KABANATA 3

Pagkauwi namin sa penthouse, mas lalong bumigat ang sandali. 

“Magbihis ka na, Chantal. We’re having dinner in ten minutes. Order lang ito, kaya huwag kang mage-expect ng five-course meal,” sabi niya habang tinatanggal ang suot niyang eyeglasses. 

“Kahit ikaw na lang ang dinner ko, okay lang,” bulong ko habang papaakyat sa hagdan.

“What was that?” lumingon siya, bahagyang nakakunot ang noo.

“Sabi ko, okay lang! Gutom na rin ako!” sigaw ko sabay takbo sa kwarto.

Pagdating ko sa loob, napasandal ako sa pinto. 

“Lord, patawarin niyo po ako,” bulong ko habang nakatingala sa kisame. “Alam kong ninong ko siya noong bininyagan ako, pero Lord, tignan mo naman ’yung abs. Creation Niyo rin ’yun, ’di ba? Kasalanan bang humanga sa masterpiece mo?”

Para akong tangang nagdadasal na sana, mapansin niya na hindi na ako ’yung batang iniiyakan siya noon dahil kinuha niya ang lollipop ko. Ngayon, iba na ang gusto kong kunin sa kanya. 

“At Lord, please, sana huwag siyang maging gentleman tonight. Kahit tonight lang.” Nahihibang kong dalangin. 

Lumabas ako ng kwarto na suot ang isang seryosong outfit—charot. Suot ko ang isang silk slip dress na kulay champagne. It was classy, but very... accessible.

Umupo ako sa tapat niya. Kumakain siya ng steak nang parang walang nangyayari. At bawat paghiwa niya, ang paggalaw ng muscles sa braso niya... Lord, kailangan ko na ba talagang mag-rosaryo sa gitna ng hapag-kainan?

“Bakit hindi ka kumakain?” tanong niya, nang hindi tumitingin sa akin.

“Ang hirap kasi nung steak, Ninong. Ang tigas,” reklamo ko, kahit ang totoo, malambot naman ito. Gusto ko lang ng pagpansin niya.

Binitawan niya ang kutsilyo niya at hinarap ako. “Give me your plate.”

Kinuha niya ang plato ko at hiniwa ang steak para sa akin. Habang ginagawa niya ’yun, hindi ko napigilan ang sarili ko. Nilaglag ko ang tinidor ko sa sahig—malapit sa paanan niya.

“Oops!” sabi ko, sadyang ginawang inosente ang boses.

Yumuko ako para kunin ang tinidor, pero sinadya kong bagalan. Pag-angat ko, saktong nakatingin siya sa akin. At dahil mababa ang neckline ng dress ko, alam kong sapat na ang nakita niya para mapahinto siya sa paghinga.

Pag-upo ko, nakita ko ang pagdilim ng tingin niya. 

“Chantal, stop testing me,” paos niyang sabi.

“I’m not testing you, Ninong. I'm just... clumsy,” kinuha ko ang isang slice ng steak gamit ang kamay ko at dahan-dahang isinubo, dinidilaan ang dulo ng daliri ko habang nakatitig sa kanya.

“Jeez. God, help me,” narinig kong bulong niya.

Aba, nagdadasal din pala siya?

“Bakit, Ninong? May masakit ba sa 'yo?” tumayo ako at lumapit sa kanya. Umikot ako sa likuran niya at ipinatong ang mga kamay ko sa balikat niya. Ang tigas ng muscles niya, parang bato. “Masyado ka kasing seryoso sa school. You need to relax.”

Hinawakan niya ang mga kamay ko na nasa balikat niya. Akala ko itataboy niya ako, pero hinila niya ako paupo sa kandungan niya. 

Napasinghap ako. Ang init ng hita niya laban sa manipis na silk ng dress ko ay sapat na para manghina ako. 

“You want me to relax, huh?” bulong niya sa tabi ng leeg ko. “Do you have any idea how much effort it takes for me not to ruin you right here on this table?”

“Then don't put effort into it,” sagot ko, hinahaplos ang batok niya. “Just do it.”

Iniharap niya ako sa kanya. Magkalapit ang aming mga mukha, at ramdam ko ang init ng hininga niya. 

“If I start this, Chantal, there’s no turning back. Hindi ito laro. I will claim every part of you until you can’t even remember your own name. Are you ready for that?”

“Yes,” excited na sagot ko.

Inilapit niya ang labi niya sa akin, pero bago pa magdikit ang mga ito, biglang tumunog ang phone niya sa ibabaw ng lamesa.

Caller ID: Buddy Carlo (Chantal’s Daddy)

Pareho kaming napatigil. Nanlaki ang mata ko. 

“Holy—” mahinang mura ni Ninong Stefano, sabay layo sa akin nang bahagya. “Your father is calling.”

Napatingala ako sa kisame. “Lord, sabi ko pansinin niya ako, hindi sabi ko i-vibe check mo kami gamit ang tawag ni Daddy! Wrong timing po!”

Huminga nang malalim si Ninong Stefano at sinagot ang tawag habang ang isa niyang kamay ay nakahawak pa rin sa hita ko, pinipisil ito nang mariin—isang senyales na hindi pa kami tapos.

“Hello, Carlo? Yes... she’s fine. She’s... she’s eating. Safe na safe siya rito sa akin. Don't worry.”

Tiningnan ko si Ninong Stefano. Habang ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, napangiti ako dahil nagsisinungaling siya sa daddy ko. Ramdam ko rin na ang kamay niya ay dahan-dahang gumagapang paitaas sa ilalim ng slip dress ko. 

