TOXIC PROMISE 1 อุบัติเหตุ

“กรี๊ดดด!!!”

โครมมม!!!!!

เพราะเบรคไม่กิน ความตกใจมันเลยสั่งให้ฉันหักหลบรถที่อยู่ๆก็เลี้ยวปาดหน้ามาอย่างกะทันหัน ก่อนฉันจะรู้สึกว่าสติฉันค่อยๆพร่าเลือนลงไปทุกที หลังจากที่หักหลบแล้วรถคันเก่าของฉันมันพุ่งชนต้นไม้ข้างทางเข้าเต็มๆ เสียงพุ่งชนดังสนั่นท่ามกลางความมืด ตอนนี้ความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน โดยเฉพาะบริเวณหัว บวกกับการรับรู้และสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของของเหลวสีแดงที่กำลังไหลซึมออกมาจากหัวฉันเป็นทางยาว มันทำให้ฉันเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ฉันมีโอกาสหายใจได้อีกไม่กี่วินาที และจากนี้ ลมหายใจมันคงจะสิ้นสุด พร้อมกับสติที่ดับวูบลงไป.. #ALINE

###

JEDI

Rrrrrr..!!!!!

Rrrrrrrrr..!!!!!!

Rrrrrrrrrrrr..!!!!!!!

“ฮืออ เชี่ยไรวะ”

ผมบ่นทั้งที่ยังหลับตานอนอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงครึ่งหลับครึ่งตื่น ค่อนไปทางหลับซะ 99.99% บวกกับอารมณ์หงุดหงิด ก็คนกำลังหลับฝันดี ฝันว่าได้กอดเมี.. เอ่อ ช่างเหอะ เอาเรื่องนี้ก่อนแล้วกัน เรื่องรับโทรศัพท์ ผมคงต้องรับสักที ทั้งที่ความจริงกะจะไม่รับ แต่เพราะมันดังอยู่โคตะระนาน ดังจนโคตรรำคาญ ดังอยู่หลายรอบมาก ดังเหมือนไอ้คนโทรมันจงใจโทรแล้วโทรอีก โทรแม่งจนกว่าผมจะรับอ่ะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้เชี่ยเหี้ยห่าสารเลวที่ไหน มันเสือกกระหน่ำโทรมาดึกป่านนี้ ทำอย่างกับมีเรื่องคอขาด เหมือนมีอะไรบาดคอพ่อมันตาย

ฟึ่บ!

ผมเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ที่หัวเตียง คว้าเอามากดรับแล้วมาแนบกับหูทั้งยังหลับตา เลยยังไม่รู้หรอกว่าใครกันที่มันตั้งใจโทรมาเป็นมารผจญ

“อืออ ใครวะ โทรมาทำเชี่ยไรป่านนี้ คนจะหลับจะนอนไอ้สัส” เป็นใครโทรมาก็ช่างแม่งเหอะ ผมขอด่าก่อนละกัน โทษฐานที่มันรบกวนความสุข

“กูเอง” เสียงเรียบนิ่งนั้นทำผมรู้ทันทีว่าใครโทรมา

“เชี่ยเกรย์!” 

ไอ้เกรย์เพื่อนสนิทผมเอง ว่าแต่มันโทรมาทำไมป่านนี้ คือน้ำเสียงมันนิ่งเป็นผีดิบเหมือนสันดานมันอย่างทุกๆทีก็จริง แต่มันฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ แปลกจนผมต้องปรือตาลุกขึ้นมานั่ง เพราะอยู่ๆก็เริ่มใจคอไม่ดีเอาดื้อๆ

“มีไรวะ ถึงกระหน่ำโทรหากูป่านนี้” เสียงผมเครียดขึ้นมาซะงั้น

“รีบมาโรงบาลด่วนเลย เอลีนรถชน ตอนนี้อยู่ ER”

“มึงว่าไงนะ!!!” จากที่เมื่อกี้ปรือตาลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้ผมตื่นเต็มตา หัวใจก็แทบหลุดออกจากอก มันตกใจหนักมาก ตกใจจนแทบจะหยุดหายใจ

“โรงบาลไร! กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” 

ผมถามปากคอสั่น พร้อมกับรีบคว้ากุญแจรถจากหัวเตียงพร้อมๆกับลงจากเตียงอย่างไวจนแทบจะเหมือนกับกระโดด ก่อนจะตรงไปที่ประตูคอนโดอย่างไว โดยที่ไม่คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอก ไปทั้งเสื้อยืดกางเกงนอนแบบนี้แหละ ก็ผมรีบ ผมเป็นห่วงเอลีนจนไม่รู้จะเป็นห่วงยังไง คือถ้าวาร์ปได้ ผมคงวาร์ปไปโรงบาลตรงหน้าห้องฉุกเฉินแล้ว

#Jedi End

ALINE

“ที่นี่ที่ไหน?” 

