ตอนที่ 2 ติวเตอร์

เสียงนักศึกษาคณะนิเทศฯจำนวนมากที่ต่างคนต่างพูดคุยกันจนเซ็งแซ่ ฟังไม่ได้ศัพท์ ภายใต้ตึกคณะ โมน่า และ โบว์นั่งทบทวนตำราเรียนกันอยู่ที่ม้าหินอ่อนมุมตึก

"โบว์ ฉันคิดว่าจะหางานทำเพิ่ม" โมน่าสะกิดเพื่อนที่ฉันอ่านหนังสือข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"ห๊า ยังจะทำเพิ่มอีกเหรอ!...." โบว์อุทานด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพ่นลมหายใจแล้วพูดประโยคสุดท้าย

"....ที่ทำอยู่ก็เยอะมากล่ะนะ"

"ฉันจำเป็นต้องใช้เงินน่ะ" พูดจบ ก็ลอบหายใจเบา ๆ อยู่ ๆ ก็มีเสียงแหลมแทรกเข้ามา

"มาเป็นคนใช้บ้านฉันสิ' ทั้งโมน่า และโบว์หันไปตามต้นเสียงทันที

"ญิ๋งญิ๋ง" ทั้งคู่อุทานพร้อมกันเบา ๆ เมื่อเห็นนักศึกษาร่วมคณะเดินนวยนาดเข้ามาแล้วจ้องมาที่โมน่าด้วยสายตาเยาะเย้ย ดูไม่เป็นมิตร

"ถ้าไม่อยากเป็นคนใช้ ก็ไปขายตัวสิ ฮ่าฮ่าฮ่า" เธอเดินมากับเพื่อนอีกสองคนต่างพากันหัวเราะชอบใจ

"มันจะมากไปแล้วนะ" โบว์ใช้ฝ่ามือทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้นด้วยความโกรธ ท่าทางเอาเรื่อง แต่โมน่าก็ดึงแขนเธอไว้แล้วส่ายหน้า

ญิ๋งญิ๋งมันจะคอยหาเรื่อง และพูดจาดูถูกโมน่าทุกครั้งที่เจอกัน เพียงเพราะเธออิจฉาที่โมน่าเรียนเก่งเป็นที่ยอมรับของเพื่อน ๆ ในคณะ จึงหาทางกลั่นแกล้ง แต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับโมน่าเพราะเธอฉลาดและรู้แผนการโง่ ๆ ของญิ๋งญิ๋ง เธอจึงได้แค่พูดจาดูถูกเหยียดหยามทำให้ตัวเองดูสูงกว่า

ด้วยความที่โมน่าไม่อยากจะโต้เถียงกับคนประเภทนี้ จึงพยายามหลบหลีกญิ๋งญิ๋ง แต่เธอกลับพยายามคอยตามมาหาเรื่อง กล่าววาจาที่หยาบคายกับโมน่าอยู่ตลอด

โมน่าลุกขึ้นยืนเก็บข้าวของใส่กระเป๋า แล้วดึงมือเพื่อนสนิทเดินเลี่ยงกลุ่มของญิ๋งญิ๋งออกมา

"จะไปไหน" โมน่าชะงักฝีเท้าเมื่อญิ๋งญิ๋งวิ่งเข้ามาขวาง

"...." โมน่าเบือนหน้าไปลอบหายใจก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงที่เอือมระอา

"มีอะไรอีก"

"ฉันมีงานพิเศษให้เธอทำ...." ญิ๋งญิ๋ง เอ่ยพลางเผยยกยิ้มมุมปาก โมน่าเห็นใบหน้าของญิ๋งญิ๋งแล้วก็นึกถึงแผนการร้ายของเธอทัน

"....รายได้ดีมากเลยน๊าาาา" นักศึกษาสาวยืนมือกอดอกแล้วมองโมน่าอย่างลำพองใจ

"อย่างเธอนี่นะจะหางานดี ๆ ให้โมน่า..." เป็นโบว์ที่พูดขึ้นแล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ

"...เหอะ ๆ ไปกันเถอะ" พอสิ้นเสียงเธอก็คว้าแขนโมน่าดึงออกมา แต่ทว่า ญิ๋งญิ๋งไม่ยอมแพ้ เธอก็คว้าแขนฉันอีกข้าง

"เป็นติวเตอร์น่ะ" โมน่าชะงักแล้วหันไปที่ญิ๋งญิ๋งพร้อมย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

