ตอนที่ 1 ไคโตะ-โมน่า

DND club

ไคโตะ ฮิโร นักศึกษาหนุ่มวิศวะใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาเข้ารูป สวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูทับเสื้อคอกลมสีดำ กางเกงยีนส์สีน้ำเงินอ่อน รองเท้าหุ้มส้น เปิดประตูเข้าไปในห้อง vvip ของคลับดังย่านใจกลางเมือง

"นึกว่าไม่มาซะแล้ว" ธีร์ เป็นเพื่อนนักศึกษาคณะเดียวกันกล่าวขึ้นพลางหยิบขวดเหล้าสีอำพันมารินใส่แก้ว

ไคโตะ นั่งลงบนโซฟาหรูก่อนจะรับแก้วเหล้าจากธีร์มาดื่ม

"ทำไมมาช้าล่ะ" เติ้ล เพื่อนสนิทของเขาอีกคนกล่าวถาม

"มีธุระนิดหน่อย" เขาตอบกลับเสียงราบนิ่ง สีหน้าเคร่งขรึม

"มึงหนักใจผลเรียนที่ไม่ได้ตามมาตรฐานที่พ่อตั้งไว้?" ไคโตะหันไปที่ธีร์ แล้วส่ายหน้าพลางยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

"หึ" เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ แล้วนึกถึงเหตุการณ์สามชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาผู้เป็นพ่อเรียกตัวเขาไปที่บ้าน แน่นอนว่าก็ต้องโดนตักเตือนมา และที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เมื่อเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานพ่อ ก็พบกับ กระติ๊บ พี่สาวของเขายืนกอดอกรอเยาะเย้ย

'โห วันนี้คุณพ่อบ่นนายนานมากเลยนะ เกือบสองชั่วโมง อิอิ' เขาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ก็จะเอ่ยน้ำเสียงทุ้ม

'มายืนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปอยู่กับผัว'

'อะ.. ' กระติ๊บกำลังจะเอ่ยปากด่า ไคโตะก็เอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก

'ซู่ว์ คุณพ่ออยู่ในห้องนะ' คำพูดของคนเป็นน้องทำให้พี่สาวต้องชะงัก จากนั้นเขาก็เดินผิวปากลงบันไดมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะขับรถมายังที่นี่

ระหว่างที่สามหนุ่มกำลังนั่งดื่ม พลางมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่สามารถดูบรรยากาศชั้นล่างได้

"เฮ้ย..ผู้หญิงคนนั้นโคตรเซ็กซี่เลยว่ะ" เติ้ลชี้ไปที่หญิงสาวสวมใส่เสื้อที่มองเห็นสัดส่วนชัดเจน

"มาคนเดียวซะด้วย" ธีร์เสริม ในขณะที่ทั้งสองคนต่างสนใจหญิงสาวชั้นล่าง มีเพียงไคโตะที่ไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาเพ่งมองแต่โทรศัพท์ราวกับรอใครสักคนโทรเข้ามา

ประตูห้องเปิดเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวร่างบางสวมใส่ชุดพนักงานเสิร์ฟของคลับ ทำให้ชายหนุ่มนักศึกษาทั้งสามต่างจ้องมาที่เธอ

พนักงานสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ถือถาดอาหารที่เป็นกับแกล้มเข้ามา แล้วค่อย ๆ วางลงที่โต๊ะกระจก

"ขอบคุณครับ" เป็นธีร์ที่กล่าวอย่างสุภาพ เธอจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ ก็จะเดินออกไปจากห้อง

"พนักงานเสิร์ฟคลับนี้น่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลยว่ะ" เติ้ลกล่าวพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม

"สายตามึงดูลามกมาก" คนเป็นเพื่อนพูดขึ้นแล้วเอื้อมไปผลักที่ไหล่เบา ๆ ไคโตะเห็นเพื่อนทั้งสองพูดหยอกล้อกันก็ได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอา

อยู่เสียงโทรศัพท์ของไคโตะก็ดังขึ้น เขารีบคว้าเอามาดู ก่อนจะกดรับทันที เพราะเป็นสายที่เขาตั้งหน้าตั้งตารออยู่