จากเมื่อกี้ที่รู้สึกเหมือนสติดับวูบไป แต่มันกลับไม่ใช่ แต่มันเหมือนกับว่า จู่ๆฉันก็เหมือนถูกดึงให้วาร์ปมาที่ไหนก็ไม่รู้ มันเหมือนดินแดนเวิ้งว้าง รอบตัวเต็มไปด้วยแสงสว่างขาวโพลนสุดลูกหูลูกตาจนฉันแสบตาไปหมด มองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแสงสว่างที่ว่า 

ความรู้สึกเจ็บปวดจากอุบัติเหตุก็หายไป ฉันไม่รู้สึกอะไร ไม่ได้ยินเสียงใคร เหมือนนอกจากฉันแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แล้วสรุปว่าที่นี่มันที่ไหน แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน หรือว่าฉัน..ตายไปแล้วจริงๆ

#Aline End

JEDI

“เอลีน เธออย่าเป็นอะไรนะ เธอต้องปลอดภัยนะเอลีน เธอต้องปลอดภัย เธอต้องไม่เป็นอะไร”

หลังจากได้ความจากไอ้เกรย์แล้วว่าเอลีนอยู่โรงบาลอะไร ผมก็รีบขับรถออกมาทันที ตอนนี้เหยียบมิดเลยด้วย ปากก็ภาวนาขอให้เอลีนปลอดภัยมาตั้งแต่ก้าวออกจากห้องมาแล้ว เพราะผมคงยอมไม่ได้ ผมยอมให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้ ผมไม่ยอม

“เอลีน เอลีน เธอต้องปลอดภัย ต้องปลอดภัย..โธ่เว้ย! ทำไมไม่ถึงสักทีวะ!!” 

ผมภาวนาไปก็ของขึ้นไป เพราะขนาดเหยียบมิดขนาดนี้แล้ว มันก็ไม่ถึงโรงบาลสักที ไอ้ล้อรถห่านี่มันไม่รู้หรือไง ว่าผมใจจะขาดอยู่แล้ว 

บรื๋นนนน!!!

ผมเหยียบให้มิดเข้าไปอีก เหยียบสุดตีนอ่ะ ถ้าเป็นปืนก็คือกระหน่ำยิงรัวๆหมดแม็คไปแล้ว

“คราวนี้ถ้ายังไม่ถึงอีกก็ให้มันรู้ไปดิวะ..เห้ยยย!!!”

เอี๊ยดดดดด..ด..ดด..ดดดด!!!!! กึก!!!

โป๊ก!!!!!

ผมเหยียบเบรคกะทันหันจนเสียงล้อรถเสียดสีดังก้องไปทั่วทั้งถนน ก่อนหัวผมจะโขกกับพวกมาลัยไปเต็มๆ เล่นเอามึนตึ๊บ ทั้งหมดนี้ ก็เพราะผมเหยียบหมดไมล์ แต่จู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงทะเล่อทะล่าเดินตัดหน้ารถ เดินปกติธรรมดาทำอย่างกับไม่เห็นรถผมที่ขับมาอย่างโคตรเร็ว ผมถึงต้องเหยียบเบรคเต็มแรง ชนิดทั้งตีนทั้งสมองทั้งหัวใจ แม่งตกใจพอๆกัน ก็โชคดีที่ทัน ไม่งั้นผมคงได้ข้อหาฆ่าคนตายเพิ่มอีกหนึ่งข้อหา นอกเหนือจากข้อหาขับรถเร็วเกินที่กฎหมายกำหนด

“บ้าฉิบ! เห้ย แล้วยัยนั่นเป็นไงบ้างวะ”

หลังจากหายมึนเพราะหัวโขกกับพวงมาลัย ผมก็เงยหน้าขึ้นมาแตะหน้าผากเบาๆ แบบว่าหัวคงโนไปแล้ว ก็โดนไปเต็มๆขนาดนั้น แต่ช่างแม่ง เดี๋ยวคงหาย ตอนนี้คงต้องลงไปดูยัยนั่นก่อน คงตกใจมาก แล้วถ้าเกิดช็อคเป็นอะไรขึ้นมาจะได้พาไปโรงบาลพร้อมกันเลย 

แต่ถ้าไม่เป็นอะไร ผมก็อยากจะถามเธอสักคำ ว่าประสาทแดกหรือไง หรือว่าลูกกะตาลาพักร้อน หูโดนพักงาน ส่วนขาก็ไม่ยอมให้ประสาทสมองได้สั่งการใช่มั้ย อยู่ๆถึงได้สุ่มสี่สุ่มห้าข้ามถนนไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ 

“อ้าว หายไปไหนวะ”

ไม่ให้งงเป็นไก่ตาแตกได้ไง ก็ผมลงมาดูหน้ารถแต่ก็ไม่เห็นใคร คือตอนแรก ผมก็นึกว่ายัยนั่นตกใจจนล้มลงไปซะอีก ผมเลยหันดูรอบๆ ก่อนจะเห็นว่ายัยนั่นข้ามฟากไปอยู่ริมถนนฝั่งโน้นแล้ว คำถามคือ ..ข้ามไปตอนไหนวะ เร็วฉิบหาย

“เห้ยเธอ เธอ! เป็นไรป่าวอ่ะ เธอ!” ผมตะโกนเรียกข้ามฟากไป แต่ยัยนั่นก็ไม่ยอมหันมา เหมือนเอาแต่เดินไปท่าเดียว ไม่รู้แม่งได้ยินที่ผมตะโกนรึเปล่า หรือว่าเมื่อกี้ตกใจจนหูดับไปแล้ว ถึงได้ไม่ตอบกลับมา 

“บ้าฉิบ แล้วตกลงเป็นไรป่าววะ” 

ผมว่าผมค้างคาว่ะ และผมปล่อยเธอไปทั้งอย่างนั้นมันก็คงไม่ดี คือถึงเธอจะทะเล่อทะล่าข้ามถนนไม่ดูเอง แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ผมเลยคิดว่าคงต้องข้ามถนนตามไปถามเธอดู 

ปี๊นปี๊นนนนนน!!!!!

“เห้ย!!!”