"พอดีรุ่นพี่ของฉันหาคนมาติว ฉันเห็นว่าเธอเรียนเก่ง ได้อันดับหนึ่งทุกปีก็เลยแนะนำเธอ" ญิ๋งญิ๋งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอเปิดกระเป๋าสพายใบเล็กหยิบกระดาษโน้ตกับปากกาขึ้นมาจดอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นมาให้ฉัน

"ถ้าไม่เชื่อเธอก็ลองโทรไปถามดูสิ" ฉันรับมาอย่างไม่เต็มใจนัก จากนั้นญิ๋งญิ๋งกับเพื่อน ๆ ของเธอก็วิ่งไป ฉันลอบหายใจเบา ๆ ก่อนจะคลี่กระดาษบนมือดู

'0901234567 ไคโตะ'

"ไคโตะ?" โบว์เอ่ยขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าสงสัย

"คนญี่ปุ่น?..." เธอยังพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพูดกับฉัน

"...แกจะลองโทรไปมั้ย" โมน่าส่ายหน้า เพราะคิดว่าถ้ารู้จักกับญิ๋งญิ๋งต้องไม่ใช่คนดีแน่ จากนั้นเธอก็โยนกระดาษโน้ตนั้นลงถังขยะ

โมน่าขึ้นรถประจำทางกลับมาที่บ้าน เพื่อมาเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปทำงาน ระหว่างที่เธอกำลังเปิดประตูรั้วเล็ก ก็มีเสียงแตรรถดังมาจากด้านหลัง พร้อม ๆ กับประตูรั้วใหญ่ค่อยเปิดกว้างเพื่อให้รถยนต์เข้าไปได้

พอพ้นประตูรั้วคนขับรถยนต์คันหรูก็ลงมาจากรถ แล้วก้าวขายาวเดินตรงมาที่ฉันสวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูทับเสื้อคอกลมสีขาว กางเกงสแล็ค

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

"ทำไมยังไปทำงานที่คลับอยู่อีก ห๊ะ!" นักศึกษาหนุ่มวิศวะร่างสูงตวาดใส่โมน่าจนเธอสะดุ้งโหย่งก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

"มะ..โม...." เธอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่พูดอะไรไม่ออก เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพี่ชายต่างมารดาของเธอเอง ซึ่งก่อนหน้าเขาได้เห็นโมน่าไปเป็นพนักงานเสิร์ฟที่คลับ จึงสั่งห้ามเธอทำ ทว่างานที่คลับเงินดี โมน่าจึงยังแอบไปทำโดยที่ขัดคำสั่งพี่ชาย

โยชิ ยืนหงุดหงิดต่อหน้าน้องสาวต่างมารดา แม้ว่าตอนแรกเขาไม่ยอมรับ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกสงสารที่โดนแม่ของตัวเองกลั่นแกล้งตัดค่าใช้จ่าย จนต้องหาเงินเรียนเอง ทำให้เธอต้องลำบากจึงรู้สึกผิด และคอยช่วยเหลืออยู่ห่าง ๆ ทว่าโมน่ากลับปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขา

"อยากได้เงินนักใช่ไหม" โยชิล้วงไปที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กขึ้นมาก่อนจะควักเงินจำนวนหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้น้องสาวต่างมารดา

"เอาไปสิ" เขายื่นอยู่นานโมน่าก็ยังไม่หยิบไป

"โมน่าหาเงินเองได้ค่ะ คงไม่รบกวนพี่โยชิหรอกค่ะ" พอสิ้นเสียง คนเป็นพี่ก็เบือนหน้าไปพ่นหายใจพรืด

"ถ้าหาเงินเองได้ก็ลาออกจากคลับนั้นซะ!"

"ทำไมพี่โยชิต้องห้ามโมน่าด้วยล่ะคะ" โมน่ากล่าวถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"มันเป็นสถานที่ที่คนอย่างเธอควรไปงั้นเหรอ?หึหึ..." เขาพูดจบก็แค่นหัวเราะออกมา แล้วพูดประโยคหลัง

"...คนบ้านนอกอย่างเธอจะไปรู้อะไร" โมน่าเงยหน้ามองคนตัวสูงแล้วเลิกคิ้วบาง ๆ คนเป็นพี่เห็นสีหน้าที่ตั้งคำถาม จึงเอ่ยปัด ๆ ไปว่า

"พี่สั่งให้เธอออก เธอก็ต้องออก!" โมน่าก้มหน้างุดสีหน้าสลดเล็กน้อย ทำให้โยชิเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร

