Library
Maghanap
Home / Mystery/Thriller / THE HOUSE THAT EATS MEMORIES / CHAPTER 2.2 THE RECIPE FOR LETTING GO

Share

CHAPTER 2.2 THE RECIPE FOR LETTING GO

Author: Valdemoro, Claudine
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-22 21:17:52

"To forget your pain, you must first cook it."

"Anong pangalan niyo, Lola?" tanong ni Nico. Iyong magalang na tono at professional.

"Aling Rosa," sagot ng matanda. Hinawakan niya yung payong niya. Mahigpit.

"60 years na akong may dala-dala."

"Ano pong gusto niyong kalimutan?"

Umiyak si Aling Rosa. Iyong iyak na walang tunog at patak lang ng luha ang makikita sa mga mata nito.

"Yung anak ko," bulong niya. "Namatay sya twenty years ago. Naaksidente siya. Pero tuwing Pasko, hinahanap ko siya sa palengke. At tuwing birthday niya, nagluluto ako ng paborito niyang pagkain. Pagod na ko, anak. Pagod na kong maalala sya."

Lumapit si Nico sa estante. Kumuha siya ng isang libro. Asul. Manipis. At may pamagat na Uwi.

"Inyo na po to," sabi niya. Inilapag sa harap ni Aling Rosa. "120 pages. Basahin niyo. Hanggang dulo."

"Magkano 'to?" tanong niya.

"Wala pong bayad ito pero kailangan niyo pong magbahagi ng isang alaala," sabi ni Nico. "Yung pinakamasaya. Iyon po ang magiging kapalit."

Napapikit si Aling Rosa. "Yung huling Pasko na kasama ko sya. Nung kumakanta siya. 12 years old lang siya noong mga panahon na 'yon."

Tumango si Nico. "Yun na po yun."

Binuksan ni Aling Rosa yung libro. Page 1.

Samantalang  si Mara naman ay nanonood lang mula sa kusina.

Sa page 1, may batang kumakanta sa kusina. Amoy adobo.

Naramdaman ni Mara. Parang siya yung kumanta.

Sa page 10, may regalo. Laruan.

Nawala kay Aling Rosa yung alaala ng regalo. Nakita ni Mara sa kung paano gumaan ang mga mata nito.

Sa page 50, may halik sa noo. "Goodnight, anak."

Nawala ulit.

Habang nagbabasa si Aling Rosa, si Nico, nagluluto. Kumuha siya ng garapon. "Tawa ng Anak - Walang Petsa". Binuksan. Amoy joy. Amoy bata. Inihalo niya sa kawali. Walang apoy. Pero kumukulo.

"Ano yung niluluto mo?" tanong ni Mara nang hindi na makatiis.

"Adobong Pait," sagot ni Nico na hindi lumilingon.

"Para sa kanya. Para pagtapos niya magbasa, may makakain siya. Para hindi sobrang sakit."

"Paano mo niluluto yung alaala?"

"Trade," sabi ni Nico. "Yung bahay kumukuha. Ako nagluluto. Tapos binibigay natin pabalik sa tao. Pero ibang lasa na. Hindi na sakit. Pag-asa na."

Page 100. Page 110.

Mas mabilis na si Aling Rosa.

Sa page 118, may libing.

Humagulgol si Aling Rosa. Pero hindi siya tumigil.

Sa page 120, blangko.

Tumingin siya kay Nico. "Ano isusulat ko?"

"Kung ano gusto niyo mangyari sa susunod na Pasko," sabi ni Nico.

Nag-isip si Aling Rosa. Tapos sumulat.

Gusto ko, magluluto pa rin ako. Pero para sa mga apo ko na lang.

Isinara niya yung libro. At pag sara niya, ngumiti siya.

Totoong ngiti. Yung unang ngiti niya in 20 years.

"Gumaan," bulong niya. "Salamat."

Tumayo siya. Kumuha ng adobong inilapag ni Nico. Kinain at tumango.

"Ano lasa?" tanong ni Nico.

"Parang... parang patawad," sagot ni Aling Rosa.

Umalis siya. Bitbit pa rin yung payong. Pero hindi na nakayuko. Pagsara ng p***o, bumagsak si Nico sa upuan. Pagod na pagod. Tumingin siya kay Mara.

"Ganyan araw-araw," sabi niya. "Minsan isa. Minsan lima."

"Ikaw? Natapos mo na page 120 mo?"

Umiling si Mara.

"Edi ikaw naman sunod," sabi ni Nico. "Kasi kung hindi, ikaw na yung lulutuin ng bahay."

Napalunok si Mara.

Sa labas, may isa pang katok.

Tok tok.

Mas malakas. Mas matanda.

"Customer ulit?" tanong ni Mara. Boses nanginginig.

"Oo," sabi ni Nico. Tumayo. Kinuha yung apron. "At ikaw... maghahanda ka na ng kusina. Assistant ka na simula ngayon."

Madilim yung paligid kahit pa umaga niyon.

At si Mara, tumayo din. Hawak yung blangkong libro.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Mga Comments (1)
goodnovel comment avatar
Reniel Salazar
grabi nakaka proud sa gumawa nang story nato
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 4.1 THE OFW

    "Not every memories needs to be erased. Sometimes, we simply need to learn how to live without being afraid of them."[DAY 4 — 9:00 A.M. — GINGOOG CITY]Hindi na umulan pero basa pa rin ang kalsada. Nakasabit pa sa mga bubong ang tubig-ulan, at paminsan-minsan ay may patak na nahuhulog sa lupa.Nakaupo si Mara sa kusina, abala sa pagsusulat sa kanyang libro. Nasa Pahina 4 na siya.Naglingkod.Nagluto.Hindi para kalimutan.Para maalala nang tama.Nagbago.Matagal niyang tinitigan ang huling salitang isinulat niya.Nagbago.Hindi pa niya alam kung tunay ngang nagbago ang bahay o kung sandali lamang itong nagpapanggap na maamo. Pero matapos ang nangyari kagabi, alam niyang hindi na niya kayang bumalik sa dati.Sa tapat niya, tahimik na nagbabalat ng bawang si Nico.Hindi ito nagsasalita.Mula nang baguhin ni Mara ang recipe, parang may kung anong nagbago sa kanilang dalawa. Mas madalas nang mapatingin si Nico sa mga dingding. Paminsan-minsan, napapatigil din ito sa ginagawa, na para ban

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 3.2 THE RECIPE CHANGES

    “Not forgetting anymore. Healing.”10:43 P.M. — KUSINAPatay na ang kalan.Pero mainit pa rin ang kawali.Nakasandal si Mara sa pader, nakaupo sa sahig. Nakatingin siya sa kamay niyang may itim na guhit, parang bakas ng isang paso.Hindi naman masakit pero naroon pa rin.Umupo si Nico sa tapat niya. May dala siyang dalawang tasa ng kape.Parehong itim.Walang asukal.“Hindi ka pa matutulog?” tanong ni Nico.Napailing si Mara.“Paano ako matutulog? Paulit-ulit pa rin sa isip ko ang boses ni Andrei.”Napapikit siya.Ma’am... lapis ko po.Muling umalingawngaw sa isip niya ang mahinang boses ng bata.Huminga siya nang malalim, pero hindi sapat iyon para mawala ang bigat sa dibdib niya.Tumango si Nico bago humigop ng kape.“Ganoon din ang nangyari sa akin noong una kong customer,” sabi niya. “Isang matandang babae. Gusto niyang kalimutan ang asawa niya. Limampung taon silang nagsama.”Sandali siyang natahimik, para bang may alaala siyang ayaw nang balikan pero hindi pa rin tuluyang makali

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 3.1 THE SECOND COSTUMER

    "Here, we don't erase what happened. We just cook it. So, it stop hurting every time you remember."It was morning.But there was no sunlight.Last night’s rain still clung to the roof, dripping steadily, over and over, as if someone inside the house were counting the seconds.Mara was awake before the lights had fully come on.She still wasn’t used to the bed.For three nights, she had been sleeping in the armchair, and somehow, her body had learned that it was the only place where she was safe.Nico was already in the kitchen.He always was.Apron. White shirt. Old burn scars across his hands as he chopped onions that didn’t seem to make him cry.“Good morning,” Nico said without looking back. “We have a customer later. Ten o’clock.”Mara walked toward the stove.The smell of coffee filled the kitchen.Not the kind of coffee you simply drank.This was the kind you only had to smell to feel, for a moment, that maybe you didn’t have to cry.“What’s hurting her?” Mara asked.Nico washe

