Mag-log in"Hmm." Napaungol ako at dahan-dahang iminulat ang aking mga mata. Bumungad sakin ang puting kisame. Amoy ng gamot.
"Avern?" Bahagya akong napangiwi nang subukan kong igalaw ang tagiliran. "Dahan-dahan lang. Huwag kang magmadali. Buhay ay hindi karera." Sinamaan ko ng tingin ang aking kaibigan. Angelique Romero kababata namin ni Helia sa probinsya at anak ng kasosyo ni Lola. Sa Maynila ito nagkolehiyo at nagtrabaho. "T-teka bakit ka nandito? Paano?" Inirapan ako nito at mahinang hinila ang buhok ko. "Aray." "Hoy, ikaw babae. Kung hindi ka tatanga-tanga hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko sayo. Pinag-alala mo ako. Ilang beses akong tumawag pero out of coverage. At malalaman kong lalaki ang may hawak sa cellphone mo. Akala ko na kidnap ka!" "Angelique naman. Ilang taon tayong hindi nagkita tapos nagbubunganga ka?" Napahawak ako sa dibdib at kunwaring nasasaktan. "Huwag mo akong idadaan sa drama mo, Avern. Lintek ka. Pinakaba mo ako. Buti nga mabait ang taong nagdala sayo dito. Nag-iwas pa siya ng prutas, pagkaon at binayaran ang bills mo." "Mabuti kung ganoon. Teka nasaan ba tayo?" "Nasa VilMed Hospital. Sosyal ka friend, hindi basta-basta sino ang nagdala sayo dito dahil isa itong prestihiyosong hospital sa buong Asya. Dito na train ang mga pinakamagaling na mga doktor at umani ng maraming awards. At ikaw may award ka din." Tumaas ang aking kilay sa tinuran nito. "Anong ibig mong sabihin?" Sumilay ang misteryosong ngiti nito sa labi at nilahad sa aking ang isang itim na calling card. Cairo Villagracia. Villagracia Towers. May maliit na litratong nakalagay sa gilid, katabi ng pangalan at bold ang design nito. Makapal at halatang mamahalin. "Yan, Avern. Si Cairo Villagracia ang nakabundol sayo babaita. Hindi lang siya basta-basta. Isa siyang Villagracia. The most ruthless and cold playboy of the Villagracia Clan. Ang Villagracia Towers ang nangungunang modeling agencies sa buong Asya at kilala din sa Europa. That handsome bachelor is dangerous. Iniwanan ka niya ng calling card at pinapapunta sa Villagracia Towers. Gets mo ba ang pinapahiwatig ko?" Marahas akong umiling kaya pinitik nito ang aking noo. Sinamaan ko ito ng tingin. "Ano ba, Angelique? Hindi nga." Nanlaki ang aking mga mata nang napagtanto ang ibig nitong sabihin. "Ikaw. Ito ang kompanyang sinasabi mo. Yung nirekomenda mo na pasukan ko." Magiliw itong pumalakpak. "Check na check! At eto pa, ang mismong CEO ang nag-invite sayo sa kaya magiging priority ka. Ilang beses na kitang sinabihan na lumuwas dito pero hindi ka nakikinig." Makahulugan ko siyang tiningnan. "Alam mo namang may responsibilidad pa ako sa probinsya. Sa hacienda at sa pamilya. Hindi ko sila kayang iwan." Nameywang ito at hinawakan ang kamay ko. "This is your moment, Avern. Alam kong mahirap pero tiisin mo. Balita ko nasa hospital si Lola Elena. Hindi pwedenh dun ka lang at magtunganga. Anong kakainin niyo? Saan mo kukunin ang mga gastos? Mabuti nang nandito ka para makahanap ng trabaho." Inangat nito ang calling card. "Ito. Ito ang magiging susi mo sa pagtulong sa pamilya mo. Trabaho ang kailangan mo, Avern. At ito na mismo ang lumalapit sayo. Don't waste this opportunity." Malalim akong huminga at tumango. "Wala akong balak magmukmok, Angelique. Alam ko kung ano ang kailangan kong gawin." "Oh, siya. Kung ganun ay umalis na tayo at pumunta sa apartment ko para makapagbihis ka na. Siguradong hindi titigil ang oras para satin. Are you sure kaya mo na?" "Oo naman. Ako pa." Lumawak ang ngiti nito at niyakap ako. "That's the