All Chapters of THE TYRANT BILLIONAIRE'S GREATEST REGRET: Chapter 1 - Chapter 10

OLIVIA'S POV "Marry me." Hindi ko alam kung ilang segundo akong natigilan. Akala ko mali ang narinig ko. "W-What?" Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ni Helios. Nakaupo lamang siya sa executive chair habang tahimik akong pinagmamasdan. His sharp eyes remained unreadable, making it impossible for me to guess what was running through his mind. "You heard me." His voice was calm. Firm. Parang normal lang ang proposal na kakabitaw niya. Napalunok ako. "Hindi ko maintindihan..." mahina kong sabi. "Bakit ako?" Marami namang babae, mas maganda sa akin, mas mayaman, mas kilala sa lipunan at higit sa lahat, mas babagay sa kanya... sa tingin ko. Simula pa lang noong college, wala na akong maalalang pagkakataong naging malapit kami. Palagi siyang malamig at seryoso. Kung magtagpo man ang mga mata namin, isang saglit lang. Kaya bakit ako? Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tumayo siya at naglakad papunta sa glass window. Mula roon ay tanaw ang buong lungsod, tila ba n

OLIVIA'S POVPagkatapos kong sabihin na magpapakasal ako sa kanya. Tahimik lang na inilapit ni Helios ang marriage agreement."You can read it one last time. If there's anything you want to change, tell my lawyer."Napatingin ako sa makapal na dokumento."Wala ka bang... ibang kondisyon?" tanong ko."No." maikling sagot niya. "Wala kang ipagbabawal? Wala kang gustong baguhin sa buhay ko?" muling tanong ko. Diretso siyang tumingin sa akin."As long as you respect my privacy... I won't interfere with yours." Simple at diretsong sabi niya.Parang ganoon lang talaga kasimple ang lahat para sa kanya. Kinuha ko ang fountain pen na nasa mesa. Huminga nang malalim at pinirmahan ang pangalan ko.Olivia Fajardo.Tahimik niyang pinanood ang bawat galaw ko.Nang matapos ako, saka lang niya kinuha ang kontrata."Congratulations."Iyon lang. Wala na siyang sinabi pa pero hindi ko alam kung bakit hindi ako nasaktan. Sa halip, pakiramdam ko iyon na ang pinaka-malapit na pagpapakita ng emosyon mula

OLIVIA'S POV Araw ng kasal... "Dearly beloved, we are gathered here today..." Huminga ako nang malalim bago tuluyang bumukas ang malalaking pintuan ng St. Michael Cathedral. Napahinto ang mundo ko nang igala ko ang mga mata ko habang nakatayo sa bungad ng simbahan. Nakatingin na sa akin ang mga tao roon. Nakangiting may paghanga nang makita ako sa napaka eleganteng wedding dress ko. The church looked like something out of a dream. Thousands of white roses adorned every aisle, their sweet fragrance filling the air. Crystal chandeliers shimmered above us, reflecting the warm afternoon sunlight streaming through the stained-glass windows. White silk drapes cascaded elegantly from every pillar, while a string quartet softly played Canon in D, making the entire cathedral feel surreal. It was beautiful. No... It was breathtaking. For a moment, I forgot why I was here. Napatitig ako sa wedding gown na suot ko. It was a masterpiece. I feel like a princess stepping out of a fair

OLIVIA'S POV Helios stopped a few steps away from me. His face remained unreadable. “Take off your robe.” Napahigpit ang hawak ko sa belt na nakatali sa baywang ko. “W-What?” “Our marriage has to look real.” His voice was flat, walang emosyon. Parang ordinaryong bagay lang ang hinihingi niya. “My grandparents will ask questions. They’ve been waiting years for this wedding.” Lumapit pa siya ng isang hakbang. “If they suspect this marriage is only for show, they’ll investigate.” Napatitig ako sa kanya, trying to understand where this conversation was going. “The easiest way to avoid unnecessary questions is to consummate the marriage.” Huminto siya sandali. Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Consummate. Paulit-ulit na umalingawngaw ang salitang iyon sa isip ko. I had imagined my wedding night countless times when I was younger. Sa mga pangarap ko, there had always been love, gentle touches, sweet whispers. A nervous s

OLIVIA'S POV “Abuela Carmen sent this for Helios.” Napatingin ako sa basket na dala ng driver. Maingat na nakalagay roon ang ilang lalagyan ng herbal medicine, kasama ang isang maliit na note mula sa kanyang grandmother. For Helios. Make sure he drinks it while it's warm. I smiled faintly. Naalala ko ang sinabi ni Abuela Carmen kahapon tungkol sa madalas na pagsakit ng ulo ni Helios. Apparently, matagal na pala siyang nakakaranas ng migraine kapag sobrang pagod o stressed. Nagtungo ako sa kusina at gumawa ng herbal soup. “Ma’am Olivia, dadalhin ko ba iyan kay Sir Helios sa Nexora Technologies?” tanong ng driver. Nasa parking area ako at naroon ang family driver. Nakita nito ang dala kong paper bag. Umiling ako. “I'll take it.” Naisip ko na baka magandang pagkakataon iyon para makita ko si Helios. Hindi bilang asawa na hinihintay ang lambing niya kundi bilang isang asawa na nag-aalala sa kanya. Alam kong baka hindi niya iyon pahalagahan pero gusto ko pa ring gaw