Chapter 4

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig sa kontratang nasa harapan ko.

Ilang pahina lang iyon na may iilang salita at isang pirma. At pagkatapos kong pirmahan ito, magiging asawa na ako ng isang lalaking halos hindi ko kilala.

Si Governor Alejandro Montenegro.

Ang lalaking nagpalaya sa akin, ang lalaking may galit sa pamilya ko.

At marahil ang lalaking may pinakamalaking dahilan para gamitin ako.

“Kung hindi mo kayang pirmahan ngayon, puwede kang umalis.”

Napatingin ako kay Alejandro. Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng mesa, kalmado na parang hindi niya hinihingi sa akin ang buong buhay ko.

“At ano ang mangyayari kapag umalis ako?”

“Wala.”

“Sigurado kayo?”

“Oo.”

“At hindi ninyo babawiin ang tulong ninyo sa kaso ko?”

Hindi siya sumagot agad.

Iyon ang dahilan kung bakit alam kong nagsisinungaling siya. “Legal na ang release mo,” sa wakas ay sagot niya. “Hindi kita basta-basta maibabalik sa kulungan.”

“Pero?”

Bahagya siyang napangiti. “Pero hindi ko sinabi na magiging madali ang buhay mo.”

Napayuko ako. Tama siya, paglabas ko pa lang ng kulungan, sinalubong na ako ng mga camera at mga matang puno ng paghuhusga. Bukas, malamang nasa bawat social media account na ang mukha ko.

Ang anak ni Gregorio Valencia, ang babaeng pumatay sa kabit ng sariling ama.

Iyon ang magiging pangalan ko sa mata ng lahat. Wala akong kahit na ano, kaya kung tatanggapin ko ang alok ni Alejandro, kahit paano ay magkakaroon ako ng proteksyon.

Pero kapalit no'n ay pagkakulong sa isang kulungan na walang rehas.

Humawak ako sa bolpen. Tinitigan ko ang blangkong linya sa kontrata.

“Kung papayag ako,” mahinang sabi ko, “may isa akong kondisyon.”

Bahagyang umangat ang kilay niya.

“Ano?”

“Huwag ninyo akong hahawakan nang walang pahintulot ko.”

Hindi siya gumalaw. “That’s it?”

“At hindi ninyo ako pipilitin sa kahit anong bagay.”

Matagal niya akong tinitigan. Pagkatapos ay tumango.

“Deal.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib ko nang marinig ko iyon. Hindi ko alam kung dapat ba akong magtiwala dahil naniniwala ako sa kasabihang TRUST NO ONE BUT YOURSELF, ONLY YOURSELF.

Hindi sa lalaking tulad niya. Dahan-dahan kong ibinaba ang bolpen.

At nilagdaan ang kontrata.

Althea Marie Valencia. At tuluyan nang nagbago ang buhay ko.

“Congratulations.”

Napatigil ako. Napatingin ako sa kaniya.

“Hindi pa tayo kasal.”

“Technically, engagement agreement pa lang.”

“Engagement?”

Tumayo siya.

“May press conference tayo bukas.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Anong press conference?”

“Para ipaalam sa publiko ang engagement natin.”

“Excuse me?”

“Narinig mo ako.”

Tumayo rin ako.

“Hindi ninyo man lang ako tinanong!”

“Kung tinanong kita, tatanggi ka.”

“Oo!”

“Exactly.”

Napahawak ako sa noo.

“Napakabastos ninyo.”

“Sanay na ako.”

“Governor kayo.”

“Alam ko.”

“At ginagamit ninyo ang posisyon ninyo para pilitin ako.”

“Kung gusto kitang pilitin, hindi na kita bibigyan ng kontrata.”

Natahimik ako.

May punto siya.

Pero nakakainis pa rin.

“May isa pa.”

“Ano na naman?”

“May paparating na stylist.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Para saan?”

“Para sa engagement.”

“Ngayong araw?”

Tumango siya.

“Hindi ako pumayag sa ganito.”

“Pinirmahan mo.”

Napatitig ako sa kaniya.

“Kinamumuhian kita.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good.”

“Good?”

“Mas madali kang kumbinsihin kapag galit ka.”

Napailing ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon mula nang makalabas ako ng kulungan, gusto kong matawa.

Hindi ko ginawa.

Dahil sa lalaking ito, hindi ko alam kung kailan ako dapat tumawa at kailan ako dapat tumakbo.

Pagkalipas ng ilang oras, nakaupo ako sa isang malaking salon na hindi ko alam kung magkano ang halaga.

Pinapalitan ng stylist ang buhok ko.

May makeup artist sa harap ko.

May designer na nagdadala ng sunod-sunod na damit.

Parang hindi ako isang babaeng dalawang taon lang nakakulong.

Parang isa akong celebrity na naghahanda para sa kasal.

Nang makita ko ang sarili ko sa salamin, halos hindi ko makilala ang babaeng nakatingin sa akin.

Mahaba ang buhok ko ngayon.

Bahagyang kulot.

Simple lang ang makeup.

At nakasuot ako ng itim na fitted dress.

“Beautiful.”

Napalingon ako.

Nakatayo sa may pintuan si Alejandro.

Nakasuot siya ng itim na suit.

Walang kurbata.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Ano?”

“Wala.”

“Kung wala, bakit ka nakatingin?”

“Sinisigurado kong tama ang ginawa nila.”

Napakunot-noo ako.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi na mahalaga.”

Lumapit siya.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang kakaibang pagbabago sa mga mata niya.

