LOGINShare
CHAPTER 2.1 THE JAR OF FORGOTTEN THINGS
publish date:
2026-09-22 11:07:21"She woke up in a house that cooks memories fo breakfast"
Nagising si Mara sa tunog ng kutsara na dumadampi sa tasa.
Clink. Clink. Clink.
Mabagal. Parang metronome. Parang binibilang yung paghinga niya.
Dilaw pa rin yung ilaw. Yung amoy ng kape mas malakas na ngayon. Hindi barako. Hindi 3-in-1. Ito yung amoy ng kape na may gatas, may konting asukal, at may... lungkot?
Nakaupo pa rin siya sa tabi ng bintana. Nakatungo sa dibdib niya yung ulo.
Sa kandungan niya, wala na yung libro. Takas. Nasa estante na ulit. Sa gitna. Parang naka-display.
"Gising ka na," sabi ni Nico.
Nasa kusina siya. Likod lang yung nakikita ni Mara. Naka-white shirt pa rin. Nagbubuhos ng mainit na tubig sa isang tasa.
"Anong oras na?" tanong ni Mara. Puno ng laway at pagod yung boses niya.
"Umaga na sa labas," sabi ni Nico. "Pero dito... dito walang oras."
Tumayo si Mara. Masakit yung batok. Masakit yung dibdib. Hindi dahil sa puyat. Dahil sa mga alaala nawala.
Sinubukan niyang alalahanin ulit yung tatay niya sa bubong. Wala.
Sinubukan niyang alalahanin yung libing ng nanay. Wala din. Parang may punit sa utak niya. Hindi masakit. Pero ramdam mo na may kulang.Lumapit siya sa kusina. Maliit lang. Isang kalan. Isang lababo. Isang mesa. At mga estante na puno ng garapon.
Pero hindi asin. Hindi asukal.
May garapon na may label: "Unang Halik - 1954"
May garapon na may label: "Amoy ng Ulan - 1986" May garapon na may label: "Tawa ng Anak - Walang Petsa"Napaatras si Mara.
"Ano... ano to?" bulong niya.
Inilapag ni Nico yung kape sa harap niya. "Ingredients," sabi niya. Simple. "Para sa mga order."
"Inumin mo," turo niya sa tasa. "Kailangan mo. Nagutom ka kagabi."
Ininom ni Mara. Mainit. Mapait sa dulo. Pero pagbaba sa lalamunan, gumaan yung pakiramdam niya.
"Salamat," sabi niya.
Tumango lang si Nico. Tapos kinuha niya yung blangkong libro mula sa estante. Yung ibinigay niya kay Mara kagabi.
"Page 120," sabi niya. "Hindi mo pa natatapos."
Binuksan ni Mara. Blangko pa rin. Yung ballpen nasa tabi.
"Hindi ko alam kung ano isusulat," sabi ni Mara. Totoo. "Umalis? Manatili?"
"Wala namang mali," sabi ni Nico. "Pero pag hindi mo sinulat ngayon, yung bahay... magugutom."
Parang may kuryenteng dumaloy sa likod ni Mara.
"Magugutom saan?"
Tumingin si Nico sa bintana. Madilim pa rin sa labas kahit umaga na.
"Sa mga alaala ng iba," sabi niya. "Pag gutom yung bahay, siya na yung kukuha. Hindi na ikaw magbabayad. Siya."
Bago pa makasagot si Mara, may kumatok.
Tok tok.
Isang marahan at magalang na katok ang nagmula sa labas ng p***o.
Nagkatinginan sila ni Nico.
"Customer," sabi ni Nico. Hinanda niya yung mukha niya. Yung pagod, tinago. Pinalitan ngiti. "Maghintay ka lang dito. Manonood ka muna."
Nilapitan niya yung p***o at pinukbuksan ang kumatok.
Sa labas, isang matandang babae. Mga nasa edad na setenta anyos. Naka-duster. May dalang payong kahit hindi umuulan.
"Magandang umaga po," sabi ng matanda. Nanginginig ang boses nito. "Totoo po ba yung sabi nila?" Anito sa kaharap.
"Depende po kung ano yung sabi," sagot ni Nico.
