LOGIN"Good morning po." Masigla kong bati sa manager ng HR. Poker face ang atake ni Ante. Mukhang mid fifties, nakaglasses. Yung normal na nakakatakot na nang I interview. Yun ang awra. Smile lang!
"Good morning, Miss Dela Cruz. What brings you here?" "Magbabakasakali pong makapag-apply ng trabaho, Ma'am." Mahinahon kong sagot. Tumango siya at sinuri ang resume na nasa kamay niya. Kinakabahan na ako, pero anong magagawa nito? Kung mangunguna ang takot, ano ang kakainin ko? Hindi pwedeng umasa ako kay Angelique. Nakakahiya! Ito na ang tumulong sakin at nagdala dito. This is the least I can do. Nilapag nito ang papel sa babasaging mesa at tiningnan ako sa mata. "Sorry, Miss. The job hunt is already over. Sa susunod na opening nalang ang masu-suggest ko sayo. Ngayon hindi pa pwedeng magpapasok dahil iyon ang abiso ng CEO." Nanlumo ako sa kinauupuan at mapait na napangiti. "Wala na po bang pwede pasukan? Kahit janitor po. Kaya ko pong maglinis. O kahit na ano basta may trabaho po. Kailangan ko po talaga." "Pasensya na hija ginagawa ko lang ang trabaho ko. Kung may endorsement letter ka baka mapasok ka pa." "Naiintindihan ko po, Ma'am. Salamat po." Kinuha ko ang resume ko at nilagay sa bag. Muli kong tiningnan ang ginang bago inabot ang doorknob. "Teka, hija. May nahulog." Nilingon ko ito at napagtanto ang calling card na binigay sakin ang napulot nito. "Sige, salamat po." Nagtagpo ang kilay nito, nakalahad ang kamay ko pero hindi pa nito inaabot. "May problema po ba, Ma'am?" "Saan mo ito nakuha?" "Binigay po sakin ni Mr. Villagracia noong isang araw." "Which Villagracia?" "Cairo po." Nanlaki ang mata nito. "Umupo ka muna, hija." Pinabalik ako nito sa kinauupuan ko kanina. "I'll be back." Lumabas ito sa silid. Ilang minuto itong nawala at bumalik. Hinihilot nito ang sintido na tila namromroblema. "May problema po ba?" Umiling ito at pinakita muli ang calling card. "This is not just a calling card, hija. Kita mo 'to?" May nilahad itong isang white calling card. "That is the normal calling card. What was given to you is the CEO's exclusive calling card. Do you know how dangerous that is? Maaring ikaw ang magiging susunod na babae ni Sir. This rarely happens." "Ano po ang ibig niyong sabihin?" Napabuntong hininga ito. "Aware ka ba na babaero ang CEO ng Villagracia Towers?" Tumango ako. "With this card, you can get in this company." Nagliwanag ang mukha ko at hinawakan ang kamay ng manager. "Maraming salamat po, Ma'am." "Ang kapalit niyan ay kailangan mong sundin lahat ng ipapagawa ni Sir Cairo. Even if that means you'll be one his flings...or be his exclusive fck buddy. Naku, hija. Ano ba itong pinasok mo? Mukhang kaluluwas mo palang sa Maynila. Ako ang kinakabahan para sayo." "Bakit naman po ganun?" "Because the card you have has all access to everything. Pwede lang pumunta kahit saan at yan ang ipakita mo maari mong makuha lahat ng gusto mo. You can name it. Travel. Food. Money. Expensive bags. Cars. Everything will be solely yours. If you want hindi ka na magtrabaho. But the moment Cairo Villagracia calls for you. You are obliged to come anytime, anywhere." Kumalabog ang dibdib ko. Sigurado na ba ito? Pwede ko ng makuha ang hacienda namin. Mapagamot ang Lola at Mama. Pero...nakokonsensya ako. "H-hindi ko po kailangan ang mga yan. Ayoko ng easy money. Ayoko ng mga bagay na nakukuha ko lang basta-basta. Ayoko ng hindi ko pinaglaanan ng panahon at effort. Gusto kong manggaling sa matino ang mga tinutulong ko sa pamilya. Ito ang pinakaunang