4 | ระยะเผาขน

เกรย์หันมาถามเสียงเรียบ และครั้งนี้เหมือนจะเป็นครั้งแรกเลย ที่นัยน์ตานิ่งๆของเขาคู่นั้นมีเธออยู่ข้างในเต็มทั้งดวง

“คือ ฉันอยากขอบคุณ แล้วก็อยากขอโทษนายเรื่องวันนั้น ที่นาย..”

“ไม่จำเป็น” เขาแทรกเสียงเรียบ

“ทำไมล่ะ”

“เพราะมันก็แค่เรื่องบังเอิญ” น้ำเสียงของเกรย์ยังคงเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

“แต่ฉันก็ถือว่านายช่วยฉันไว้อยู่ดี ขอบใจนะ” นาตาชาบอกแล้วยิ้มให้เกรย์นิดๆ แต่เขากลับยังนิ่งคงเส้นคงวา

“…” แถมไม่พูดอะไรสักคำอีกต่างหาก แค่มองนิ่งๆแล้วหันกลับไป ไม่พยักหน้ารับ ไม่โต้ตอบ ไม่หือไม่อือ ไม่อะไรทั้งนั้น จนนาตาชาหน้าถอดสีไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอก็ไม่รู้ ว่าคำขอบคุณนั้นของเธอ เขารับรึเปล่า

“มึง” ระหว่างที่กำลังมองเกรย์ตาละห้อย เซลีนก็สะกิดเรียกเบาๆ นาตาชาจึงจำใจละสายตาจากเกรย์แล้วหันไปหาเซลีนกับเพื่อนของเธออีกสองคนที่กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน โดยลูกกอล์ฟนั่งอยู่ริมสุด ส่วนเอลีนนั่งข้างเซลีน 

“อะไรเหรอ”

“เกรย์เขาไม่พอใจรึเปล่าอ่ะ ทำไมเขาไม่ค่อยพูด” อารมณ์เหมือนเซลีนจะนินทาเกรย์ระยะเผาขน

“เอ่อ ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ” นาตาชาตอบเสียงเบากลับไป แต่ถึงจะตอบไปอย่างนั้น แต่ทั้งน้ำเสียงทั้งสีหน้าของเธอแสดงออกชัดเจนว่าความคิดของเธอมันเอนเอียงไปทางเห็นด้วยกับเซลีน เรื่องที่ว่า อัศวินของเธอเขาอาจไม่พอใจ ในเมื่อเขานิ่งซะขนาดนั้น 

“คงไม่ใช่มั้งพวกชะนี คือบางทีเกรย์เขาอาจจะเป็นคนแบบนั้นก็ได้มั้ง” ลูกกอล์ฟกระซิบบอกความคิดเห็น นางพยายามคิดบวก เพราะไม่อยากให้เพื่อนเครียด

“เออ ก็จริงของอีลูกกอล์ฟนะ เพราะคนเรามีหลายประเภท อย่างเกรย์นี่คงเป็นประเภทพูดน้อยต่อยหนักอ่ะ” เอลีนเสริมอีกคน

“เหรอ เออ คงงั้น” เซลีนพยายามจะเชื่อตามที่เพื่อนสันนิษฐาน ก่อนจะหันไปหานาตาชาที่สีหน้ายังคงไม่สู้ดี

“งั้นมึงก็อย่าคิดมากนะ เกรย์เขาคงเป็นคนเงียบๆนิ่งๆ พูดน้อยอย่างที่อีเอกับอีกอล์ฟบอกจริงๆนั่นแหละ”

“อือ อืม ก็คงงะ..”

“อาจารย์เข้าแล้ว เรื่องนินทาคนอื่น เอาไว้ทีหลังก็ดี” 

บุคคลในหัวข้อสนทนาแทรกนิ่งๆลงกลางปล้อง ทั้งๆที่นาตาชายังตอบรับเพื่อนเธอไม่ทันจบ โดยที่เกรย์ก็ไม่ได้หันมามองสามสาวแท้กับอีกหนึ่งสาวเทียมแต่อย่างใด เพราะทั้งใบหน้าและดวงตาเรียบนิ่งยังมองตรง 

แต่ถึงจะอย่างนั้น ถึงเขาจะไม่หันมามองหรือแสดงกิริยาอาการอะไรที่เป็นการเอาเรื่อง แต่คำพูดของเขามันก็ทำเอาทั้งสี่คนถึงกับลมจุกเฉียบพลัน เพราะคำพูดที่เขาพูดมานั้นมันแปลความหมายเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจาก ทุกอย่างที่พวกเธอนินทา ไม่สิ ทุกอย่างที่พวกเธอพูดกัน เขาได้ยิน

“เอ่อ ขอโทษ” 

นาตาชาหันไปขอโทษขอโพยอย่างไม่เต็มเสียง แต่เกรย์ก็เหมือนเดิม คือไม่หันมามอง ไม่สนใจ ไม่ยินดียินร้าย เหมือนโสตประสาทมันไม่ถูกสั่งการให้เปิดรับเสียง เหมือนมันจะทำงานก็ต่อเมื่อ มีเสียงที่เขาอยากได้ยินเท่านั้น ซึ่งดูเหมือนว่าเสียงนั้น..จะไม่ใช่เสียงของเธอ

