Chapter 2: Unwilling Groom

Elysia's POV

Tahimik ang loob ng munisipyo. Masyadong tahimik para sa isang araw na dapat puno ng saya.

Nakatayo ako sa harap ng marriage officer, hawak-hawak niya ang mga papeles. Nakasuot naman ako ng isang simpleng puting bestida na mas mukhang pang-interview kaysa pangkasal.

Walang belo. Walang bulaklak. Walang luha.

Sa tabi ko naman ay ang nag-iisang Kyler Sage Athienza, ang lalaking papakasalan ko sa loob ng limang minuto.

Gwapo. Matangkad.

Pero ni minsan ay hindi man lang dumapo sa 'kin ang mga malalamig niyang mga mata.

Diretso lang ang tingin niya sa harap na para bang hindi kasal ang pinapasok kundi isang kontratang kailangan lang pirmahan.

“Miss Elysia Lior Mortel,” panimula ng marriage officer, “do you take Kyler Sage Athienza as your lawful wedded husband?”

Huminga ako nang malalim.

Ito na ‘yon. Wala nang atrasan.

“Yes,” mahinahong sagot ko.

Hindi ako masaya, hindi rin ako nakakaramdam ng kaba. Just feeling empty. Dahil na rin siguro matagal ko nang inihanda ang sarili ko para sa araw na ‘to.

“Mr. Kyler Sage Athienza, do you take—”

“Yes.” putol niya sa marriage officer. Mabilis iyon at walang emosyon.

Walang halik na sumunod. Walang palakpak. Walang “You may now kiss the bride.” Para bang hindi kami karapat-dapat sa ganoong linya. Dinaig pa kami ng mga batang nagkakasal-kasalan sa tabi-tabi.

One signature and I'm tied to my unwilling groom for I don't know how long.

Three months before the wedding...

Malinaw sa akin ang sinabi ni Papa.

“Elysia, kailangan natin ‘to,” mahina niyang sabi habang nakaupo kami sa study room. Nakalatag sa mesa ang mga papeles.

Athienza Group, merger, utang, deadline.

“Business marriage,” dagdag niya. “Hindi ka nila sasaktan at hindi ka nila pababayaan.”

Pero hindi rin niya sinabi na mamahalin ako. Na magiging masaya ako sa piling ng mapapangasawa ko.

Hindi ko pa kilala si Kyler noon. Ang alam ko lang ay siya ang golden heir ng Athienza family. Bata pa pero CEO na. Walang eskandalo. Walang babae sa balita.

Perfect.

At ako? Isang Mortel na kailangang ialay para mabuhay ang kompanya ng pamilya ko.

Pumayag na lang rin ako.

Bakit? Dahil anak ako? Dahil utang na loob? Dahil wala akong choice? Hindi ko na alam.

Matapos ang civil wedding, diretso kaming umalis.

Walang reception. Walang celebratory lunch. Sumakay lang kami sa kotse niya na parang walang nangyari.

“Sa condo ka titira,” biglang imporma niya habang nakatingin sa kalsada.

Hindi tanong iyon kundi utos.

“O–okay,” iyon na lang ang naging sagot ko.

Tahimik ang buong biyahe. Gusto kong magsalita, magtanong, kahit anong normal na bagay. Gaya ng kung anong gusto niyang pagkain. Kung anong mga ayaw niya, mga gano'n.

Pero bawat segundo ng katahimikan, mas lalo kong nararamdaman na hindi ako welcome sa mundo niya.

Pagdating sa condo, iniabot niya sa akin ang susi.

“May sarili kang kwarto,” sabi niya. “This marriage is only for the public. Don’t expect anything else.”

Parang sinaksak ang dibdib ko.

“I won’t touch you,” dagdag pa niya, parang paglilinaw ng sarili niyang terms and conditions. “And I expect the same.”

Tumango lang ako.

Ano pa bang magagawa ko?

At doon ko naranasan ang unang gabi ko bilang asawa niya. Mag-isa sa isang malaking kama, nakatingin sa kisame, iniisip kung bakit ko hinayaan ang sarili kong mapunta sa sitwasyon na 'to.

It's starting to eat me alive.

Lumipas ang mga linggo. Mga buwan. Hanggang sa naging tatlong taon na.