beses na ngumiti ang ginang. "Busilak ang puso mo, hija. Sa ilang dekada kong pagseserbisyo ko dito sa Villagracia Towers ngayon lang ako muling nakatagpo ng taong katulad mo. Ayokong masayang ang buhay mo. Maari kitang I recommend sa ibang kompanya na pinanghahawakan ng Villagracia. Tutulungan kita." "Hindi na po. Dito nalang po ako." "Sigurado ka ba, hija?" "Opo." "Oh, siya. Kung buo na ang loob mo ay maaari ka ng magsimula ngayon. Nandyan na ang company ID mo. Pati ang department na kinabibilangan mo. You're a good person, Miss Dela Cruz. Be careful. Because men like him don't just ruin careers...they ruin lives." Malungkot na sambit nito. Tumango ako at niyakap na ikinabigla nito. "Sige po. Salamat po sa lahat. See you around, Ma'am." Tuluyan kong nilisan ang HR department at dumiretso sa elevator. Nasa harap ko na ito pero nakasara kaya naghintay ako. "Ang taas naman ng heels na ito." Reklamo ko at yumukod. Kinuha ko ito, marahan kong hiniman ang namamagang paa ko. Namumula at may mga munting sugat.Ang kwento ni Vaica ay nagsimula nang tahimik, halos hindi sinasadya, sa anino ng matayog na pamana ng kanyang pamilya.Sa edad na dalawampu't lima, hindi na siya ang batang babaeng naghahasik ng mga talulot sa kasal ng kanyang mga magulang. She had grown into a woman who carried the Dela Cruz fire and the Villagracia steel in equal measure—sharp-eyed, quick-witted, and unflinchingly direct. She headed the strategic defense consulting arm of Veron, a role that demanded she move through boardrooms and classified briefings with the same grace she once used to charm her way onto her father’s shoulders.Hindi siya nakipag-date. Hindi talaga. As in.There had been polite invitations over the years—sons of tycoons, rising politicians, even a few foreign diplomats who thought charm and a private jet would be enough. Vaica always declined with the same cool smile: “Thank you, but I’m not looking.”Until Joaquin Malraux.He wasn’t supposed to be different.Joaquin was twenty-eight, a senior a
Ang oras ay nagdaan nang iba sa tahanan ng Villagracia–Veron. Hindi tahimik ang paglipas ng mga taon, kundi may layunin—sinukat sa mga milestone, tagumpay, mga sugat na tapat na tinamong, at tawa na tumunog sa mga ari-arian, boardroom, at kalangitan. Inayos ni Avern ang kanyang tayo sa shooting range, kalmado at tumpak, tulad ng lagi niyang ginagawa kapag mahalaga ang focus. “Vaica, siko sa loob. Kontrolin mo ang paghinga,” paalala niya. Si Vaica—ngayon ay dalawampu’t limang taong gulang, matikas, matalim ang mata, at walang pag-aalinlangang anak na babae niya—humugot ng dahan-dahan at binaril. Dead center ang target. Pinanood ng mga triplets nang may pagkamangha. “Cool,” bulong ni Arvo. “Gusto ko ulitin ‘yon,” sabi ni Vieno. Nakapamewang si Conrad. “Talunin ko ang score niya.” Ngumisi si Avern. “Maganda ang confidence. Mas maganda ang katumpakan.” Ibaba ni Vaica ang baril, nakangiti. “Nakakatakot ka kapag nagtuturo.” “Ganyan ka makakaligtas,” mahinang sagot ni Avern. Sa ka