"เดี๋ยวพี่จะหางานดี ๆ ให้ทำ" น้องสาวต่างมารดาเงยหน้าแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ แอบหัวเราะในใจ คนไม่ดีจะหางานทำดี ๆ ได้ยังไง เธอรู้ว่าพี่ชายต่างมารดาไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ เกเร ชอบมีเรื่องชกต่อย ทำตัวเป็นอันธพาล แถมยังเจ้าชู้ตัวพ่ออีกด้วย

"โมน่าต้องขอบคุณล่วงหน้านะคะ" ขอบคุณกับผีนะสิ โมน่าคิดในใจก่อนจะแยกย้ายเดินออกมา

โมน่าเดินเข้ามาในห้อง วางกระเป๋าลงแล้วหยิบผ้าขนหนูเตรียมตัวอาบน้ำรีบไปทำงานที่คลับต่อ เธอไม่ได้เกรงกลัวคำสั่งของพี่ชายต่างแม่เลยสักนิด คิดแค่เพียงว่า เขาไม่สามารถเอาเงินมาให้เธอกินใช้ได้ตลอด ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น

DND club

แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่เหมาะกับเธอที่ต้องมาทำงาน แต่โมน่าก็สามารถเอาตัวรอดได้แน่นอน เธอเข้ามาโดยประตูหลังของร้าน ก็เจอกับพี่พนักงานที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางคนก็กำลังแต่งหน้าทาปาก

"โมน่า กินอะไรมาหรือยัง" รุ่นพี่พนักงานเสิร์ฟที่ค่อนข้างสนิท และเอ็นดูโมน่า เดินเข้ามาถาม

"เอ่อ..." จริง ๆ แล้ว โมน่าก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว มัวแต่ท่องตำราเรียน แต่ก็มีความเกรงใจรุ่นพี่คนนี้อยู่ไม่น้อย

"ไม่ได้กินอะไรมาใช่มั้ย งั้นมานี้..." เธอดึงโมน่าไปยังยังโต๊ะที่วางปิ่นโตอาหารอยู่ ก่อนจะให้สาวน้อยนั่งลงบนเก้าอี้

"พี่ทำข้าวผัดมาเผื่อ รีบกินสิ" พนักงานเสิร์ฟที่น่ารัก เปิดปิ่นโตอาหารหอมกรุ่น ออกมา แล้วคว้าช้อนยื่นให้กับเธอ

"ขอบคุณนะคะ" โมน่ากล่าวเสียงสั่น ๆ รู้สึกดีที่มีคนรักและใส่ใจเธอ

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยโมน่าไม่ลืมที่จะทำความสะอาดปิ่นโตให้กับรุ่นพี่ ในขณะที่เธอได้เวลาเข้าทำงานไปแล้ว

หลังจากสวมยูนิฟอร์มพนักงานเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเข้างานพอดี

"โมน่า..." ผู้จัดการร้องเรียกโมน่าขณะที่เธอกำลังจะออกไปยังพื้นที่ทำงาน

"...วันนี้ไปดูแลแขกห้องvvip1414 นะ" โมน่าเผยยิ้มออกมาบาง ๆ อย่างยินดี เพราะว่าถ้าได้ไปเสิร์ฟที่ห้องvvip แน่นอนว่าทิปเยอะแน่ ขนาดว่าคราวก่อนที่แค่ไปเสิร์ฟอาหารให้นักศึกษาในห้อง vvip ยังมีคนยังเงินใส่มือตั้งหนึ่งพันบาท

"ค่ะ" เธอขานรับ แล้วไปดูออร์เดอร์ที่ห้องvvip ทันที

โมน่าถือถาดที่รองรับเหล้าราคาแพงพร้อมกับแก้วอีก 3 ใบอย่างระมัดระวัง ไปยังห้อง vvip1414 เธอใช้ร่างผลักประตูที่ไม่มีกลอนเข้าไปในห้อง

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เมื่อเห็นแขกในห้องเป็นนักศึกษาที่สวมใส่ชุดวิศวะเหมือนเมื่อวาน และที่แน่ ๆ คือกลุ่มคนเมื่อวานอีกด้วย

~บังเอิญเกินไปมั้ยนะ~

"เฮ้ย น้องคนเมื่อวานนี่หว่า" โมน่าคลี่ยิ้มให้กับคนพูด แล้วเดินมาวางขวดเหล้าพร้อมทั้งแก้วลงทีละใบอย่างระมัดระวัง

"เราชื่ออะไร" ชายหนุ่มหน้าตาดีกล่าวถามพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

"โมน่าค่ะ" สิ้นเสียง ทั้งสามหนุ่มก็ต่างพากันมองหน้ากันพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย