LOGINCHAPTER 172 – You Don't Need Me Today"Minsan, ang pinakamasakit na marinig ay hindi 'iiwan kita.'"Kundi... 'Kaya ko na.'”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging kakaiba ang umaga.Wala namang nangyaring masama.Walang tawag mula sa mga tauhan.Walang balitang may gumalaw na kalaban.Walang banta sa teritoryo.Tahimik ang buong villa.Pero habang nakatayo ako sa harap ng salamin, may kakaibang pakiramdam akong hindi maalis.May nagbabago sa akin.At sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.Sa likod ko, narinig ko ang pagbukas ng pinto.Hindi ko kailangang lumingon.Alam ko na kung sino."Freya."Boses ni Torren.Mababa.Kalma.Pamilyar.Dati, sapat na ang isang tawag niya para awtomatikong bumaling ang buong atensyon ko sa kanya.Ngayon, nanatili akong nakatingin sa salamin."Good morning."Sandaling natahimik siya."Good morning."Nagkita ang mga mata namin sa repleksiyon.Hindi siya lumapit.Hindi rin ako gumalaw.Parang pareho naming nararamda
CHAPTER 171 – "Naaalala Ko Na ang Sarili Ko""Ang pinakamasakit na alaala ay hindi ang nakalimutan mo.""Kundi ang sarili mong unti-unting bumabalik... na parang estranghero."Nagising akong mas maaga kaysa sa lahat.Tahimik ang buong villa. Wala ang karaniwang ingay ng mga tauhan sa ibaba. Wala ring tunog ng mga sasakyang pumapasok sa bakuran.Tanging ang mahinang pag-ihip ng hangin ang sumasalubong sa akin.Katabi ko si Torren.Mahimbing ang tulog niya.Ilang buwan na ring bihira ko siyang makitang natutulog nang ganito. Palagi siyang alerto. Palaging handang bumangon sa unang senyales ng panganib.Ngayon...Mukha siyang payapa.At sa unang pagkakataon...Hindi ako ang dahilan ng katahimikan niya.Marahan kong inalis ang kamay niyang nakapatong sa baywang ko.Dati, imposible iyon.Kahit gumalaw lang ako nang bahagya, agad siyang nagigising.Ngayon ay hindi.Hindi dahil mas mababaw ang pagmamahal niya.Kundi dahil sa wakas...Natuto na rin siyang magtiwala na hindi ako mawawala sa ba
CHAPTER 170 – "If You Remember Me... Who Am I?""Hindi pala sapat na maalala ka ng taong mahal mo.""Kailangan mo ring maalala kung sino ka kapag wala siya."Nagising si Freya na katabi si Torren, ngunit sa halip na guminhawa, lalo siyang nabigatan.Napagtanto niyang ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na awkward.Natural na ito.At iyon ang nakakatakot.Hindi na nila kailangang magsalita upang maintindihan ang isa't isa.Nagpasya si Freya na gumawa ng simpleng desisyon nang hindi nagtatanong kay Torren.Pumili siya ng pupuntahan.Nag-utos sa mga tauhan.Nagpasya para sa sarili.Ngunit bawat desisyon ay may kasunod na tanong sa isip niya:"Ano kaya ang sasabihin ni Torren?"Doon niya napagtanto—Hindi na lang emosyon ang nahahati sa kanila.Pati paraan ng pag-iisip.Napansin ni Torren ang pagbabago.Tahimik niyang tinanong:"Iniiwasan mo ba ako?"Sumagot si Freya:*"Hindi.""Sinusubukan ko lang malaman kung sino ako kapag wala ka."Mahabang katahimikan.Sa unang pagkakataon, wala
Chapter 169: I TRIED TO BE ALONE AGAIN!"Akala ko ang pinakamahirap ay ang mawalan ng taong mahal mo.""Mas mahirap palang alalahanin kung sino ka bago mo siya minahal."Marahan kong isinara ang pinto sa likuran ko.Hindi ako lumingon.Hindi dahil natatakot akong makita si Torren.Kundi dahil alam kong kapag nakita ko pa siya, hindi ko na matutuloy ang desisyong buong gabi kong pinag-isipan.Wala siyang sinabi nang umalis ako.Wala siyang tanong.Wala siyang utos.Hindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang beses na mas mabigat ang pakiramdam ko dahil binigyan niya ako ng kalayaan.Dati, iyon ang ipinaglalaban ko.Ngayon, pakiramdam ko ay parang may iniwang bahagi ng sarili ko sa kabilang panig ng pintuan.Huminga ako nang malalim.Malamig ang hangin ng umaga.Tahimik ang buong villa.Walang nagmamasid.Walang sasakyang sumusunod.Walang tauhang nakadikit sa bawat galaw ko.Ito ang dating buhay na gusto ko.Ang magkaroon ng espasyong ako lang.Pero habang naglalakad ako sa lumang hard
Chapter 168 — Separation Feels Like Illness"Hindi pala lahat ng sugat ay dumudugo.""May mga sugat na nagsisimulang humapdi kapag wala na ang taong nakasanayan mong katabi."Hindi ko alam kung anong oras ako nagising.Tahimik ang buong silid.Napakatahimik.Walang tunog ng pagbukas ng pinto.Walang mahihinang yabag.Walang mahinang buntong-hininga ni Torren habang inaayos niya ang cuff ng suot niyang polo.Dilat ang mga mata ko ngunit ilang segundo akong nakahiga lamang.Parang may mali.Hindi dahil may panganib.Hindi dahil may umatake.Kundi dahil may kulang.Umupo ako nang dahan-dahan sa kama.Nakasara pa rin ang kurtina.Humahalo ang malamlam na liwanag ng umaga sa malamig na kulay ng kuwarto.Awtomatikong napatingin ako sa kabilang bahagi ng kama.Maayos na ang kumot.Wala na siya.Normal lang iyon.Bilang pinuno ng Villanueva Syndicate, maraming pulong si Torren na kailangang asikasuhin.Ilang beses na rin naman itong nangyari noon.Pero ngayon...Hindi ko maipaliwanag kung bak
CHAPTER 167 – “We Think the Same Now”“Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.”“Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.”At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao.Isa na lang.Gumising ako sa kama na malamig ang gilid.Hindi empty.Hindi dahil wala siya.Kundi dahil alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko siya nakikita.
CHAPTER 116 – “They Built a Cage Inside Me”“The moment the system activated, I felt it—not in the world… but inside me.”The pain didn’t start in
Chapter 4 – The Ring I Never WantedPaano kung biglang may ibinigay sa’yo na simbolo ng pag-aari… na hindi mo hiningi, at hindi mo alam kung paano haharapin ang lalaking nagbibigay nito sa’yo?Hindi ko maalis sa isip ko ang bigat ng sobre kagabi. Ngayon, nakatayo ako sa harap ng salamin, hawak ang
Chapter 3 – The First Encounter of ControlPaano kung ang lalaking pinakikinatakutan mo ang unang taong gustong kontrolin ang bawat galaw mo? At paano mo haharapin ang lalaking may lihim na kilig sa bawat galit mo?Hindi ko alam kung mas masakit ba o mas nakakatakot—ang malaman na ang bawat galaw k
Chapter 2 – Locked In at the MansionPaano kung ang tahanan na inaakala mong ligtas ay maging kulungan mo? At kung ang lalaking kinatatakutan mo, siya rin ang magiging guard mo?Hindi ko akalaing sa sobrang liwanag ng umaga, ramdam ko pa rin ang bigat ng gabi sa likod ng mga mata ko. Ang mansion ng







