5 | ขอนั่งด้วยคน

“ชะนี!!! ทางนี้ค่าา!!!” 

น้ำเสียงแปดหลอดของกระทิงเส้นเสียงจิ้งหรีดดังขึ้นทันทีพร้อมกับชูมือขึ้นเพื่อเป็นจุดเด่นให้นาตาชาที่กำลังแอบมองเกรย์รู้สึกตัว ถึงได้หันไปตามเสียง เลยเห็นว่าลูกกอล์ฟที่นั่งอยู่ใต้ตึกกับเซลีนและเอลีนกำลังเรียกเธอพร้อมกับโบกไม้โบกมือเป็นเชิงสัญลักษณ์ให้นาตาชาได้เห็นชัดๆ และมันก็ประสบความสำเร็จ และสำเร็จเกินคาดซะด้วย เมื่อไม่ใช่แค่นาตาชาเท่านั้นที่หันมาตามเสียงและเห็นชัด แต่นักศึกษาคนอื่นๆในบริเวณนั้นก็พากันหันมองมายังต้นเสียงพร้อมกันเป็นตาเดียว 

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลูกกอล์ฟรู้สึกสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม นางภูมิใจในเส้นเสียงจิ้งหรีดของนางมากเว่อร์ ที่ทำให้หลายคนต่างพากันหันมาให้ความสนใจ หากแต่มีแค่นางคนเดียวเท่านั้นแหละที่ภูมิใจ แต่เซลีนกับเอลีนไม่ใช่

“อีกอล์ฟ! มึงจะประกาศศักดาซะลั่นตึกเพื่อ? พวกกูไม่ได้หน้าหนาเหมือนมึงนะคะ”

“ใช่ พวกกูอายคนค่ะ!” 

สองสาวแหวขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ในขณะที่นาตาชาพยายามตัดใจไม่มองเกรย์แล้วหันมาให้ความสนใจเพื่อนของเธอด้วยการเดินเข้ามาหาเพื่อนๆของเธอที่โต๊ะแทน จากนั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ไม้ยาวข้างๆลูกกอล์ฟซึ่งมันว่างอยู่ ส่วนเซลีนกับเอลีนนั่งอยู่ด้วยกันตรงฝั่งตรงข้าม

“ทะเลาะอะไรกันอีกอ่ะพวกมึง” นาตาชาถามยิ้มๆเมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

“ก็อีพวกนี้อ่ะดิ ทำเป็นหน้าบาง มาทำเป็นอายที่กูเรียกมึงเสียงดัง คิกคิก” ลูกกอล์ฟจัดการฟ้องนาตาชาทันที แต่นางไม่ได้จริงจังหรอก ไม่งั้นคงไม่มีเสียงหัวเราะตบท้าย

“ก็มันจริงนี่นา เรียกซะลั่น ทั้งๆที่ความจริงไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ป่ะ อีจิ้งหรีด!” 

“กูชื่อลูกกอล์ฟย่ะ ไม่ใช่จิ้งหรีด!”

“ก็เสียงมึงมันน่าชื่อจิ้งหรีดมากกว่านี่ยะ”

“เออ กูเห็นด้วย”

“แอร๊ยย นี่พวกมึงรุมกูเหรอ เดี๋ยวกูก็ฟ้องนาตาชาหรอก” ว่าแล้วก็หันไปกอดแขนนาตาชาแล้วอิงซบไหล่ทำตาปริบๆ

“นาตาชาจ๋าา ช่วยอีลูกกอล์ฟที อีพวกชะนีหน้าวอกสองตัวนี้มันรุมอีลูกกอล์ฟง่ะ”

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร แต่เอ๊ะ ความจริงมึงน่าจะชินแล้วไม่ใช่เหรอลูกกอล์ฟ ก็โดนแบบนี้ประจำตั้งแต่มัธยมละ”