"ฮัลโหล"

(ไคโตะ ตอนนี้ญิ๋งญิ๋งอยู่หน้าคลับแล้ว ออกมารับหน่อย) ปลายสายกล่าวน้ำเสียงใสแฝงความออดอ้อน

"ได้" ไคโตะตอบกลับสั้น ๆ แล้วคลี่ยิ้มแสดงออกมาว่าเขารู้สึกดีใจ เมื่อจะได้เจอกับหญิงสาวที่เขาแอบรัก

"เดี๋ยวกูมานะ ลงไปรับญิ๋งญิ๋งก่อน" กล่าวจบ ทั้งธีร์ และเติ้ล ต่างหวีดร้องแซวหนุ่มลูกเสี้ยวญี่ปุ่น ทำให้เขาหน้าแดงลามไปถึงกกหู

"ยาเมะโระ!" พอสิ้นเสียง เพื่อนสนิททั้งสองก็ต่างเอามือปิดปากทันที

จากนั้นไคโตะก็รีบออกจากห้องเดินลงบันไดอย่างรวดเร็วไปยังหน้าคลับ พอออกมาก็พบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยรูปร่างเซ็กซี่ สวมเดรสเกาะอก โชว์ส่วนว้าวส่วนโค้ง โบกมือให้กับเขา

"ไคโตะ ทางนี้" เขาเผยรอยยิ้มแล้วรีบเดินเข้าไปหาทันที

"วันนี้ญิ๋งญิ๋ง แต่งตัวสวยมั้ย" พอนักศึกษาหนุ่มเดินมาถึง เธอก็หมุนตัวโชว์เรือนร่างแล้วกล่าวถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

......

พนักงานสาวเดินลงบันไดมายังห้องพักพนักงาน เธอนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติก แล้วกำหมัดทุบตรงที่น่องตัวเอง

"เมื่อยชะมัด" เธอพึมพำเบา ๆ แล้วถอนหายใจแรง ๆ "เฮ้อ"

"เลิกงานแล้วเหรอโม" เสียงหวานของพนักงานรุ่นพี่ที่เพิ่งเดินเข้ามากล่าวถาม

"ค่ะ" เธอขานรับก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องแต่งตัว

โมน่า หญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม เธอเป็นลูกสาวของเจ้าของธุรกิจผลิตเครื่องกล ที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จัก ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นถึงลูกสาวเศรษฐี แต่ต้องมาทำงานพาร์ทไทม์ ก็เพราะเธอเป็นลูกนอกสมรส ที่คนในบ้านต่างก็รังเกียจ โดยเฉพาะแม่ใหญ่ที่คอยด่าทอ ทำร้ายจิตใจอยู่เสมอ แต่ดีที่' โยชิ' ลูกชายของเธอยังมีความสงสาร และเอ็นดูเธอบ้าง

ส่วนแม่ของโมน่าได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอเพิ่งจะมีอายุห้าขวบ หลังจากที่แม่ของเธอจากไป พ่อของเธอก็ส่งไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด เนื่องจากโมน่าเป็นคนเรียนเก่ง เธอสามารถสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาดังได้ เมื่อคนเป็นพ่อรู้เรื่องจึงรับเธอกลับเข้ามาอยู่ในบ้าน ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับภรรยาของเขาเป็นอย่างมาก

มหาวิทยาลัยที่โมน่าสอบเข้าได้ ไม่ใช่ที่เดียวกับพี่ชายต่างมารดาของเธอ ทุกคนจึงไม่มีใครรู้ว่าโมน่ามีพี่ชายต่างมารดา และเธอเป็นลูกนอกสมรส

แอ๊ด...เสียงประตูรั้วดังเบา ๆ โมน่าเดินย่องเข้าใปในรั้ว แต่ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อมีคนยืนขวางอยู่ตรงหน้า

"กลับมาแล้วเหรอคะคุณหนู" เธอเอามือลูบที่หน้าอกตัวเองแล้วถอนถอดหายใจอย่างโล่งอก

"ตกใจหมดเลย" แม่บ้านคนเก่าคนแก่คลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วดึงมือหญิงสาวเดินไปยังที่พัก

