EPISODE 01/3 เป็นหนี้ไม่รู้ตัว

@วันถัดมา

ส้มโอลงจากรถประจำทางแล้วเดินเข้าซอยมาอีกนิดเดียวก็ถึงหน้าบ้านของตัวเอง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ บ้านที่เคยอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้มีป้ายสีแดงขนาดใหญ่ติดอยู่หน้ารั้ว ประกาศขาย ตัวหนังสือใหญ่ๆ ประกาศหราพร้อมเบอร์โทรติดต่อที่ไม่ใช่เบอร์ของพ่อแม่เธอ

"นะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" ส้มโอร้องอุทานออกมาทั้งน้ำตา เธออยากจะเข้าไปดูในตัวบ้านให้แน่ใจ แต่รั้วบ้านก็ถูกล็อคแม่กุญแจตัวใหม่เอาไว้อย่างแน่นหนา

เธอไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังขนาดนี้มาก่อนเลย การที่พ่อแม่ไม่ส่งเรียน ไม่เห็นด้วย เธอก็ไม่เคยคิดต่อว่าอะไรเลย หนำซ้ำยังย้ายออกไปทำงานส่งตัวเองเรียน แต่ทำไม... ถึงทำกันอย่างนี้

พรึ่บ !!

ร่างบางทรุดตัวนั่งลงบนพื้นปูนตรงหน้ารั้วบ้านอย่างอ่อนแรง น้ำตาแห่งความเสียใจ ความคับแค้นมันถาโถมเข้ามาจนกลายเป็นสายธารน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ฮึก ทำไมทำกับหนูแบบนี้ ฮืออ~"

ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าพ่อแม่รักน้องสาวมากที่สุด แต่เธอก็เชื่อใจคนในครอบครัวมากที่สุด ไม่เคยนึกน้อยใจเลยด้วยซ้ำที่พ่อแม่ไม่รักเธอเท่าน้อง เพราะคิดว่าพ่อแม่ยังไงก็ต้องรักน้องที่ยังเด็กมากกว่า

แต่เพราะความเชื่อใจ ไว้ใจ กลับถูกหักหลัง! เอาชื่อของเธอไปกู้เงินมหาศาล แล้วพากันหนี ทิ้งให้เธอรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพัง

"แม่หนู แม่หนู"

เสียงของผู้ชายมีอายุคนนึงดังขึ้นจากข้างหลังของเธอ ก่อนที่เธอจะรีบเช็ดน้ำตาแล้วรีบลุกขึ้นหันไปคุยด้วย

"สวัสดีค่ะคุณลุง"

"หน้าไม่ค่อยคุ้นเลย มาทำอะไรแถวนี้"

"หนูมาหาญาติน่ะค่ะ เจ้าของบ้านหลังนี้ เขาไปไหนแล้วเหรอคะ?" ไหนๆ ก็เจอคนแถวนี้แล้ว ถือโอกาสถามไปเลยก็แล้วกัน อยากจะรู้เหมือนกันว่าพ่อแม่หนีไปตอนไหน

"ย้ายออกไปได้หลายเดือนแล้ว"

"อ๋อ.."

"บ้านหลังนี้ถูกยึดนะ ธนาคารเขาก็เลยมาติดป้ายประกาศขาย"

"....." ส้มโอพยักหน้าตอบรับคำพูดของคุณลุงที่มาคุยด้วย

เท่าที่เธอรู้บ้านหลังนี้คือบ้านที่ตกทอดมาจากรุ่นปู่ย่า ไม่ต้องผ่อนหรือส่งบ้าน มีที่ดิน มีเงินเก็บใช้ไม่ต้องลำบากด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่ของเธอเอาเงินไปทำอะไรนักหนา ถึงได้ติดหนี้ธนาคารแล้วถูกยึดแบบนี้ ไหนจะเงินกู้ที่เป็นชื่อของเธออีก

"ญาติของหนูเขาคงไม่กลับมาที่นี่แล้ว ลองหาทางติดต่ออย่างอื่นเอา"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลุง"

หญิงสาวเดินออกไปนั่งรถประจำทางกลับ อยู่ตรงนั้นไปมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี อย่างที่คุณลุงบอก เธอต้องหาทางติดต่อเอาเองถ้าอยากเจอ คงไม่มีใครกลับมาที่บ้านอีกแล้ว

แล้วเธอจะไปติดต่อยังไงล่ะ ในเมื่อทุกคนตั้งใจที่จะหนีเธอไป

.....

@สามวันถัดมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~

ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอก็พบชายรูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำยืนอยู่ด้านหน้า ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาราวกับไร้ความรู้สึก ด้านหลังเขามีบอดี้การ์ดยืนเรียงกันหลายคน ชายหนุ่มกวาดสายตามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"คุณรวินันท์.."

"คะ?" เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จะปิดประตูหนีก็เกร็งไปหมดเลย ราวกับถูกล็อคไว้ให้ยืนเฉยๆ

"ถึงครบกำหนดต้องจ่ายหนี้แล้วนะครับ"

"....." เธอเม้มริมฝีปากแน่น บอกตรงๆ ว่าตอนนี้เธอไม่พร้อมจ่ายเลย เงินที่มีอยู่ในตัวตอนนี้ทั้งหมด ยังไม่พอดอกเบี้ยด้วยซ้ำ

"ฉันชื่อธีโอดอร์ เป็นเจ้าหนี้ของเธอ"

"....." น้ำเสียงที่เอ่ยเรียบๆ มันทำเอาร่างกายของเธอชาวาบประหนึ่งต้องมนต์บางอย่าง เขาไม่ได้ดูโกรธแต่ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้กันนะ

"ถ้าคิดจะผลัดอีก ดอกเบี้ยอาจจะขึ้นสูงกว่านี้"

"ฉะ ฉัน..."

"หรือไม่.. ถ้าไม่มีเงินจ่าย เราคงต้องคุยกันด้วยวิธีอื่น"

"วิธีอื่น?"

"ใช้อย่างอื่นจ่ายแทนเงิน"

" !!!! "