“อร๊าย! อีนาตาชา! นี่มึงปลอบหรือทับถมกูกันแน่คะ!” จากที่กอดแขนอิงซบไหล่ ตอนนี้กระทิงเสียงจิ้งหรีดปล่อยมือแล้วแหวใส่พร้อมกับถลึงตาเอาเรื่องนาตาชาทันควัน ด้วยเหตุที่ว่า เหมือนจะไม่มีใครเข้าข้างนางเลยสักคน นางก็เลยของขึ้นไปตามระเบียบ

“แหม ลูกกอล์ฟ ใจเย็นๆสิ โอ๋ๆๆ ขอโทษๆ โอเคๆ กูไม่พูดแบบนั้นละ หายโกรธนะ มะๆ กอดๆ” 

นาตาชายิ้มหวานเข้าสู้ ก่อนจะอ้าแขนรับสาวน้อยในร่างชายให้เข้าสู่อ้อมกอด รายนั้นก็ของลงง่ายซะเหลือเกิน ถึงได้ยอมเข้าสู่อ้อมกอดนาตาชาอย่างไม่เกี่ยงงอน สรุปว่าสงครามเป็นอันยุติด้วยอ้อมกอด^^(แฮปปี้เอ็นดิ้ง)

:

โต๊ะตรงมุมหนึ่งใกล้ๆตึกคณะ

“คืนนี้ไปล่าสาวผับไหนดีวะ” 

ระหว่างที่นั่งคุยกันไปเรื่อยๆฆ่าเวลาเพื่อให้ถึงเวลาเข้าเรียน คุยไปคุยมา เจไดก็ไม่พ้นคุยมาถึงเรื่องนี้ เรื่องที่ทั้งเขาทั้งไอ้อีกสี่ตัวที่นั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะทำเป็นประจำจนเป็นกิจวัตร 

“ผับเฮียกูป่ะ” 

สายฟ้านำเสนอ ..สายฟ้าเป็นเพื่อนอีกคนนึงในสาขา ที่รู้จักและเริ่มสนิทกับกลุ่มของเกรย์ตอนที่ทั้งสามคนจำต้องนั่งแยกกันเมื่อตอนนั้น เนื่องจากคุยกันแล้วถูกคอ เลยคุยกันมาเรื่อยๆจนสนิทกัน 

“ผับที่มึงเคยชวนไปคราวก่อนอ่ะเหรอ” คราวนี้เป็นเสียงคชาที่ก็มีที่มาไม่ต่างกับสายฟ้า เพราะตอนนั้นคชากับสายฟ้านั่งอยู่ด้วยกัน เนื่องจากทั้งสองคนมาจากโรงเรียนเดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม

“ไม่ใช่ กูหมายถึงอีกผับนึงที่เฮียกูเพิ่งเปิดใหม่ รู้สึกว่าเพิ่งเปิดได้อาทิตย์นึงมั้ง ถ้ากูจำไม่ผิดอ่ะนะ แล้วกูก็ยังไม่เคยไปลองเลย แต่เห็นเฮียโม้หนักมาก ว่าเด็กเฮียแกโคตรเด็ดทุกคน กูเลยอยากไปดูให้เห็นกับตา พวกมึงว่าไง” สายฟ้าอธิบาย

“กูสนว่ะ” 

เกียร์ตอบคนแรก เรื่องล่าสาวขอให้บอก เขาไม่พลาด ไม่งั้นคงไม่ขึ้นแท่นหนุ่มฮอตรูปหล่อพ่อรวยแต่ใช้สาวๆเปลืองยิ่งกว่ากระดาษทิชชู่หรอก แต่ก็แปลกที่สาวๆแทบทั้งมหาลัยก็เต็มใจเป็นกระดาษทิชชู่อย่างไม่เกี่ยงงอน

“กูก็โอว่ะ เผื่อได้สาวๆมาสะสมเป็นคอลเลคชั่นใหม่ ฮ่าๆๆ” 

