LOGINCHAPTER 111 â âYou Were Never Free⊠Were You?ââThe scariest part wasnât that he lied⊠it was that he mightâve never had a choice.âHindi ako nakatulog buong gabi.Paulit-ulit sa utak ko ang mga mata ni Torren.Hindi malamig.Hindi galit.Pagod.Parang isang taong matagal nang lumulubog pero walang humihila pataas.Nakaupo ako sa madilim na office ng bagong headquarters namin habang umuulan sa labas. Tahimik ang buong building. Tanging tunog lang ng keyboard at mahinang patak ng ulan ang naririnig ko.Pero sa loob ng utak ko?Chaos.Mabigat akong huminga habang pinapanood ang surveillance footage sa laptop.Again.And again.And again.Torren standing beside them.Torren watching me leave.Torren not stopping me.Masyadong maraming tanong.At mas lalo akong kinakabahan dahil nagsisimula nang mag-connect ang lahat.âMaâamâŠâHindi ako lumingon kay Marco.âMay nakita kami.âTahimik kong tinanggal salamin ko.âShow me.âLumapit siya at inilapag ang folder sa mesa.Photos.Transaction reco
CHAPTER 110 â âThen Iâll Survive Without YouââIf he was protecting me by pushing me away⊠then Iâd make sure I became untouchable.âHindi ako umiyak pagkatapos kong iwan si Torren.Hindi ako sumigaw.Hindi ako nagbasag ng gamit tulad ng dati.Mas malala.Tumigil akong makaramdam.Tahimik akong nakaupo sa loob ng sasakyan habang dumadaan kami sa madilim na highway. Umuulan sa labas. Mabigat ang hangin. Pero wala na âyon kumpara sa bigat sa dibdib ko.Sa tabi ko, tahimik si Mateo habang nagmamaneho.Paminsan-minsan, sumusulyap siya sa rearview mirror.Parang gusto niyang magsalita.Pero walang may lakas ng loob.Kasi lahat sila alam.May nangyari saâkin.Hindi physical.Mas delikado.Parang may namatay.At hindi ako sigurado kung si Torren ba âyonâŠO ako.Nakatitig lang ako sa kamay ko.Sa parehong kamay na minsang hinawakan niya nang parang ako lang ang bagay na mahalaga sa mundo niya.Ngayon?Parang multo na lang lahat.âYou donât need to know to survive this.âNapapikit ako.Tangina
CHAPTER 109 â âDonât Save Me If Youâre Not MineââHe keeps choosing them in the light⊠and me in the dark.âHindi ko alam kung alin ang mas masakit.âYung makita siyang buhayâŠo âyung makita siyang tumitingin saâkin na parang wala na akong ibig sabihin.Tatlong araw na mula nang makatakas ako sa compound nila. Tatlong araw na puro dugo, sunog, at bangkay ang iniwan ko sa bawat galaw ko. Tatlong araw na sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili ko na wala na akong pakialam kay Torren Villanueva.Pero bawat gabiâŠbawat tahimik na segundoâŠnaririnig ko pa rin ang boses niya sa utak ko.Youâre mine.Napapapikit ako habang nakatayo sa balcony ng safehouse. Umuulan. Malamig ang hangin, pero wala âyon kumpara sa lamig na unti-unting pumapalit sa puso ko.Sa likod ko, bumukas ang pinto.âMay update,â seryosong sabi ni Marco.Hindi ako lumingon. âSabihin mo.ââMay meeting mamaya sa pier warehouse. High-level exchange.âTahimik akong huminga.âKasama siya?â tanong ko.Hindi agad sumagot si Marco.
CHAPTER 108 â âYou Taught Me How to Destroy YouââEvery move I made⊠I learned from him.âHindi ako natulog buong gabi.Nakatayo lang ako sa harap ng malaking bintana ng penthouse habang pinapanood ang ilaw ng siyudad sa ibaba.Alive.Busy.Ignorant.Hindi nila alam na may giyerang unti-unting sumisira sa ilalim ng lungsod na âto.Hindi nila alam na may hari at reyna na pinapatay ang isaât isa nang hindi man lang humahawak ng baril.Humigpit ang hawak ko sa baso ng whiskey.Sa glass reflection, nakita ko ang sarili ko.Sharp cheekbones.Madilim na mata.Walang emosyon.Parang stranger.Parang hindi na ako si Freya.At maybe iyon ang kailangan.Because the old me wouldâve still begged Torren to explain.The new me?She wanted blood.âBoss.âHindi ako lumingon nang pumasok si Rafael.âTalk.ââConfirmed ang meeting tonight.âFinally.Dahan-dahan akong humarap sa kanya.âLocation?ââPier 19 warehouse. Heavy security.â Nag-alangan siya sandali. âAnd Torren will be there.âSomething inside
CHAPTER 107 – “If This Is a Game… I’ll Break the Board”“If he wanted to play enemy… then I’d stop playing the girl who loved him.”Hindi ko maalala kung paano ako nakabalik sa kotse.Ang naalala ko lang… yung mukha ni Torren habang umaatras siya palayo sa’kin.Cold.Controlled.Parang wala akong ibig sabihin.Parang hindi siya ang lalaking handang magsunog ng buong siyudad dati para lang mailigtas ako.Parang hindi siya ang lalaking humawak sa mukha ko habang nanginginig ako at bumulong ng—
CHAPTER 106 – “You Looked at Me Like I Meant Nothing”“I survived losing him. I wasn’t prepared to survive watching him choose someone else.”Hindi agad ako makagalaw.Parang huminto ang buong mundo sa sandaling nakita ko si Torren na nakatayo sa kabilang side ng kwarto—buhay… pero hindi na akin.The air smelled like smoke, metal, and blood.Madilim ang warehouse. Basag ang ilang ilaw sa kisame kaya pa-flicker ang liwanag sa paligid. Every second, nagmumukhang multo si Torren sa harap ko. Nandoon siya… tapos mawawala… tapos babalik ulit sa ilaw.Pero isang bagay ang hindi nagbago.
CHAPTER 42: The War That Wants Me Back“Hindi pala sila tapos sa’kin… ako ang hinahanap nilang digmaan.”Hindi ako makahinga.Hindi dahil
CHAPTER 41: The Cage He Calls Protection“Hindi na ako takot sa kanila… pero bakit ikaw pa rin ang kinakatakutan ko?”Hindi na ako humihinga nang maayos.
CHAPTER 40: The One You Didn’t Expect“Hindi siya ang binaril ko—pero siya ang unang bumagsak.”Tumigil ang mundo sa tunog ng putok.Hindi
CHAPTER 39: The Price of Staying“Hindi ako ang unang bumaril—pero ako ang unang nagdesisyon kung sino ang mabubuhay.”Hindi pa rin nawawala ang amoy ng pulbura sa hangin.