:

เลิกเซค

ตลอดระยะเวลาที่นั่งเรียนด้วยกัน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของเกรย์อีกเลยแม้แต่คำเดียว หลังจากที่เขาพูดประโยคนิ่งๆนั้นจบไป 

แล้วพอเลิกเซค เกรย์ก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปทันที ไอ้เรื่องผูกมิตรไม่ตรีนั้น ก็เหมือนจะไม่เคยมีอยู่ในหัวของอัศวินจอมนิ่ง จะมีก็แต่ในหัวของนาตาชาเท่านั้น ที่ตอนนี้มองตามเกรย์ไปอย่างไม่มีความหวังว่าจะได้สานสัมพันธ์กับเขาเลย

“มึง มองตามเกรย์ตาไม่กะพริบเลยนะ คิดไรอยู่อ่ะ” เซลีนดันเห็นเข้าให้ สายตาคู่นั้นของนาตาชาที่มองตามเกรย์ไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“เอ่อ คือกู..” นาตาชาหันมา แต่ไม่กล้าสบสายตาเพื่อนเธอเท่าไหร่ ยิ่งสามคนนั้นจ้องจับผิดเอาๆ เธอก็ยิ่งไม่กล้าสบตา แถมพูดไม่ออก ใช่ แบบนี้มันพิรุธชัดๆ 

“ฮั่นแน่ อาการแบบนี้นี่..” เซลีนยิ้มพร้อมชี้นิ้วประกอบคำพูด

“มึงคิดอะไรกับเกรย์ใช่ป่ะ”

“เห้ยนี่! จะบ้าเหรอมึง อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวใครได้ยินเข้า” นาตาชารีบเอานิ้วเซลีนที่กำลังชี้มาทางเธอลงต่ำแทบไม่ทัน อีกมือนึงก็รีบตะครุบปิดปากเซลีนไว้ด้วยอารามตกใจ ก็เกรย์ยังไม่ทันเดินพ้นออกจากเซคไปเลย แล้วถ้าเขาได้ยินเข้า เธอจะทำไงล่ะ 

ดูเหมือนนาตาชาจะลืมไป ว่าการที่เธอตกใจจนรีบปิดปากเซลีนแบบนี้ มันก็เหมือนเป็นการยอมรับทางอ้อม ว่าเธอน่ะ ชอบผู้ชายมาดนิ่งท่าทางหยิ่งจองหองคนนั้น

“ได้ยินก็ดีสิยะ เกรย์เขาจะได้รู้ไง เผื่อจะหายนิ่ง คิกคิก” 

“อืม ใช่ ถูกของอีชะนีเอลีนมันค่ะ” 

“ใช่ๆ มึงจะอายอะไร ชอบเขาก็บอก ไม่เห็นจะเป็นเรื่องผิดตรงไหนที่เราจะรักใครชอบใคร แล้วอีกอย่าง สมัยนี้ผู้หญิงจะบอกชอบผู้ชายก่อนก็ไม่เห็นจะแปลก” เซลีนเต็มใจเป็นแนวร่วมขึ้นมาอีกคน เมื่อเธอเอามือนาตาชาที่ปิดปากเธอไว้ออกได้สำเร็จ

“ก็รู้แล้วว่าไม่แปลก แต่กูก็อายอยู่ดี อีกอย่าง เกรย์เขาไม่ชอบกูหรอก เพราะถ้าชอบ เขาก็คงแสดงอาการบ้างแล้ว ไม่ใช่นิ่งอย่างกะไม่มีอารมณ์แม้แต่จะเฉียดหางตามามองกูแบบนั้น” 

นาตาชาบอกอย่างอ่อนใจ และเธอก็เหมือนยอมรับไปโดยปริยายว่าเธอชอบเกรย์จริงๆอย่างที่เพื่อนๆเธอเข้าใจ ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ เพราะปฏิเสธไปก็เท่านั้น ในเมื่อรู้จักกันมานาน ต่างคนต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

“เกรย์เขาอาจจะเก็บอาการก็ได้นะ แบบเก็บความรู้สึกอะไรแบบนี้อ่ะ” เซลีนยังอยากให้เพื่อนมีความหวัง ถึงได้พยายามพูดให้กำลังใจ

“ไม่หรอก เก็บความรู้สึกกับไม่รู้สึกมันต่างกันนะมึง”

“โธ่ชะนี แล้วมึงจะไปซีเรียสอะไรยะ ถ้าเกรย์เขายังไม่ชอบมึงนะ มึงก็ทำให้เขาชอบซะเองเลยสิ”

“เดี๋ยวนะอีกระทิง คือที่พูดนี่มึงหมายถึงจะให้นาตาชาไปจีบเกรย์เหมือนที่มึงเคยทำกับผู้บ่อยๆอ่ะเหรอ” เอลีนหันไปขมวดคิ้วถามลูกกอล์ฟ