Avern I know." Bumitaw ito at tumaas aking kilay nang sumama ang timpla ng mukha. "Isang linggo ka na dito sa hospital. Ang baho mo na." Tinawanan ko ito at mas nilapit ang sarili. "Langhapin mo para mawala." Tinakpan nito ang ilong at tumakbo palayo. Bitbit nito ang mga gamit ko. Walang nakakabit na IV sa kamay ko kaya malaya akong tumayo at sumunod sa kanya. "Here." Inabot nito ang itim na pencil cut skirt at puting blusa. Mabilis akong nag-ayos sa sarili. Tumitig ako sa sariling reflection. Mahina kong tinampal ang magkabilang pisngi. "Kaya ko 'to." Lumabas ako. "Ready na, gurl?" Masiglang tanong ni Angelique. Sinuklian ko ito ng ngiti at determinadong tumingin sa malaking building na nasa harap namin. This looked like a skyscraper. Tall, mixed deep blue and black with capital VC logo in front. This is it. Pumasok kami at tinungo ang HR. "Avern Dela Cruz." Mabilis akong tumayo at huminga ng malalim. Sinipat ko ang aking sarili sa salamin bago pa man ako makaiwas ng tingin ay nakasalubong ko isang pares ng mata. Hazel brown. Nakapanindig balahibo ang klase ng tingin nito. Silent yet dangerous.Ang kwento ni Vaica ay nagsimula nang tahimik, halos hindi sinasadya, sa anino ng matayog na pamana ng kanyang pamilya.Sa edad na dalawampu't lima, hindi na siya ang batang babaeng naghahasik ng mga talulot sa kasal ng kanyang mga magulang. She had grown into a woman who carried the Dela Cruz fire and the Villagracia steel in equal measure—sharp-eyed, quick-witted, and unflinchingly direct. She headed the strategic defense consulting arm of Veron, a role that demanded she move through boardrooms and classified briefings with the same grace she once used to charm her way onto her father’s shoulders.Hindi siya nakipag-date. Hindi talaga. As in.There had been polite invitations over the years—sons of tycoons, rising politicians, even a few foreign diplomats who thought charm and a private jet would be enough. Vaica always declined with the same cool smile: “Thank you, but I’m not looking.”Until Joaquin Malraux.He wasn’t supposed to be different.Joaquin was twenty-eight, a senior a
Ang oras ay nagdaan nang iba sa tahanan ng Villagracia–Veron. Hindi tahimik ang paglipas ng mga taon, kundi may layunin—sinukat sa mga milestone, tagumpay, mga sugat na tapat na tinamong, at tawa na tumunog sa mga ari-arian, boardroom, at kalangitan. Inayos ni Avern ang kanyang tayo sa shooting range, kalmado at tumpak, tulad ng lagi niyang ginagawa kapag mahalaga ang focus. “Vaica, siko sa loob. Kontrolin mo ang paghinga,” paalala niya. Si Vaica—ngayon ay dalawampu’t limang taong gulang, matikas, matalim ang mata, at walang pag-aalinlangang anak na babae niya—humugot ng dahan-dahan at binaril. Dead center ang target. Pinanood ng mga triplets nang may pagkamangha. “Cool,” bulong ni Arvo. “Gusto ko ulitin ‘yon,” sabi ni Vieno. Nakapamewang si Conrad. “Talunin ko ang score niya.” Ngumisi si Avern. “Maganda ang confidence. Mas maganda ang katumpakan.” Ibaba ni Vaica ang baril, nakangiti. “Nakakatakot ka kapag nagtuturo.” “Ganyan ka makakaligtas,” mahinang sagot ni Avern. Sa ka