Safe? Sa tingin niya lang ‘yun

Habang nakikipag-usap si Ninong Stefano kay Daddy sa phone, hindi ko mapigilan ang mapangiting aso. Ang seryosong Professor, ang kagalang-galang na Ninong, ay kasalukuyang namumula habang ang kamay ay nasa danger zone na ng binti ko. Kaya mas lalo kong inilapit ang sarili sa kaniya.

He warned me, pero inilapit ko ang labi sa tainga niya. Inaakit siya at sinusubukan siyang ilayo sa katinuan.

“Sige, Carlo. I'll take care of her. Bye.”

Nang maibaba ni Ninong Stefano ang phone, katahimikan ang bumalot sa amin. Pero hindi ito ’yung awkward na tahimik. Ito ’yung katahimikang parang mitsa ng dinamita na konti na lang, sasabog na.

Dahan-dahan niyang binitawan ang phone at tumingin sa akin. Ang mga mata niya ay wala nang bakas ng pagiging inosente. Pure, unadulterated hunger.

“Your father trusts me, Chantal,” paos niyang sabi. “At sa ginagawa mo, pakiramdam ko ay sinusunog ko na ang kaluluwa ko sa impyerno.”

“Then let's burn it, Stefano,” nang-aakit na sagot ko. Hinawakan ko ang mukha niya, pinilit siyang tumingin sa akin. “Huwag mong isipin si Daddy. Isipin mo ako. Isipin mo kung gaano ko katagal hinintay na hawakan mo ako nang ganito.”

Hindi na siya nakapagpigil. Binuhat niya ako—parang sako ng bigas pero sa pinaka-sexy na paraan—at dinala ako patungo sa malawak na balcony ng penthouse. Ang liwanag ng buwan at ang mga ilaw ng Makati ang tanging saksi namin habang walang tigil niyang inaangkin ang labi ko.

Ibinaba niya ako at isinandal sa glass railing. Ang lamig ng salamin sa likod ko at ang init ng katawan niya sa harap ko ay isang kombinasyong nakakabaliw.

“You're a brat,” bulong niya bago sinakop ang leeg ko ng mga halik. “Isang maluhong, matigas ang ulo, at sobrang gandang brat.”

“And you're a hot, grumpy, and hypocrite professor,” ganti ko, habang hinahatak ang buhok niya para mas lalong idiin ang mukha niya sa balat ko. “You've wanted me since I turned eighteen, don't you?”

Tumigil siya at tumingin sa akin, ang hininga niya ay mainit sa labi ko. “Eighteen? Chantal, I've been fighting this urge since you first wore that red dress in Spain. I prayed for this feeling to go away. I went to church, I buried myself in books, I taught hundreds of students... pero ikaw lang ang laman ng isip ko.”

Napasinghap ako at napangiti nang sobra. “Lord, narinig mo ’yun? Hindi lang pala ako ang loka-loka, matagal na rin pala siyang down bad sa akin!”

Bigla niyang hinawakan ang magkabilang kamay ko at itinaas ito sa ibabaw ng ulo ko, ikinulong sa railing. Ang posisyon namin ay sobrang provocative. Kahit sino mang mapatingala mula sa kalsada kung may super powers silang makakita sa 40th floor ay malalagutan ng hininga.

“Tonight, Chantal, you're not my goddaughter,” sabi niya, at ang boses ay parang vibrating bass na gumagapang sa buong katawan ko. “You're just a woman. My woman. At ituturo ko sa 'yo kung ano ang nangyayari sa mga batang hindi sumusunod sa rules.”

“Then punish me, Professor,” hamon ko, ang mga mata ko ay mapanukso.

Muli niyang sinakop ang labi ko, pero sa pagkakataong ito, mas malalim. Mas mapusok. Ang dila niya ay tila naghahanap ng sagot sa bawat tanong na hindi namin nabigkas sa loob ng maraming taon. Ang kamay niya ay bumaba sa bewang ko, hinila ang silk dress ko paitaas hanggang sa maramdaman ko ang gabi sa aking balat.

Napaungol ako nang maramdaman ko ang kanyang matigas na pagkatao na nakadiin sa akin. “Stefano... please... don't stop…”

“I'm just getting started,” bulong niya. Inangat niya ako nang bahagya para ang mga binti ko ay pumulupot sa bewang niya. 

Sa gitna ng tensyon, biglang umihip ang malakas na hangin, at narinig naming tumumba ang isang vase sa loob ng unit.

“What was that?” tanong ko, hingal na hingal.

“Wind,” sagot niya, hindi man lang lumilingon.

Isinandal niya ang noo niya sa noo ko. “Chantal, once I do this, you're mine. Walang bawian. Kahit magalit ang daddy mo, kahit itakwil ako ng mundo, hindi kita bibitawan. Are you sure?”

Tumingin ako sa kanya, punong-puno ng pagmamahal at pagnanasa. 

“Stefano, I went back to the Philippines for you. Hindi para sa aral mo, hindi para sa beach, kundi para sa 'yo. Take me. Own me.”

Isang mabilis na paggalaw at naramdaman ko ang kanyang mainit na palad sa aking hita, dahan-dahang gumagapang patungo sa pinaka-sentro ng aking pagkababae. 

Para akong dinala sa ulap, napapaawang ang labi ko at tuluyang nilamon ng sensasyon ng kanyang mga haplos.