เจไดเออออตามอีกคนอย่างอารมณ์ดี ..รายนี้ก็เหมือนกัน เรื่องล่าสาวขอให้บอก เพียงแต่เขาไม่ได้ล่ามาเช็ดแล้วทิ้งเหมือนกับเกียร์ แต่ล่ามาเก็บสะสมไว้เป็นคอลเลคชั่น หรือถ้าจะให้เรียกอีกอย่าง คือเขามันป๋าเปย์ดีๆนี่เอง ป๋าเปย์ดีกรีลูกเศรษฐีไฮโซ 

“เออ แล้วมึงอ่ะสัส ทำไมเงียบวะ” เสียงหัวเราะของเจไดจางลงเล็กน้อยเมื่อเขาบังเอิญนึกขึ้นได้ ว่าเกรย์ยังคงเงียบไม่ยอมตอบ เลยหยุดหัวเราะแล้วถามไอ้ผีดิบจอมนิ่งซะเลย

“กูขอบายแล้วกัน คืนนี้กูไม่มีอารมณ์” ว่าแล้วก็ลุกทันที ลุกแล้วเดินไปที่ลิฟต์แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกตามเคย จนคนมองตามหลังปลงกับนิสัยนี้กันหมดแล้ว ..ปลงไม่ตก!

“เอาอีกแล้วไอ้สัสนี่ แม่งคิดจะลุกก็ลุก ไม่เคยเลยที่จะอยู่รออธิบายรายละเอียด” เจไดบ่นตามหลังพร้อมส่ายหน้าเอือมระอา 

“ชินเหอะว่ะ มึงก็น่าจะรู้สันดานไอ้ผีดิบมันดี” เกียร์เสริมแล้วลุกขึ้นเดินตามไปที่ลิฟต์อีกคน

:

ในเซค

“เดี๋ยวเรียนเสร็จไปหาไรกินกันป่ะ” ลูกกอล์ฟชวนคุยระหว่างที่นั่งรออาจารย์ หลังจากที่เมื่อกี้ทั้งกลุ่มพากันขึ้นมาเข้าเซคเพราะเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว

ปึก!

แต่ยังไม่มีใครทันได้ตอบคำถาม อยู่ๆก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินมานั่งลงตรงที่ว่างข้างๆนาตาชา ..เหตุการณ์คล้ายวันนั้นเมื่อตอนปีหนึ่ง 

“เกรย์?” นาตาชาหันมามองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าจู่ๆทำไมเกรย์ถึงมานั่งตรงนี้ เพราะปกติ เขาจะนั่งกับกลุ่มเพื่อนของเขา 

“ขอนั่งด้วยคน” 

ไม่บ่อยนักหรอก ที่เขาจะพูดกับเธอ แต่เรื่องที่พูดด้วยแต่ไม่คิดจะหันมามองหน้าคู่สนทนานั้น มันคงเป็นนิสัยปกติของเขา เพราะขนาดตอนนี้เธอมั่นใจว่าเสียงนิ่งๆของเขามันพูดกับเธอ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะหันมามองหน้าเธอเลย เขามองตรงไปแค่ด้านหน้า แล้วเขาก็ไม่ได้คิดจะอธิบายขยายความให้เธอฟังด้วยว่าเพราะอะไร เขาถึงมานั่งตรงนี้

ส่วนเธอ แม้อยากจะถาม แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าหรอก ได้แต่นั่งเงียบแล้วลอบมองเขาไปอย่างนั้น จนกระทั่งอาจารย์เข้าเซค แต่ถึงอาจารย์จะเข้าเซคแล้ว เธอก็ยังเลิกลอบมองเขาไม่ได้ เพราะยอมรับอย่างไม่คิดปฏิเสธ ว่าเธอดีใจและหัวใจเต้นแรงมาก ที่อยู่ๆผู้ชายที่นั่งอยู่ในหัวใจเธอมาตลอดก็มานั่งใกล้ๆ แม้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาจะไม่เคยรู้อะไรเลยก็ตาม