Ang unang hapdi ay matalim—pero maikli lang. Katatapos lang ni Avern na ayusin ang meryenda ng mga bata nang may kakaibang init na kumalat sa pagitan ng kanyang mga hita. Natigilan siya, kumurap nang isang beses, saka dalawang beses. “Oh,” bulong niya sa sarili, mahigpit na hinawakan ang counter. Halos hindi na siya nakarating sa lababo bago siya masuka. Si Cairo, na humihuni habang naghahanda ng almusal, biglang lumingon. “Avern? Hoy—ano’ng nangyari?” “Huwag—” Itinaas niya ang kamay nang matalim, maputla ang mukha. “Huwag kang lumapit.” Natigil si Cairo sa kalagitnaan ng hakbang, nagulat. “May ginawa ba akong—” Umiling siya, hingal na humihinga, lumulon ang pagkahilo na parang alon na ayaw pumasa. “Ang amoy. Hindi ko kaya—please lang.” Agad binuksan ni Cairo ang mga bintana, pinatay ang stove, at gumalaw nang may urgency na para sa emerhensya. “Itatapon ko na. Sorry, love. Hindi ko alam.” Hindi siya sumagot. Hindi niya kaya. Sumunod ang pagkahilo—mahinahon sa una, saka matali
Ang umaga ay namulaklak na parang pangako. Ang Villagracia Estate ay naging parang mula sa alamat—mga arko ng garing na binalot ng sariwang sampaguita at rosas, kristal na chandelier na nakabitin sa ilalim ng bukas na langit, ang aisle na may linya ng mga petal na parang natapon na bituin. Puno ang bawat upuan: mga dignitaryo, mga malikhaing tao, mga lider ng negosyo, matatandang kaibigan, bagong kaalyado. Pero sa kabila ng kadakilaan, may katahimikan sa hangin na nagsasalita ng isang bagay na intimo, isang bagay na pinaghirapan. Hindi ito basta kasal. Ito ay tagumpay. Nakatayo si Cairo sa altar, magkahawak ang mga kamay sa harap, nakakagat ang panga na parang pinipigilan ang damdamin para mapabilis ang oras. Si Zapherous ay nakatayo sa tabi niya bilang best man, bumubulong ng pang-aasar sa ilalim ng hininga. “Mukhang matutumba ka na,” sabi ni Zapherous. Humugot nang nanginginig si Cairo. “Kung matumba man ako, itayo mo ako. Matagal ko nang hinihintay ‘to.” Nagbago ang musika—ma
Ang pinto ay dahan-dahang sumara sa likod namin. Walang palakpakan. Walang camera. Walang karamihan. Kami lang ni Cairo. Sa unang pagkakataon mula sa bagyo ng mga panata, headline, tawa, at luha, bumalot sa amin ang katahimikan na parang basbas. Ang suite ay naliligo sa malambot na ginintuang liwanag, dahan-dahang gumagalaw ang kurtina mula sa bukas na pinto ng balkon, dala ng gabiing simoy ang mahinang pabango ng bulaklak at pagdiriwang mula sa ibaba. Dahan-dahang lumingon sa akin si Cairo, na para bang natatakot na masira ang sandali kung masyadong mabilis ang galaw. “Asawa ko na ako,” sabi niya, halos hindi makapaniwala. Ngumiti ako, lumilipad ang puso. “Asawa ko na ako.” Mabigat ang mga salitang iyon sa pinakamabuting paraan—sagrado. Inabot niya ako, hindi nagmamadali, hindi mapag-utos—si Cairo lang, matatag at sigurado. Inilagay niya ang mga kamay sa baywang ko, hinaplos ng mga hinlalaki ang sutla ng gown ko. Inilapat niya ang noo sa akin, at nanatili kami roon, naghihigop
Ang umaga ay namulaklak na parang pangako. Ang Villagracia Estate ay naging parang mula sa alamat—mga arko ng garing na binalot ng sariwang sampaguita at rosas, kristal na chandelier na nakabitin sa ilalim ng bukas na langit, ang aisle na may linya ng mga petal na parang natapon na bituin. Puno ang bawat upuan: mga dignitaryo, mga malikhaing tao, mga lider ng negosyo, matatandang kaibigan, bagong kaalyado. Pero sa kabila ng kadakilaan, may katahimikan sa hangin na nagsasalita ng isang bagay na intimo, isang bagay na pinaghirapan. Hindi ito basta kasal. Ito ay tagumpay. Nakatayo si Cairo sa altar, magkahawak ang mga kamay sa harap, nakakagat ang panga na parang pinipigilan ang damdamin para mapabilis ang oras. Si Zapherous ay nakatayo sa tabi niya bilang best man, bumubulong ng pang-aasar sa ilalim ng hininga. “Mukhang matutumba ka na,” sabi ni Zapherous. Humugot nang nanginginig si Cairo. “Kung matumba man ako, itayo mo ako. Matagal ko nang hinihintay ‘to.” Nagbago ang musika—ma







