CHAPTER 2

OLIVIA'S POV

"Marry me."

Hindi ko alam kung ilang segundo akong natigilan. Akala ko mali ang narinig ko.

"W-What?"

Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ni Helios. Nakaupo lamang siya sa executive chair habang tahimik akong pinagmamasdan. His sharp eyes remained unreadable, making it impossible for me to guess what was running through his mind.

"You heard me." His voice was calm. Firm.

Parang normal lang ang proposal na kakabitaw niya.

Napalunok ako.

"Hindi ko maintindihan..." mahina kong sabi. "Bakit ako?"

Marami namang babae, mas maganda sa akin, mas mayaman, mas kilala sa lipunan at higit sa lahat, mas babagay sa kanya... sa tingin ko.

Simula pa lang noong college, wala na akong maalalang pagkakataong naging malapit kami. Palagi siyang malamig at seryoso. Kung magtagpo man ang mga mata namin, isang saglit lang.

Kaya bakit ako?

Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tumayo siya at naglakad papunta sa glass window. Mula roon ay tanaw ang buong lungsod, tila ba nasa kanyang mga palad ang lahat ng naroon.

Hindi ko namalayang muli ko siyang pinagmasdan.

Helios De Dios stood at least six-foot-two, his towering height making everyone around him look insignificant. His broad shoulders filled his tailored charcoal suit perfectly, while the sleeves hugged his muscular arms just enough to hint at the strength beneath. Every inch of him radiated authority.

Kahit nakatalikod lang siya, imposibleng hindi mapako ang tingin ko.

There was something dangerously captivating about him. An effortless elegance mixed with a cold authority that demanded respect. He was the kind of man people naturally followed... or feared.

Nang bahagya siyang lumingon, tumambad ang matalas niyang jawline at pares ng malamig na matang tila kayang basahin ang bawat lihim ng isang tao. No wonder women couldn't resist him.

Helios De Dios wasn't just handsome. He was the kind of man who could make an entire room fall silent the moment he walked in.

"My grandparents are getting old." Mahina ang boses niya ngunit puno ng bigat. "They've been asking me to settle down."

Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita.

"I've spent most of my life building Nexora Technologies. I barely have time for myself."

Dahan-dahan siyang humarap sa akin.

"I don't believe in marrying because of love."

Naramdaman kong bahagyang kumirot ang dibdib ko.

"Love fades," he continued. "Feelings change but trust... respect... and responsibility. Those are enough to build a stable marriage."

Tahimik akong nakinig. Hindi ko alam kung bakit, pero bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang pinag-isipan niyang mabuti.

"I need a wife, not because I'm looking for love but because my family deserves peace of mind."

Napakurap ako.

"So... you want a contract marriage?" mahina kong tanong.

"Something close to that." mabilis niyang sagot.

"Then..." napahigpit ang hawak ko sa bag. "Why me?"

Nagtagpo ang mga mata namin bago siya nagsalita.

"Our families have known each other for years. I know your parents. I know how they raised you."

Tila may diin ang huling sinabi niya bago huminto sandali.

"I've never heard a single scandal involving you. You value your family and I know, you're someone I can trust."

Trust.

Hindi ko inaasahang maririnig ang salitang iyon mula sa kanya.

"I won't promise you romance," dagdag niya. "I'm not good at expressing feelings but I can promise you respect and I'll fulfill every responsibility expected from a husband."

Hindi ko namalayang napangiti ako nang bahagya. Hindi iyon ang proposal na pinangarap ko pero kahit paano, It sounded sincere.

Lumapit siya sa mesa at inilapag ang isang manipis na folder sa harapan ko. Nabasa ko ang salitang Marriage Agreement. Kasabay nito ang isang dokumentong may logo ng bangko.

"Once you agree, I'll personally settle every debt your family owes."

Nanlaki ang mga mata ko.

"I've already prepared the transfer."

Napatingin ako sa dokumento. Totoo nga, nakahanda na ang lahat. Hindi ito padalos-dalos na desisyon. Matagal na niya itong pinag-isipan.

"What if..." maingat kong tanong. "What if I fall in love with you?"

Tahimik ang buong opisina. Hindi agad siya sumagot. Makalipas ang ilang segundo, bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. Hindi iyon ngiting puno ng lambing pero hindi rin ito malamig.

"Then I hope you won't regret it."

Hindi ko alam kung bakit pero gumaan ang pakiramdam ko. Siguro dahil sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang distansyang matagal ko nang nakikita sa kanya.

Tumayo ako at isinara ang folder.

"I need to talk to my parents."

Tumango siya.

"Take your time." Pagkatapos ay idinagdag niya, "But don't worry about your father's condition."

Napaawang ang labi ko.

"His medication and hospital expenses. I'll take care of them starting today."

Hindi ako agad nakapagsalita. Hindi pa man ako pumapayag, tinulungan na niya kami.

"Why?" halos pabulong kong tanong.

Sandaling natahimik si Helios pagkatapos ay diretsong tumingin sa akin.

"Because I gave your father my word and I never break my promises."

Hindi ko alam kung bakit pero naniwala ako. Sa kabila ng malamig niyang personalidad, ramdam kong isa siyang lalaking tumutupad sa salita.

Habang papalabas ako ng opisina, hindi ko mapigilang lingunin siya. Abala na siyang muling pumirma ng mga dokumento, na para bang walang nangyaring mahalagang usapan.

Mahigpit kong hinawakan ang marriage agreement.

For the first time in years, I allowed myself to hope. Maybe... Just maybe... Marrying Helios De Dios wouldn't be the beginning of my misery.

Maybe... It could be the beginning of our story.