Ang unang hapdi ay matalim—pero maikli lang. Katatapos lang ni Avern na ayusin ang meryenda ng mga bata nang may kakaibang init na kumalat sa pagitan ng kanyang mga hita. Natigilan siya, kumurap nang isang beses, saka dalawang beses. “Oh,” bulong niya sa sarili, mahigpit na hinawakan ang counter. Halos hindi na siya nakarating sa lababo bago siya masuka. Si Cairo, na humihuni habang naghahanda ng almusal, biglang lumingon. “Avern? Hoy—ano’ng nangyari?” “Huwag—” Itinaas niya ang kamay nang matalim, maputla ang mukha. “Huwag kang lumapit.” Natigil si Cairo sa kalagitnaan ng hakbang, nagulat. “May ginawa ba akong—” Umiling siya, hingal na humihinga, lumulon ang pagkahilo na parang alon na ayaw pumasa. “Ang amoy. Hindi ko kaya—please lang.” Agad binuksan ni Cairo ang mga bintana, pinatay ang stove, at gumalaw nang may urgency na para sa emerhensya. “Itatapon ko na. Sorry, love. Hindi ko alam.” Hindi siya sumagot. Hindi niya kaya. Sumunod ang pagkahilo—mahinahon sa una, saka matali
Ang umaga ay namulaklak na parang pangako. Ang Villagracia Estate ay naging parang mula sa alamat—mga arko ng garing na binalot ng sariwang sampaguita at rosas, kristal na chandelier na nakabitin sa ilalim ng bukas na langit, ang aisle na may linya ng mga petal na parang natapon na bituin. Puno ang bawat upuan: mga dignitaryo, mga malikhaing tao, mga lider ng negosyo, matatandang kaibigan, bagong kaalyado. Pero sa kabila ng kadakilaan, may katahimikan sa hangin na nagsasalita ng isang bagay na intimo, isang bagay na pinaghirapan. Hindi ito basta kasal. Ito ay tagumpay. Nakatayo si Cairo sa altar, magkahawak ang mga kamay sa harap, nakakagat ang panga na parang pinipigilan ang damdamin para mapabilis ang oras. Si Zapherous ay nakatayo sa tabi niya bilang best man, bumubulong ng pang-aasar sa ilalim ng hininga. “Mukhang matutumba ka na,” sabi ni Zapherous. Humugot nang nanginginig si Cairo. “Kung matumba man ako, itayo mo ako. Matagal ko nang hinihintay ‘to.” Nagbago ang musika—ma
Ang pinto ay dahan-dahang sumara sa likod namin. Walang palakpakan. Walang camera. Walang karamihan. Kami lang ni Cairo. Sa unang pagkakataon mula sa bagyo ng mga panata, headline, tawa, at luha, bumalot sa amin ang katahimikan na parang basbas. Ang suite ay naliligo sa malambot na ginintuang liwanag, dahan-dahang gumagalaw ang kurtina mula sa bukas na pinto ng balkon, dala ng gabiing simoy ang mahinang pabango ng bulaklak at pagdiriwang mula sa ibaba. Dahan-dahang lumingon sa akin si Cairo, na para bang natatakot na masira ang sandali kung masyadong mabilis ang galaw. “Asawa ko na ako,” sabi niya, halos hindi makapaniwala. Ngumiti ako, lumilipad ang puso. “Asawa ko na ako.” Mabigat ang mga salitang iyon sa pinakamabuting paraan—sagrado. Inabot niya ako, hindi nagmamadali, hindi mapag-utos—si Cairo lang, matatag at sigurado. Inilagay niya ang mga kamay sa baywang ko, hinaplos ng mga hinlalaki ang sutla ng gown ko. Inilapat niya ang noo sa akin, at nanatili kami roon, naghihigop
Ang umaga ay namulaklak na parang pangako. Ang Villagracia Estate ay naging parang mula sa alamat—mga arko ng garing na binalot ng sariwang sampaguita at rosas, kristal na chandelier na nakabitin sa ilalim ng bukas na langit, ang aisle na may linya ng mga petal na parang natapon na bituin. Puno ang bawat upuan: mga dignitaryo, mga malikhaing tao, mga lider ng negosyo, matatandang kaibigan, bagong kaalyado. Pero sa kabila ng kadakilaan, may katahimikan sa hangin na nagsasalita ng isang bagay na intimo, isang bagay na pinaghirapan. Hindi ito basta kasal. Ito ay tagumpay. Nakatayo si Cairo sa altar, magkahawak ang mga kamay sa harap, nakakagat ang panga na parang pinipigilan ang damdamin para mapabilis ang oras. Si Zapherous ay nakatayo sa tabi niya bilang best man, bumubulong ng pang-aasar sa ilalim ng hininga. “Mukhang matutumba ka na,” sabi ni Zapherous. Humugot nang nanginginig si Cairo. “Kung matumba man ako, itayo mo ako. Matagal ko nang hinihintay ‘to.” Nagbago ang musika—ma