"Na... na pwede daw po akong makalimot dito." Pumasok si Aling Rosa. Umupo. Hindi tumingin kay Mara.
At si Mara, naiwan sa tabi ng kusina. Hawak yung tasa. Hawak yung blangkong libro.
Sa loob niya, may kaba. Kasi ngayon lang niya makikita kung paano talaga gumagana yung bahay na kumakain ng alaala.
Latest chapter
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 4.1 THE OFW
"Not every memories needs to be erased. Sometimes, we simply need to learn how to live without being afraid of them."[DAY 4 — 9:00 A.M. — GINGOOG CITY]Hindi na umulan pero basa pa rin ang kalsada. Nakasabit pa sa mga bubong ang tubig-ulan, at paminsan-minsan ay may patak na nahuhulog sa lupa.Nakaupo si Mara sa kusina, abala sa pagsusulat sa kanyang libro. Nasa Pahina 4 na siya.Naglingkod.Nagluto.Hindi para kalimutan.Para maalala nang tama.Nagbago.Matagal niyang tinitigan ang huling salitang isinulat niya.Nagbago.Hindi pa niya alam kung tunay ngang nagbago ang bahay o kung sandali lamang itong nagpapanggap na maamo. Pero matapos ang nangyari kagabi, alam niyang hindi na niya kayang bumalik sa dati.Sa tapat niya, tahimik na nagbabalat ng bawang si Nico.Hindi ito nagsasalita.Mula nang baguhin ni Mara ang recipe, parang may kung anong nagbago sa kanilang dalawa. Mas madalas nang mapatingin si Nico sa mga dingding. Paminsan-minsan, napapatigil din ito sa ginagawa, na para ban
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 3.2 THE RECIPE CHANGES
“Not forgetting anymore. Healing.”10:43 P.M. — KUSINAPatay na ang kalan.Pero mainit pa rin ang kawali.Nakasandal si Mara sa pader, nakaupo sa sahig. Nakatingin siya sa kamay niyang may itim na guhit, parang bakas ng isang paso.Hindi naman masakit pero naroon pa rin.Umupo si Nico sa tapat niya. May dala siyang dalawang tasa ng kape.Parehong itim.Walang asukal.“Hindi ka pa matutulog?” tanong ni Nico.Napailing si Mara.“Paano ako matutulog? Paulit-ulit pa rin sa isip ko ang boses ni Andrei.”Napapikit siya.Ma’am... lapis ko po.Muling umalingawngaw sa isip niya ang mahinang boses ng bata.Huminga siya nang malalim, pero hindi sapat iyon para mawala ang bigat sa dibdib niya.Tumango si Nico bago humigop ng kape.“Ganoon din ang nangyari sa akin noong una kong customer,” sabi niya. “Isang matandang babae. Gusto niyang kalimutan ang asawa niya. Limampung taon silang nagsama.”Sandali siyang natahimik, para bang may alaala siyang ayaw nang balikan pero hindi pa rin tuluyang makali
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 3.1 THE SECOND COSTUMER
"Here, we don't erase what happened. We just cook it. So, it stop hurting every time you remember."It was morning.But there was no sunlight.Last night’s rain still clung to the roof, dripping steadily, over and over, as if someone inside the house were counting the seconds.Mara was awake before the lights had fully come on.She still wasn’t used to the bed.For three nights, she had been sleeping in the armchair, and somehow, her body had learned that it was the only place where she was safe.Nico was already in the kitchen.He always was.Apron. White shirt. Old burn scars across his hands as he chopped onions that didn’t seem to make him cry.“Good morning,” Nico said without looking back. “We have a customer later. Ten o’clock.”Mara walked toward the stove.The smell of coffee filled the kitchen.Not the kind of coffee you simply drank.This was the kind you only had to smell to feel, for a moment, that maybe you didn’t have to cry.“What’s hurting her?” Mara asked.Nico washe