Tatlong taon na magkasama kami sa iisang bubong pero para pa rin kaming mga estranghero sa isa’t isa.

Hindi niya ako sinaktan. Hindi niya ako pinahiya. Pero hindi rin niya ako minahal.

May allowance ako. May credit card. May katahimikan.

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may asawa akong hindi man lang alam kung anong paborito kong kulay hanggang ngayon.

Pilit kong sinasabi sa sarili ko na ayos lang iyon. Na sanay na ako.

Hanggang sa dumating ang gabing iyon.

“May gala tayo mamaya.”

Napatingin ako kay Kyler mula sa salamin habang inaayos ko ang buhok ko. Bihira siyang magsalita sa akin nang diretso. Madalas niya lang na ipag-utos sa iilang maids dito ang gusto niyang sabihin sa 'kin.

“Athienza Charity Gala,” dagdag niya. “High-profile. Media will be there.”

Ibig sabihin… kailangan kong gumanap.

“Okay,” sagot ko, kahit kumabog ang dibdib ko.

Ito kasi ang kauna-unahang beses na lalabas kami bilang mag-asawa sa isang malaking event.

Pinaghandaan ko talaga iyon ng husto. I did my make up and wore an elegant red fitted backless dress paired with black high-heels.

Nang bumaba ako sa hagdan at makita ko siyang naghihintay sa akin, umasa akong pupurihin niya ang itsura ko.

But instead, he looked irritated the moment his eyes laid on me.

“What took you so long? Mali-late na tayo.”

Napahiya ako knowing that I expected him to compliment me. Nangapa ako ng sasabihin.

“A–ako lang kasi ang nag-ayos sa sarili ko.” nauutal na paliwanag ko. “I didn't hire someone.”

“Well, it's not my fault. I didn't hand you those cards for nothing.”

Hindi na ako nakapagsalita. The next thing I knew was keeping up with his pace when he walked out on me. Muntik pa akong masarhan ng elevator.

Pagdating namin sa lobby, may kotse ng naka-abang sa 'min doon. Nauna na siyang pumasok since pinagbuksan na naman na kami ng pinto ng tauhan niya.

As usual, tahimik lang ang byahe like he totally forgot about my existence.

Sa ballroom ng hotel, halos mabulag ako sa sobrang liwanag.

Crystal chandeliers. Champagne. Napaka-engrande rin ng mga taong nandito. Hawak ni Kyler ang braso ko, mahigpit pero malamig.

Parang props lang kami sa isang eksena.

Ngumiti ako sa mga camera. Tumango sa mga kakilala niyang executives. Ginampanan ko ang papel ng perpektong Mrs. Athienza.

Hanggang sa biglang nagbago ang aura sa paligid.

Bigla silang nahinto sa pag-uusap na para bang may kung sinong royalty ang dumating.

Narinig ko ang mga bulungan ng iba.

“Siya na ba ‘yon?”

“Grabe… bumalik na pala siya.”

Napatingin ako sa direksyong tinitingnan ng lahat.

At doon ko nakita ang isang matangkad at eleganteng babae.

Wala man lang sinabi ang suot kong dress ngayon kompara sa suot niyang gown at sa kung papaano niya dalhin ang sarili.

Her eyes scanned the room. Tumigil ang tingin niya sa 'min at naglakad na papunta sa kinaroroonan namin.

“Kyler,” malambing na tawag niya rito. “Long time.”

Sa unang pagkakataon, nakita kong nagbago ang ekspresyon ng asawa ko.

Hindi malamig.

Hindi blangko.

Kundi gulat and is that... longing? He seemed to miss her.

May kirot akong naramdaman sa puso ko nang makita silang magkatinginan ng gano'n.

“Seraphina,” sambit naman ni Kyler sa pangalan niya..

Napatingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa, at ngumiti. Isang ngiting hindi ko alam kung totoo ba o hindi.

“So,” she trailed off, sabay tingin sa kamay kong nasa braso ni Kyler, “ikaw pala ang pinakasalan niya.”

Sa paraan ng pagkakahawak ni Kyler sa braso ko, mas mahigpit kaysa kanina, doon ko napagtanto na may nakaraan siyang hindi ko alam.

At si Seraphina iyon.

Bakit ramdam kong nandito ang babaeng 'to para bawiin ang mayroon ako ngayon?