TRAPPED 6

"Andito na tayo, Ma'am Zamara."

Napatingin ako sa labas ng bintana-andito na pala ako sa university. Hindi ko man lang napansin dahil lutang pa rin ang isip ko.

Binitbit ko ang bag at agad na nagpasalamat kay Kuya Roberto bago lumabas ng kotse.

Huminga ako nang malalim at inayos ang buhok, pilit tinatakpan ang leeg,

at pumasok na sa loob.

Dire-direcho lang ang lakad ko, iniiwasan ang ibang estudyante na maaaring masalubong at titig sa mata ko.

Pakiramdam ko kasi nakikita nila ang totoong nangyayari sa akin kapag tinititigan ako sa mata.

Pagkapasok ko sa room, agad kong nakita si Mika..

Umupo ako sa tabi niya.

Si Mika, nakakatuwang kasama. Nakakalimutan ko ang lahat ng nangyayari sa mansion kapag nandito ako sa university at kasama siya...

Sandali kong nalilimutan si Asmodeus at kung paano niya ulit akong inangkin kagabi.

Sandali kaming nag-usap ni Mika, at hindi rin nagtagal, dumating ang professor namin at nagsimula nang magturo.

Lumipas ang ilang oras ng lecture, at kasalukuyan na kaming naglalakad papunta sa canteen ng school.

Kumuha ako ng kakainin at dumiretso na sa counter para magbayad, nang biglang magsalita si Mika.

"Treat kita, Zamara. Ako na," sabi niya at ngumiti sa akin.

"N-naku, Mika, may-"

"Binigyan ako ng daddy ko ng allowance, doble sa bigay niya sa akin, kaya treat kita," nakangiting sabi niya.

"S-salamat..." nahihiyang sabi ko, at ibinalik ang wallet sa bag.

May pera rin naman ako-cash at black card pa nga-pero hindi ko ginagamit yung card, at lahat ng iyon ay galing pa rin kay Asmodeus.

"Hanap ka na ng upuan natin," dagdag pa niya.

Tumango ako at naglakad papunta sa table malapit sa dulo. Pag-upo ko, binuksan ko ang cellphone na ibinigay din ni Asmodeus. May lumapit sa akin at umupo sa tapat ko.

"Hi, miss..."

Napatingin ako sa kanya-nag-tama ang aming mga mata. Saglit akong nahiya at ngumiti dahil sa matagal naming titigan.

"I'm Hendrix, Architecture Department. And you are...?"

"Z-Zamara... Nursing Department..." nahihiyang sagot ko, may ngiti pa rin sa labi.

"First year student ka..."

Tumango ako.

"Senior... pang-last year ko na dito, buti na lang naabutan kita," nakangiti niyang sabi, na kinakunot ko.

Hindi ako nakasagot,

Nang dumating si Mika...

Tumayo si Hendrix. Tipid lang siyang ngumiti kay Mika at sa akin bago umalis.

Si Mika parang natulala.

Nang makabawi ito, namumula siyang umupo at nagsalita...

"Shocks!! Ang pogi niya talaga, Zamara!!"

"Huh! Kilala mo yun?" kunot-noo kong tanong.

"Uu naman. Si Hendrix yun, campus heartthrob dito... at nilapitan ka niya!!" Tumitili si Mika habang sinasabi yun.

Napatingin ako sa paligid at nakaramdam ng hiya nang mapansin ang mga mata ng estudyante, lalo na ng mga babae, na nakatingin sa amin-lalo na sa akin.

"Ano kaba, Mika? Hinaan mo ang boses mo..." pigil kong sabi habang nakatingin sa kanya.

"Pero Zamara! Nilapitan ka ni Hendrix! Sabagay, ganyang mukha-impossible na walang makakapansin niyan!"

Napailing na lang ako. Wala rin naman akong pakialam; andito ako para mag-aral.

Hindi ko na pinansin ang mga sinasabi ni Mika tungkol kay Hendrix; pinagtuunan ko na lang ang pagkain.

Maya-maya, napansin kong nakatitig sa akin si Mika.

"B-bakit...?" tanong ko nang naiilang, at agad kong inayos ang buhok nang mapansin kong nakatingin siya sa leeg ko.

"Ikaw ha!" nakangiti niyang sabi, tila nang-aasar. "Kaya pala wala kang pakialam sa kwento ko kay Hendrix... may boyfriend ka na pala, at siya ang gumawa ng mga pulang marka mo diyan, noh?" Pang-aasar pa niya.

"W-wala akong boyfriend, Mika!" naiinis kong sabi.

"Hmmm... sino siya? Pogi ba? Mas pogi ba kay Hendrix?" usisa niya pa rin.

Hindi ako sumagot.

Pero hindi talaga siya tumigil sa pagtatanong hanggang makarating kami sa classroom.

Napapailing na lang ako... hanggang sa sumuko na rin siya sa pagtatanong.