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 2.2 THE RECIPE FOR LETTING GO
"To forget your pain, you must first cook it.""Anong pangalan niyo, Lola?" tanong ni Nico. Iyong magalang na tono at professional."Aling Rosa," sagot ng matanda. Hinawakan niya yung payong niya. Mahigpit."60 years na akong may dala-dala.""Ano pong gusto niyong kalimutan?"Umiyak si Aling Rosa. Iyong iyak na walang tunog at patak lang ng luha ang makikita sa mga mata nito."Yung anak ko," bulong niya. "Namatay sya twenty years ago. Naaksidente siya. Pero tuwing Pasko, hinahanap ko siya sa palengke. At tuwing birthday niya, nagluluto ako ng paborito niyang pagkain. Pagod na ko, anak. Pagod na kong maalala sya."Lumapit si Nico sa estante. Kumuha siya ng isang libro. Asul. Manipis. At may pamagat na Uwi."Inyo na po to," sabi niya. Inilapag sa harap ni Aling Rosa. "120 pages. Basahin niyo. Hanggang dulo.""Magkano 'to?" tanong niya."Wala pong bayad ito pero kailangan niyo pong magbahagi ng isang alaala," sabi ni Nico. "Yung pinakamasaya. Iyon po ang magiging kapalit."Napapikit si A
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 2.1 THE JAR OF FORGOTTEN THINGS
"She woke up in a house that cooks memories fo breakfast"Nagising si Mara sa tunog ng kutsara na dumadampi sa tasa.Clink. Clink. Clink.Mabagal. Parang metronome. Parang binibilang yung paghinga niya.Dilaw pa rin yung ilaw. Yung amoy ng kape mas malakas na ngayon. Hindi barako. Hindi 3-in-1. Ito yung amoy ng kape na may gatas, may konting asukal, at may... lungkot?Nakaupo pa rin siya sa tabi ng bintana. Nakatungo sa dibdib niya yung ulo.Sa kandungan niya, wala na yung libro. Takas. Nasa estante na ulit. Sa gitna. Parang naka-display."Gising ka na," sabi ni Nico.Nasa kusina siya. Likod lang yung nakikita ni Mara. Naka-white shirt pa rin. Nagbubuhos ng mainit na tubig sa isang tasa."Anong oras na?" tanong ni Mara. Puno ng laway at pagod yung boses niya."Umaga na sa labas," sabi ni Nico. "Pero dito... dito walang oras."Tumayo si Mara. Masakit yung batok. Masakit yung dibdib. Hindi dahil sa puyat. Dahil sa mga alaala nawala.Sinubukan niyang alalahanin ulit yung tatay niya sa bu
THE HOUSE THAT EATS MEMORIES CHAPTER 1.2 THE HOUSE FOUND ME
" She ran from the people chasing her. She didn't know the house ask for more."Pahina 5.Pahina 6.Habang nagbabasa si Mara, pakiramdam niya ay unti-unti siyang hinihigop papasok sa mga pahina.Hindi na lamang mga letra ang mga salita.Naging mga daan ang mga ito.Naging ulan.Naging tunog ng sarili niyang mga yabag habang humahampas ang mga paa niya sa putik kanina.Sa pahina 7, nagtago ang babae sa isang eskinita. Amoy ihi at basura roon. Pero mas ligtas pa rin iyon kaysa sa labas.Totoo iyon.Doon mismo siya nagtago kanina.Sa pahina 8, narinig niya ang boses ng lalaking humahabol sa kanya.“Lalabas ka rin.”Iyon mismo ang sinabi sa kanya ni Roger sa telepono noong nakaraang linggo.Mas hinigpitan ni Mara ang pagkakahawak sa libro.Bakit?Bakit nakasulat dito ang buhay niya?Tumingin siya kay Nico.Patuloy pa rin itong nagsusulat na para bang walang kakaibang nangyayari.“Nico,” mahinang tawag ni Mara.“Hmm?”Hindi ito tumingala.“Bakit... bakit nandito ang kuwento ko?”Doon lama
You May Also Like
Ang Santo Sa Likod Ng Pinto 2: Si Father Mer
Delicate83.8K viewsWho is the killer?
1nvictus6.8K viewsThe Race Against Death's Door Filipino Version
gkey_x3.9K viewsNuestro Amore ( Our Love)
MsDayDreamer991.8K viewsRuthless Red
Kneekaa2.4K viewsChain the Truth
Hannah4.3K viewsDysfunctional
BadReminisce9.7K viewsAvenger From The Past
Pen of Mnemosyne2.2K views
