at hindi ang opinyon ng ibang tao. Ito ay ang multo ng nakaraan na bumalik na parang ako—ang babaeng pinili niya sa isang kasunduan—ay ang eksaktong kopya ng taong umalis at sumira sa kanya noon.

Ang gabing dapat sana ay magbubuklod sa amin habambuhay… ito pa ang naglagay ng pinakamalaking pader sa pagitan namin. At ngayon, hindi lang ang puso ko ang kailangang ipaglaban ko… kundi pati na rin ang takot na baka… baka hanggang “kahawig” lang talaga ako para sa kanya.