KABANATA 2

Napahawak ako sa kitchen counter para suportahan ang nangangatog kong mga tuhod. Ang lamig ng marmol ay hindi sapat para palamigin ang apoy na iniwan ni Stefano sa bawat bahagi ng katawan ko. 

Naririnig ko ang lagaslas ng tubig mula sa banyo—isang cold shower na alam kong para sa kanya, pero pakiramdam ko, ako ang kailangang magpalamig. 

Pumasok ako sa kwarto ko pero hindi ako nahiga. Nanatili ako sa likod ng pinto, nakikiramdam. Makalipas ang bente minutos, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng banyo at ang mabibigat niyang yapak pabalik sa sarili niyang silid. 

Hindi ako makapaniwala. Si Stefano Guildhall—ang lalaking kilala sa pagiging disiplinado at kontrolado ay muntik nang sumuko sa akin. At ang pangako niya? Ang banta niya na hindi ako makakalakad bukas ng umaga? Imbes na matakot, iyon ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko habang hinahaplos ko ang sarili kong mga labi.

Kinabukasan, nagising ako sa amoy ng bagong luto na bacon at barakong kape. Bumaba ako na suot ang isa sa mga oversized t-shirts ko, sapat lang para takpan ang kalahati ng hita ko. Gusto ko siyang makita. Gusto kong malaman kung paano niya ako haharapin pagkatapos ng nangyari kagabi.

Nakita ko siya sa dining table, nakasuot na ng salamin habang nagbabasa ng mga papeles. Naka-white button-down shirt siya na nakatupi hanggang siko, litaw na litaw ang mga ugat sa braso niya. He looked so professional, so clean. Parang hindi siya ang lalaking lalamunin sana ako sa kusina kagabi.

“Good morning, Ninong,” bati ko, sinadyang lumanay ang boses ko habang dumaan ako sa likuran niya para kumuha ng kape.

Hindi siya nag-angat ng tingin. “The breakfast is on the counter. Eat. We’re leaving in an hour.”

“Leaving? Saan tayo pupunta?”

“Sa university. I have lectures today, and since your father wants me to keep an eye on you 24/7, you're coming with me.” Sa pagkakataong ito, tumingin na siya sa akin. Ang tingin niya ay hindi tumigil sa mga mata ko; bumaba ito sa suot kong t-shirt, sa mga binti ko, bago muling bumalik sa mga papel niya. “And wear something decent, Chantal. Hindi mo kasama ang mga kaibigan mo sa Madrid. My students are there.”

“What's wrong with this?” I spin around, making sure the hem of the shirt lifts just a little bit more. “Masyado bang distracting para sa 'yo?”

Binitawan niya ang hawak niyang ballpen. Ang tunog niyon sa lamesa ay sapat na para mapatigil ako. “One hour, Chantal. O kakaladkarin kita palabas ng unit na ito kahit ano pa ang suot mo.”

I smirked. Wala akong choice kundi magpalit ng maisusuot.

Sa University, naging mainit ang tingin ng mga estudyante ang nakatuon sa amin habang naglalakad kami sa hallway ng prestihiyosong unibersidad. Stefano walked with so much authority, every step echoing confidence. Maraming babaeng estudyante ang napapalingon, bumubulong, at kinikilig.

“Back off, girls. He’s mine,” gusto kong isigaw.

Pinasok niya ako sa loob ng kanyang opisina at saka binalaan. “Stay here. May klase ako ng tatlong oras. Don't go anywhere. May CCTV sa hallway, kaya malalaman ko kung lalabas ka.”

“You're treating me like a prisoner,” reklamo ko habang nauupo sa swivel chair niya. 

“I'm treating you like a responsibility,” sagot niya bago isinara ang pinto.

Nang mainip ako, sinimulan kong pakialaman ang mga gamit niya. Amoy na amoy siya sa buong kwarto—old books and sandalwood. Sa ibabaw ng lamesa niya, nakakita ako ng isang maliit na drawer na nakalock. Pero dahil Iscobar ako, alam ko kung nasaan ang susi. Nakatago iyon sa ilalim ng mabigat niyang paperweight.

Nang mabuksan ko ang drawer, hindi mga papeles ang nakita ko. 

Isang polaroid picture. 

Luma na ito, pero malinaw pa. Larawan ko iyon noong eighteen ako, suot ang isang red bikini habang nasa beach kami sa Spain. Ninong was there too, pero hindi ko akalain na tinago niya ang litratong ito. Sa likod ng photo, may nakasulat na pluma: Forbidden fruit.

Napasinghap ako. Hindi lang pala ako ang may pantasya. Matagal na rin pala niyang binibilang ang mga araw.

Habang nakatingin ako biglang bumukas ang pinto. 

“What are you doing?” 

Nabitawan ko ang litrato. Stefano was standing there, leaning against the doorframe, his tie loosened and his eyes burning with a mix of anger and something I couldn't quite name.

“Ninong... I just…”

Dahan-dahan siyang pumasok at ni-lock ang pinto sa likuran niya. Ang tunog ng click ng lock ay tila naging hudyat ng mabilis na pagtibok ng puso ko. 

Kinuha niya ang polaroid sa sahig at tiningnan iyon bago muling tumingin sa akin. 

“I told you to stay put, Chantal,” he whispered, his voice dangerously low. “But you just love pushing me to my limits, don't you?”

Inilagay niya ang dalawang kamay sa braso ng swivel chair, ikinulong ako habang nakaupo. Ang bango niya ay lalong naging matapang.

“Now that you've seen it,” he leaned in, his lips inches away from mine, “should I show you exactly what I've been thinking about every time I look at that picture?”

Napalunok ako pero may kung anong tapang lagi ang pumapasok sa akin. 

“Show me.”

Ipinikit ko ang mga mata ko, naghihintay ng halik, pero naramdaman ko lang ang malamig na dulo ng kanyang daliri na humahaplos sa aking labi. 

“Not here,” he teased, his breath fanning my face. “May klase pa ako sa kabilang kwarto, Chantal. At kailangang marinig ng mga estudyante ko ang boses ko... hindi ang ungol mo.”

Umalis siya sa pagkaka-trap sa akin at naglakad pabalik sa pinto, leaving me frustrated and wanting more. 

“Wait until we get home,” he said with a smirk that promised heaven and hell. “Doon ko itutuloy ang sinimulan ko sa litratong iyan.”

Hindi ko alam kung anong klaseng demonyo ang sumapi sa akin, pero habang nakatingin sa likod ni Ninong Stefano na palayo sa akin, gusto kong isigaw na, “Ninong, i-drop mo na ’yang klase mo! Ako na lang ang i-recitation mo!”

Pero syempre, Iscobar ako. I have class. Kahit konti.