1 | ส่งของมึงมา (2)

“ก็มาเอาไปดิ” ไม่นะ! พี่ธูปปล่อยมือฉันแล้วดันตัวฉันไปด้านหน้าอีกนิด ก่อนทำท่าจะหันหลังกลับ แต่ฉันไม่ยอมให้ไปหรอก

“เดี๋ยวพี่ธูป!”

หมับ!

ฉันคว้าแขนพี่ธูปไว้ด้วยทั้งสองมือของฉัน น้ำตาซึมในเบ้าเอาดื้อๆ เพราะมันแน่ใจแล้ว ว่าพี่ธูปเอาฉันมาส่งให้พี่คชาจริงๆ แต่ฉันก็ไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี 

“ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน หนูไม่เข้าใจ พี่เอาหนูมาส่งให้เขาเหรอ ทำไม” ฉันถามเสียงสั่น

“หึ เป็นแม่ชีก็เลยมัวแต่นั่งสวดมนต์อยู่ในวัดในวา เลยตามไม่ทันไอ้เหี้ยธูปมันสินะ งั้นฉันบอกให้ก็ได้” เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งของพี่คชาเอ่ยขึ้นมา ฉันเลยหันไปมองเขาโดยอัตโนมัติ เขาที่ยังยืนกระตุกมุมปาก สีหน้าท่าทีดูธรรมดาเหมือนเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นมันเรื่องปกติสำหรับเขา

“ไอ้เหี้ยธูปมันเอาเธอมาส่งให้ฉัน เพราะเธอเป็นของที่มันเอามาเดิมพันตอนแข่งรถกับฉัน” 

“อะไรนะ!” ฉันอุทานพร้อมกับตวัดสายตากลับไปหาพี่ธูปอย่างไว 

“จริงเหรอพี่ธูป!” ตอนนี้เสียงสั่นหนักกว่าเดิม น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาแล้ว มันผิดหวัง ผิดหวังและเสียใจมาก ในขณะที่สีหน้าพี่ธูปดูสลดลงไป

“ฉัน ฉันขอโทษ มันไม่มีทางเลือก ฉันหาผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ เลยต้องเอาแกมาส่งให้มันแทน”

“พี่ธูป ทำไม ฮึก พี่หะ..หาผู้หญิงไม่ได้ แล้ว แล้วพี่รู้แบบนี้ รู้ว่าพี่ไม่มีอะไรมาเดิมพันกับเขา แล้วพี่แข่งทำไม”

“ก็ฉันนึกว่าจะชนะไง! โถ่เว้ย! จะอะไรนักหนา ก็แค่ไปนอนกับมัน นอนเฉยๆให้มันเอาแค่นั้นเอง! ไม่ตายหรอก!!” พี่ธูปตะคอกใส่ฉัน ตอนนี้น้ำตาฉันถึงยิ่งแตกทะลัก เพราะไม่ใช่แค่เสียใจ แต่หัวใจมันแตกสลาย

“พี่ธูป พี่ ฮึก พี่พูดแบบนี้ได้ไง พี่ทำแบบนี้กับหนูได้ไง หนูเป็นน้องพี่นะ ฮึก”

“ก็เพราะเป็นน้องไง! แกถึงต้องช่วยพี่ไม่ใช่เหรอ หรือแกอยากให้พี่ชายตัวเองโดนกระทืบตาย!”

“พี่ธูป..” ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ได้อยากให้พี่ธูปเป็นอันตราย แต่ฉันก็ไม่ได้อยากกลายเป็นสิ่งของที่มีค่าแค่เป็นของเดิมพัน

“น้องเหรอ?” อยู่ๆพี่คชาถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“ตกลงยัยนี่น้องมึงเหรอ? หึ ต้องเหี้ยเบอร์ไหนวะ ถึงเอาความเป็นความตายมาเป็นข้ออ้างให้น้องสาวยอมตายแทน กูโคตรซึ้งใจแทนน้องมึงเลย”

“มึงไม่ต้องเสือกไอ้เหี้ย ได้ของเดิมพันแล้ว มึงกับกูถือว่าจบ!”

ผละ!

พี่ธูปสะบัดมือฉันออกแล้วเดินเร็วๆตรงไปที่รถ

“เดี๋ยวพี่ธูป”

หมับ!

ฉันจะวิ่งตามไป แต่ต้นแขนก็ถูกมือแข็งๆจับไว้แล้วกระชากให้หันไปหา

“จะไปไหน คนที่เธอต้องขึ้นรถไปด้วยคือฉัน ไม่ใช่ไอ้หมาเดรัจฉานที่ส่งเธอมาให้ฉันเชือด”

“สัสคชา มึงจะเอาจริงเหรอวะ น้องเขาไม่เต็มใจนะ”

“แล้วไง กูต้องสนใจด้วยเหรอ กูสนแค่ยัยแม่ชีนี่เป็นของเดิมพันที่กูได้มา จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ตอนนี้ยัยนี่ก็เป็นของของกูแล้ว ไปขึ้นรถ”

“โอ๊ย!”