Lumipas ang ilang oras namin sa school... hanggang sa mag-uwian na.

Sabay kaming naglalakad ni Mika nang makita namin si Hendrix sa di kalayuan.

Nakasandal siya sa pader ng school, tila may inaantay. Nang mapadaan ang tingin niya sa amin, ngumiti ito.

Naramdaman ko ang pagsiko ni Mika sa akin.

"Zamara, papunta siya dito... omg!" bulong niya, halatang kinikilig pa.

Pinagmasdan ko siyang maglakad-matikas ang tindig, katulad ni Asmodeus: lalaking-lalaki at matangkad.

Nang makalapit, inaya niya kaming mag-miryenda. Tumanggi ako, hindi dahil ayaw ko, kundi dahil may hinahabol akong oras.

"P-pasensya na... next time na lang. Pwedeng kayo na lang muna," naiilang kong sabi.

"Ano ba, Zamara? Saglit lang naman 'yun," bulong ni Mika.

"Hindi ako pwede ngayon, Mika..." kinakabahan kong bulong.

"Tara na, Hendrix. Pumayag na siya."

Wala na akong nagawa nang hilahin ako ni Mika papunta sa canteen ng school, kasama si Hendrix.

Balisa akong patingin sa orasan ng cellphone ko nang makaupo kami ni Mika, habang dumiretso si Hendrix sa counter para mag-order.

"Ano ba, Zamara? Para kang hindi mapakali diyan. Makakapag-antay naman ang driver mo," sabi ni Mika sa akin.

Hindi ako nakasagot at nananalangin na lang sa loob ko, sana wala pa si Asmodeus sa mansion.

Dumating si Hendrix bitbit ang tray-spaghetti iyon at softdrinks.

Kumain kami at nag-usap-usap, pero hindi ako makapag-focus.

Nang matapos, napatingin ako sa orasan-4:15 na! Dapat kasi nakauwi na ako ng 4:30.

Tumayo agad ako.

"A-aalis na ako... salamat, Hendrix, Mika" paalam ko sa kanila, na tila nagulat sa mabilis kong galaw.

Patakbo akong lumabas ng canteen.

"Sandali, Zamara...!" narinig kong humahabol sina Mika at Hendrix, pero hindi ko na sila pinansin. Bukas na lang ako magpapaliwanag..

Paglabas ko ng school, hindi ko nakita ang kotse na minamaneho ni Kuya Roberto. Sa halip, natanaw ko ang pamilyar na itim na kotse na madalas ginagamit ni Asmodeus.

Kinabahan ako.

Lalo akong napahinto nang makita ko siyang nakatayo sa labas, Nakasandal sa kotse niya naninigarilyo at nakatitig lang sa akin.

"Zamara! Ang bilis mo naman tumakbo," hingal na sabi ni Mika nang makalapit sila.

Si Hendrix ay nakatingin lang sa akin, pero bumaba ang tingin niya sa leeg ko at napakunot ang noo. Inayos ko agad ang buhok ko, pilit tinatakpan ang alam kong nakita na niya.

"Bakit kayo sumunod.." may halong inis na sabi ko na nagpatahimik kay Mika..

Napalingon ako sa direksyon ni Asmodeus at napansin kong pumasok na siya sa kotse. Kahit paano, nakahinga ako nang maluwag.

"S-sorry..." Nakayuko kong sabi habang humihingi ng tawad sa dalawa.

Ngunit nabigla ako sa ginawa ni Hendrix-hinawakan niya ang pisngi ko at tumitig sa akin, sabay ngiti.

"Wala yun. Ano ka ba...? Paano, bukas na lang ulit," sabi niya.

Napatango na lang ako.

"Alis na rin ako, Mika..." paalam niya, habang may kotse na huminto sa tapat namin at sumakay siya.

Si Mika naman ay nagpaalam na rin, pero alam kong may sama siya ng loob sa akin.

Nang wala na sila, marahan akong naglakad patungo sa kotse ni Asmodeus. Tumapat ako sa passenger seat at binuksan ito.

Nanuot agad ang amoy ng pamilyar niyang pabango, na lalong nagdagdag ng kaba sa akin pag pasok ko sa loob.

"You're late... ten minutes late," Malamig niyang sabi.

"Sorry kasi..." Magpapaliwanag pa sana ako, Kaso agad siyang nagsalita.

"And you let him touch you..." His eyes were dark and unreadable, fixing me with a stare that made my heart race.

"I need to punish you... so you'll understand who's the only one allowed to touch you."

Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sa mababa at nakakakilabot nitong boses, at puno ng banta..

"Do you need proof that you belong to me, huh?"

Hindi ako nakasagot.

"Fine.., I'll fuck you harder... until there's no doubt left in your body who you belong to."

"A-Asmodeus..." Naluluha kong nasabi habang nagsimula na siyang magmaneho pauwi sa mansion. Alam ko na kung saan na naman kami patutungo, at labis ko iyong ikinatatakot.