"ป้าทำอาหารที่คุณหนูชอบไว้ด้วยนะ" เธอกล่าวกับคุณหนูอย่างรักใคร่ และรู้สึกเอ็นดู

ทั้งคู่เดินควงแขนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมจนมาถึงห้องพักแม่บ้าน ใช่แล้วคุณหนูเป็นแค่ในนาม แต่ความเป็นจริงก็แค่คนใช้คนหนึ่ง

"เดี๋ยวป้าไปยกมาให้นะ"

"ขอบคุณนะคะป้าดี" โมน่ากล่าวน้ำเสียงสดใสแล้วคลี่ยิ้มให้แม่บ้านอาวุโส

หลังจากป้าแม่บ้านไป โมน่าก็เดินเข้ามาในห้องวางกระเป๋าลง แล้วมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะพ่นลมหายใจ

'พ่อแกไปดูงานที่ต่างประเทศ เพราะฉะนั้นแกควรจะย้ายลงไปอยู่ที่ห้องพักแม่บ้านซะ'

'แต่ถ้าพ่อกลับมาล่ะคะ'

'แกก็ค่อยย้ายกลับมา' นั้นเป็นคำสั่งของแม่ใหญ่ หรือคุณผู้หญิงที่มีอำนาจมากที่สุดในบ้าน

'ฉันเห็นแกเดินวนเวียนอยู่ในบ้าน ฉันรู้สึกรังเกียจ' โมน่าได้แต่ก้มหน้ากำหมัดแน่น รู้สึกคับแค้นใจ

'ส่วนค่าใช้จ่ายแกต้องเป็นคนหาเอง ฉันจะไม่มีทางให้สักบาทเดียว...' หญิงสาวเงยหน้ามองแม่ใหญ่ด้วยดวงตาแดงก่ำ

'....อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไสหัวไป!' โมน่าจำต้องอดทน เพราะเธอยังไม่มีที่ไป กว่าพ่อของเธอจะกลับมาก็ร่วมปี ยังไงเธอต้องอยู่ให้ได้

หลังจากอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากนอกห้อง โมน่าจึงไปเปิด

"อาหารพร้อมแล้วค่ะ" ป้าดี ที่เป็นคนเดียวในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ที่ดีกับเธอ

"ขอบคุณป้า" เธอกล่าวอย่างจริงใจก่อนจะเดินไปยังห้องอาหารของแม่บ้าน

"อร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะ" เธอเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ พร้อมกับกล่าวชม ในขณะที่ป้าแม่บ้านล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมา

"เอาไว้ใช้นะคะ" หญิงสูงวัยยื่นให้กับคนที่เธอรักใคร่ราวกับลูกหลาน

"โอ๊ยยย ไม่เป็นไรค่ะป้าโมน่าพอมีเงินใช้อยู่" เธอผลักมือที่เหี่ยวย่นเบา ๆ

"ถ้าโมน่าขัดสนจริง ๆ จะมาขอที่ป้านะคะ" เห็นท่าทางป้าแม่บ้านดูน้อยอกน้อยใจ เธอจึงเอ่ยปลอบใจพลางตบมือที่กำเงินเบา ๆ

"เฮ้อ เมื่อไหร่คุณท่านจะกลับมาสักทีนะ" หญิงสูงวัยพ่นหายใจแล้วพ่นพึมพำ

"ตอนนี้โมน่าก็ไม่ลำบากอะไรนะคะ" ตอนที่เธอถูกส่งตัวไปอยู่ต่างจังหวัด เธอไปอยู่กับครอบครัวหนึ่ง ที่อ้างว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของแม่แท้ ๆ มีฐานะค่อนข้างยากจน แต่รักใคร่และดูแลเธอเป็นอย่างดี พอรู้ว่าจะต้องจากไป ก็รู้สึกยินดีแฝงไปด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้ง

ตั้งแต่เธอย้ายกลับมาอยู่กับครอบครัวพ่อ ก็ได้โทรหาครอบครัวนั้นอยู่ตลอด โดยไม่ได้เล่าถึงความลำบากของตัวเองให้ทางนั้นต้องเป็นห่วง