พี่คชากระตุกแขนฉันให้เดินตามเขาไปที่รถ แต่ฉันก็พยายามขืนตัวไว้ พร้อมกับร้องประท้วงและพยายามแกะมือเขาออก

“ไม่เอา หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ หนูจะกลับบ้านกับพี่ธูป”

“ไอ้เหี้ยธูปพี่เธอมันเอาเธอมาให้ฉันแล้ว ขึ้นรถ!” เขาหันมาทำหน้าดุดันแล้วกัดฟันพูดเสียงแข็งใส่ฉัน มันน่ากลัวซะจนทั้งร่างของฉันชะงัก จนโดนเขาจับยัดใส่รถเอาง่ายๆ มารู้ตัวอีกที รถก็แล่นออกมาแล้ว เร็วมากด้วย ..แล้วนี่ฉัน ฉันฝันไปใช่มั้ย ไม่ใช่เรื่องจริง ฉันแค่ฝันร้าย และฉันต้องตื่นเดี๋ยวนี้!

แปะๆๆ แปะๆๆ!!

“นั่งตบหน้าตัวเองมันไม่ช่วยอะไรหรอกนะ ที่เธอควรทำคือคาดเบลล์ ถ้าไม่อยากหัวทิ่ม!”

บรื๋นนนน!!!

“ว้าย!!!”

หมับ!

แกร็ก!!

ฉันรีบคว้าเบลล์มาคาดแทบไม่ทัน และฉันก็รู้แล้ว ว่าฉันหลอกตัวเองไม่ได้ ฉันไม่ได้กำลังฝัน แต่นี่มันความจริง! (╥﹏╥)

NAMMON END

KACHA | CONDO

“จะไปไหน!”

หมับ!

พอจอดรถปุ๊บ ยัยน้ำมนต์อะไรนี่ก็รีบเปิดประตูวิ่งหนีลงจากรถปั๊บ จนผมต้องรีบวิ่งตามมาจับไว้

..ไม่คิดว่าหน้าซื่อๆลุคแม่ชีแต่ร้ายใช่เล่น สงสัยคงคิดแผนการไว้แล้วตั้งแต่บนรถ แต่ก็ไม่แปลกหรอก ที่น้องจะร้าย ก็พี่ชายเธอออกจะเหี้ยซะขนาดนั้น ไม่งั้นคงไม่เอาน้องสาวตัวเองมาให้ผมเป็นของเดิมพันแทนที่จะไปพยายามหาผู้หญิงคนอื่นมาหรอก 

แต่ผมไม่มายด์ แค่เป็นผู้หญิง มีรูให้แทงก็โอ ส่วนที่มาของเธอจะเป็นยังไง มาเป็นของผมด้วยวิธีไหน เต็มใจมาเป็นของผมหรือว่าไม่ อันนั้นผมไม่สน มันไม่ใช่หน้าที่ผม หน้าที่ผมมีอย่างเดียวคือรับของ กฎก็ต้องเป็นกฎ ตกลงกันไว้ว่ายังไงก็ต้องเป็นไปตามนั้น ..คนแพ้ต้องเอาของที่ตัวเองวางเดิมพันเอาไว้มาให้คนที่ชนะ 

และผมชนะ !

ผมก็ต้องเป็นฝ่ายที่ได้ของเดิมพัน มันก็ถูกแล้ว ผมไม่ได้ทำผิดอะไร ผมได้ของมาโดยชอบธรรม ไม่ได้โกงใครมา ต่อให้ไอ้คนแพ้มันจะหาของมาให้ผมด้วยวิธีไหนก็ตาม แต่ในเมื่อมันเอามาให้แล้ว ผมถือว่าเป็นของของผม 

และใครจะว่าผมเลวก็ได้นะ ที่ผมเหมือนรู้ว่ายัยนี่ไม่เต็มใจ แต่ผมก็ยังจะเอา เพราะผมมันก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ผมไม่เคยไปป่าวประกาศหรือบอกใครต่อใครว่าผมเป็นคนดี แต่ไอ้ที่เห็นแล้วบอกว่าผมดีอะ พวกนั้นแม่ง มโนกันไปเอง 

“พี่คชา ปล่อยหนูนะ ปล่อย” ขนาดผมตามมาจับไว้แน่นขนาดนี้ ยัยนี่ก็ยังจะดิ้น แล้วก็พยายามจะแกะมือผมออกจากต้นแขนเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เดี๋ยวนะ ยัยนี่เรียกชื่อผม เธอรู้ชื่อผมได้ไง หรือไอ้ธูปพี่เหี้ยของเธอมันบอก?

“รู้จักชื่อฉันได้ไง” ผมถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ปล่อยหนู ปล่อย หนูไม่ไปกับพี่!” ยังจะขัดขืนไม่เลิก แถมไม่ตอบคำถามผมอีก ก็ได้ งั้นผมไม่ถามแล้ว จะรู้ได้ไงก็ช่างแม่งเหอะ ตอนนี้ขอจัดการยัยนี่ให้สิ้นฤทธิ์ก่อน!

“เงียบ หุบปาก ขัดขืนไปก็เท่านั้น ตามฉันมา” 

“ไม่! หนูไม่ไป ปล่อย ปล่อยหนู ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ! มีคนฉุดหนูมา เขาฉุ..”

“นี่! หยุด! เงียบ! ขืนแหกปากอีกที เธอจะได้รู้ ว่านรกมีจริง!” 

ผมหันไปกัดฟันถลึงตาบอกเธอเสียงแข็ง และมันน่ากลัวมั้ง ยัยนี่ถึงชะงักไปทันที เหงื่อแตกพลั่ก ตัวก็สั่นอย่างกับเจ้าเข้า แต่มันก็ดีแล้ว ผมจะได้ลาก ไม่สิ จะได้พาเธอขึ้นห้อง(เชือด)ได้ง่ายๆ