Hindi na siya mukhang gobernador.

Hindi na rin siya mukhang lalaking may plano.

Para lamang siyang isang ordinaryong lalaki na nakatingin sa isang babae.

Napaatras ako nang kaunti.

“Anong problema?”

“Wala.”

“Sure?”

Tumango ako.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging conscious.

Mabuti na lang at tumunog ang telepono niya.

Agad niyang sinagot.

“Yes?”

Nagbago ang mukha niya.

“Where?”

Tahimik siyang nakinig.

“Don’t let anyone leave.”

Binaba niya ang tawag.

“Ano’ng nangyari?”

Hindi siya sumagot.

Kinuha niya ang coat niya.

“Sumama ka.”

“Governor—”

“Now.”

Hindi ko pa siya nakitang ganoon kaseryoso.

Agad akong tumayo.

“May problema ba?”

“Wala pa.”

“Anong ibig sabihin ng wala pa?”

Tumingin siya sa akin.

“May taong nagtangkang pumasok sa opisina ko.”

Nanlamig ako.

“Sino?”

“Hindi pa namin alam.”

Hindi ako nakapagsalita habang papunta kami sa kotse.

Sa unang pagkakataon, hindi na ako nagreklamo sa kaniyang pagiging tahimik.

Masyado akong kinakabahan.

Paglabas namin ng building, mas maraming security personnel ang naroon.

May mga sasakyang nakaparada.

May ilang pulis.

At may isang bagay na agad kong napansin.

Sa gilid ng parking area ay may isang itim na motorsiklo.

Nakatayo ang isang lalaki roon.

Nakahelmet.

Nakatingin sa amin.

“Governor…”

Hindi pa ako nakakatapos magsalita nang biglang umandar ang motorsiklo.

“Get down!”

Hinawakan ni Alejandro ang braso ko at mabilis akong hinila pababa.

May malakas na tunog na umalingawngaw.

Nagkagulo ang lahat.

Napahawak ako sa tenga ko.

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari.

“Althea!”

Naramdaman kong hinawakan niya ang balikat ko.

“Are you hurt?”

Umiling ako.

“Hindi.”

Tumingin siya sa paligid.

Mabilis na tumakbo ang mga bodyguard.

May mga taong nagsisigawan.

Ang motorsiklo ay mabilis nang nakalayo.

“Anong nangyari?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilagay niya ang isang kamay sa likod ko at itinulak ako patungo sa sasakyan.

“Pasok.”

“Pero—”

“Althea!”

Sa unang pagkakataon, narinig ko ang takot sa boses niya.

Sumunod ako.

Halos hindi ako makahinga habang umaandar ang sasakyan.

“May nagpapaputok ba?”

“Hindi namin alam.”

“Pero bakit tayo tinatarget?”

Tahimik siya.

“Governor.”

“Althea.”

“Hindi ako bobo.”

Tumingin siya sa akin.

“May koneksyon ba ito sa tatay ko?”

Hindi siya sumagot.

Iyon ang sagot.

“Alam ko.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Alam ko.”

Maya-maya, umandar ang telepono ko.

Hindi ko alam kung sino ang tumatawag.

Unknown number.

Tinitigan ko iyon.

“Answer it.”

Napatingin ako kay Alejandro.

“Sigurado kayo?”

“Yes.”

Pinindot ko ang sagot.

“Hello?”

Walang sumagot.

“Hello?”

May mahina akong narinig.

Isang babae.

Pabulong.

“Althea…”

Nanigas ako.

“Kilala mo ba ako?”

“Makinig ka sa akin.”

“Who are you?”

“Malapit ka kay Alejandro, hindi ba?”

Napatingin ako sa kaniya.

Napansin niyang nagbago ang mukha ko.

“Oo.”

“Kung gano’n, huwag kang magpakasal sa kaniya.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Ano?”

“Huwag na huwag mong pakakasalan si Alejandro Montenegro.”

“Bakit?”

Sandaling natahimik ang babae.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpahinto sa mundo ko.

“Althea…”

Nanginginig ang boses niya.

“Ang nanay mo…”

Napahigpit ang hawak ko sa telepono.

“Ano ang tungkol sa mama ko?”

“Alam ko kung bakit siya namatay.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ano?”

Napatingin ako kay Alejandro.

Nakatitig na rin siya sa akin.

“Sabihin mo sa akin!”

Ngunit bago pa ako makarinig ng sagot, biglang naputol ang tawag.

“Hello?”

Wala.

“Hello!”

Pinindot ko ulit ang screen.

Wala na.

“Anong sinabi niya?”

Hindi ako sumagot.

“Althea.”

Nanginginig ang kamay ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang telepono.

“Sinabi niya…”

Hindi ko natapos.

“Ano?”

Tinitigan ko si Alejandro.

Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang gobernador na nagligtas sa akin.

Nakita ko ang isang lalaking maaaring may tinatago.

“Sinabi niyang huwag akong magpakasal sa iyo.”

Nanigas ang mukha niya.

At bago pa siya makapagsalita, muling tumunog ang cellphone ko.

Isang text message.

Isang litrato.

Binuksan ko iyon.

At tuluyan akong nawalan ng hininga.

Larawan iyon ng mama ko.

Buhay.

Nakatayo siya sa isang lugar na hindi ko kilala.At sa ilalim ng litrato ay may isang mensahe:

HUWAG KANG MAGTIWALA KAY ALEJANDRO.

SIYA ANG DAHILAN KUNG BAKIT NAGLAHO ANG NANAY MO.