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 2.2 THE RECIPE FOR LETTING GO

    "To forget your pain, you must first cook it.""Anong pangalan niyo, Lola?" tanong ni Nico. Iyong magalang na tono at professional."Aling Rosa," sagot ng matanda. Hinawakan niya yung payong niya. Mahigpit."60 years na akong may dala-dala.""Ano pong gusto niyong kalimutan?"Umiyak si Aling Rosa. Iyong iyak na walang tunog at patak lang ng luha ang makikita sa mga mata nito."Yung anak ko," bulong niya. "Namatay sya twenty years ago. Naaksidente siya. Pero tuwing Pasko, hinahanap ko siya sa palengke. At tuwing birthday niya, nagluluto ako ng paborito niyang pagkain. Pagod na ko, anak. Pagod na kong maalala sya."Lumapit si Nico sa estante. Kumuha siya ng isang libro. Asul. Manipis. At may pamagat na Uwi."Inyo na po to," sabi niya. Inilapag sa harap ni Aling Rosa. "120 pages. Basahin niyo. Hanggang dulo.""Magkano 'to?" tanong niya."Wala pong bayad ito pero kailangan niyo pong magbahagi ng isang alaala," sabi ni Nico. "Yung pinakamasaya. Iyon po ang magiging kapalit."Napapikit si A

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 2.1 THE JAR OF FORGOTTEN THINGS

    "She woke up in a house that cooks memories fo breakfast"Nagising si Mara sa tunog ng kutsara na dumadampi sa tasa.Clink. Clink. Clink.Mabagal. Parang metronome. Parang binibilang yung paghinga niya.Dilaw pa rin yung ilaw. Yung amoy ng kape mas malakas na ngayon. Hindi barako. Hindi 3-in-1. Ito yung amoy ng kape na may gatas, may konting asukal, at may... lungkot?Nakaupo pa rin siya sa tabi ng bintana. Nakatungo sa dibdib niya yung ulo.Sa kandungan niya, wala na yung libro. Takas. Nasa estante na ulit. Sa gitna. Parang naka-display."Gising ka na," sabi ni Nico.Nasa kusina siya. Likod lang yung nakikita ni Mara. Naka-white shirt pa rin. Nagbubuhos ng mainit na tubig sa isang tasa."Anong oras na?" tanong ni Mara. Puno ng laway at pagod yung boses niya."Umaga na sa labas," sabi ni Nico. "Pero dito... dito walang oras."Tumayo si Mara. Masakit yung batok. Masakit yung dibdib. Hindi dahil sa puyat. Dahil sa mga alaala nawala.Sinubukan niyang alalahanin ulit yung tatay niya sa bu

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 1.2 THE HOUSE FOUND ME

    " She ran from the people chasing her. She didn't know the house ask for more."Pahina 5.Pahina 6.Habang nagbabasa si Mara, pakiramdam niya ay unti-unti siyang hinihigop papasok sa mga pahina.Hindi na lamang mga letra ang mga salita.Naging mga daan ang mga ito.Naging ulan.Naging tunog ng sarili niyang mga yabag habang humahampas ang mga paa niya sa putik kanina.Sa pahina 7, nagtago ang babae sa isang eskinita. Amoy ihi at basura roon. Pero mas ligtas pa rin iyon kaysa sa labas.Totoo iyon.Doon mismo siya nagtago kanina.Sa pahina 8, narinig niya ang boses ng lalaking humahabol sa kanya.“Lalabas ka rin.”Iyon mismo ang sinabi sa kanya ni Roger sa telepono noong nakaraang linggo.Mas hinigpitan ni Mara ang pagkakahawak sa libro.Bakit?Bakit nakasulat dito ang buhay niya?Tumingin siya kay Nico.Patuloy pa rin itong nagsusulat na para bang walang kakaibang nangyayari.“Nico,” mahinang tawag ni Mara.“Hmm?”Hindi ito tumingala.“Bakit... bakit nandito ang kuwento ko?”Doon lama

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status