“ถูกต้องค่ะ!” ลูกกอล์ฟไม่พูดเปล่า แต่ทำท่าทางประกอบด้วยการชี้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมาด้วย

“รับรอง ผู้ชายโดนผู้หญิงจีบนะ 90% ไม่รอด”

“แต่เกรย์เขาอาจจะเป็น 10% ที่รอดก็ได้นะ”

“อร๊ายย อีดอก มึงก็อย่าตัดความหวังตัวเองแบบนั้นสิยะ ไม่ลองไม่รู้นะ”

“งั้นก็ไม่ต้องรู้ก็ได้ เพราะกูไม่กล้าจริงๆ ไม่อยากหน้าแหกหมอไม่รับเย็บอ่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ” 

นาตาชาบอกอย่างยอมรับความจริง ก่อนจะลุกขึ้นตั้งใจจะเดินออกจากเซค ตั้งใจจะเปลี่ยนประเด็น ตั้งใจจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เพราะตั้งใจจะทำใจแทน ว่ายังไง เกรย์ก็คงไม่ชอบเธอ มีแต่เธอ ที่คงต้องชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว

:

วันเวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งปีหนึ่งผ่านพ้นไปสู่ปีสาม จากเฟรชชี่ในวันนั้นกลายเป็นรุ่นพี่ปีสามในวันนี้ 

จะว่าไปแล้ว ก็ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปเร็วซะเหลือเกิน แต่คงเร็วเฉพาะช่วงเวลาของการเรียนเท่านั้น ที่มันผ่านมาสองปีแล้วและกำลังเริ่มต้นปีที่สาม 

แต่ช่วงระยะเวลาของการแอบรักใครสักคนนี่สิ ที่ระยะเวลาเท่านั้น มันไม่ใช่เวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเลย เพราะทุกวินาทีที่มันผ่านพ้นไป ช่างเป็นวินาทีที่ทั้งยาวนาน ทั้งทรมานและแสนยากเย็นซะเหลือเกิน ใครเคยแอบรักเพื่อนคนนึงโดยที่เพื่อนคนนั้นไม่เคยรับไม่เคยรู้อะไรด้วยเลยนั้น คิดว่าคงพอจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ความรู้สึกที่นาตาชากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ..แอบรักเกรย์ข้างเดียว 

“เกรย์..” 

ไม่แปลกที่การแอบรักจะควบคู่ไปกับการแอบมอง แทบจะทุกครั้งที่บังเอิญเห็นเกรย์ ไม่ว่าจะตอนเขาอยู่คนเดียว ตอนเขาอยู่กับเพื่อนของเขา หรือตอนไหนก็แล้วแต่ นาตาชาจึงมักจะแอบมองเกรย์โดยไม่ให้เขารู้ตัว ตอนนี้ก็เหมือนกัน ที่เธอเดินมาถึงคณะแล้วบังเอิญหันไปเห็นเขานั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาที่โต๊ะตรงมุมหนึ่งใกล้ๆตึกคณะ 

และใจจริงเธอก็อยากจะเข้าไปทักเขานะ อยากเข้าไปคุยด้วย แต่ไม่กล้า เธอกลัวเขาไม่คุยด้วย ก็เขานิ่งเสมอต้นเสมอปลายซะขนาดนั้น นิ่งมาตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสาม จนตอนนี้ทั้งคณะต่างก็รู้กันหมดแล้ว ว่าเขามันหนุ่มฮอตสายนิ่งประจำคณะ และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอไม่ค่อยจะกล้าเข้าไปคุยกับเขา เพราะก็อย่างที่บอก ตอนนี้เขากลายเป็นหนึ่งในหนุ่มฮอตของคณะไปแล้ว นั่นยิ่งทำให้เธอคิดว่า เขาคงไม่มีทางมาสนใจผู้หญิงธรรมดาที่เป็นแค่เพื่อนร่วมคณะอย่างเธอ เพราะขนาดตอนเพิ่งเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ เขายังไม่มีท่าทีจะสนใจอะไรเธอเลยสักนิด เธอกับเขาคุยกันแทบจะนับคำได้ แม้ว่าจะเรียนสาขาเดียวกันก็ตาม แล้วนับประสาอะไรกับตอนนี้ ที่ทั้งเขาและเพื่อนของเขากลายเป็นกลุ่มหนุ่มหล่อและโคตรฮอตประจำคณะไปแล้ว กลุ่มหนุ่มหล่อโคตรฮอตที่เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง ทั้งหล่อรวยเรียนเก่ง โปรไฟล์ดีไม่มีด่างพร้อย จะมีก็แต่เรื่องผู้หญิงบ้าง ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายโปรไฟล์อย่างพวกเขา มันเลยไม่ใช่ปัญหา บรรดาสาวๆแทบทั้งมหาลัยก็ยังคงเต็มใจและใฝ่ฝันที่จะได้พวกเขาไปครองกันอยู่ดี แต่เธอ.. เธอคงไม่มีโอกาสนั้นหรอก เพราะเธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา สายตาของผู้ชายที่ชื่อเกรย์คนนั้น