Kabanata 5

ELIANA

Ilang araw na rin ang nakalipas simula nang mangyari iyon sa amin ni Kuya Gab sa hallway. At ilang araw ko na rin siyang hindi nakikita matapos noon.

Ang sabi ni Yaya Magda ay lagi daw siyang maagang umaalis papunta sa trabaho at kapag nandito siya sa bahay ay nagkukulong lang siya sa kwarto niya.

Iniiwasan niya ako.

Pero tulad ng sinabi ko, hindi ako titigil.

"Maglalakad lang po ako saglit," sabi ko kay Yaya Magda.

Nginitian ako nito at nagpatuloy sa gawaing bahay.

Paglabas ko ng bahay, agad kong naramdaman ang hangin sa mukha ko. Pakiramdam ko ay ang tagal kong nakakulong.

Naglakad-lakad ako sa garden at sa may pool banda. Gusto ko sanang maligo sa pool pero naalala kong hindi pala ako marunong lumangoy.

"It seems that you're lost."

Napahinto ako nang may marinig na hindi pamilyar na boses.

Paglingon ko, may lalaking nakatayo ilang hakbang lang ang layo sa akin. Matangkad. Maayos ang suot. At halatang sanay sa atensyon.

"You don't look like you belong here," dagdag pa niya.

Napakunot-noo ako. "I'm fine."

Ngumiti siya. "Are you?"

Nagsimula siyang humakbang palapit sa akin.

"I'm Nikolai," sabi niya.

Hindi iyon pamilyar na pangalan lang.

Kilala ko iyon.

"Alam ko kung sino ka," matabang kong sagot dito.

Mas lalo siyang ngumiti sa sagot ko. "That makes things easier."

"Anong kailangan mo?" diretso kong tanong.

"Nothing. I just saw you and thought I'd say hello."

Napaatras ako nang bahagya.

Hindi ko rin gusto ang paraan ng pagtitig nito.

Hindi ako sanay sa ganitong klaseng atensyon.

"At hindi ka ba natatakot?" tanong niya.

"Sa'yo?" Bahagya akong natawa. "Hindi."

"Good."

Mas lalo siyang lumapit at mas lalo akong nailang.

Hindi ako sanay sa ganito.

At lalong hindi ako sanay na wala si—

"Enough."

Parang biglang bumigat ang hangin.

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.

Sa sumunod na Segundo, naramdaman ko na lang ang kamay niya na pumulupot sa beywang ko at hinila ako palapit.

Napaangat ang tingin ko.

Kuya Gabriel.

Madilim ang mga mata niya habang nakatitig kay Nikolai.

Halatang galit.

"She's with me," malamig niyang sabi.

Walang paliwanag.

Walang emosyon.

Pero malinaw.

Nakita kong nagulat si Nikolai saglit.

"Didn't know she was yours." Ngumiti ito ng nakakaloko.

Humigpit ang hawak ni Kuya Gabriel sa beywang ko.

"Leave."

Isang salita lang pero sapat na.

Tumingin si Nikolai sa akin sandali bago umatras.

"See you around, Eliana."

Ilang minuto na ang nakalipas nang umalis si Nikolai pero tahimik kaming nanatili sa ganoong posisyon.

Hindi niya agad inalis ang kamay sa beywang ko.

"Let's go." Iginiya niya ako papasok ulit sa loob ng bahay.

Nang makarating kami sa loob ay saka niya lang ako binitawan at iyon ang mas lalong nagpagulo sa isip ko.

"Bakit mo ginawa iyon?" hindi na ako nakatiis pang itanong.

Hindi siya agad sumagot.

"He was bothering you."

Tiningnan ko siya at ngumiti. "O baka nagseselos ka lang?"

Umigting ang panga niya dahil sa sinabi ko. Nagbago ang paghinga niya.

At dahan-dahan siyang lumapit.

Isa.

Dalawa.

Hanggang sa wala nang pagitan sa aming dalawa.

"Don't start something you can't handle," may pagbabanta na sabi niya.

Pero dahilan lang iyon para lalo akong ngumiti.

"Ako ba ang hindi makakayanan?" tukso ko.

Hinila niya ako papalapit at idinikit sa pader. Sa isang iglap, nakapwesto na ang magkabila niyang kamay sa gilid ng ulo ko na para bang wala akong kawala.

"Stop this," malamig niyang sabi.

"Bakit?" bulong ko. "Hindi mo na ba kaya?"

Mali iyon.

Alam ko.

Pero sabi nga nila ay nasa huli ang pagsisisi.

Unti-unting lumapit ang mukha niya sa akin dahilan para mahirapan akong makahinga nang maayos.

"You don't know what you're asking," seryosong sabi nito habang nakatitig sa mata ko.

Nagulat na lang ako nang sinandal niya ang ulo niya sa balikat ko at yumuko.

Kitang-kita ko kung paano siya kapusin ng hininga.

Lalo akong hindi makakilos nang maramdaman ko ang mainit na hininga niya sa leeg ko.

Hindi ko alam pero mas tumindi ang init na nararamdaman ko at napakapit ako nang mahigpit sa laylayan ng damit ko.

Parang tumigil ang mundo at tumahimik ang lahat. Tanging paghinga niya lang ang naririnig ko at ang mabilis na tibok ng puso ko.

"If you tempt me again..." paos niyang sabi, "...I won't stop next time."

Pagkatapos noon ay umalis siya. Iniwan niya akong nakatulala at nanlalambot ang tuhod.

Dahil doon, buong araw kong piniling magkulong sa kwarto. Hindi ko na mabilang kung nakailang katok na sila Yaya Magda at Ate Ester sa labas ng kwarto para kumain ako pero hindi ko magawa.

Pero kahit ganoon ay hindi ako nakaramdam ng gutom.

Bukod sa wala akong ganang kumain ay gulong-gulo ang isip ko.

Naalala ko pa rin ang mga huling sinabi sa akin ni Kuya Gab.

"If you tempt me again... I won't stop next time."

Ibig ba talagang sabihin noon ay may nararamdaman din siya para sa akin?

Pero bakit madalas kong maramdaman na wala naman siyang pakialam?

Hindi ko na namalayan na nakatulog ako habang iniisip ang mga bagay na iyon.

Hanggang sa malalakas na katok sa pinto ko ang nagpagising sa akin.

Alas-dos na ng madaling araw nang tumingin ako sa cellphone.

"Kuya?"

Pagbukas ko ay nakita ko si Kuya Gabriel.

Napatigil ako.

Nandoon siya.

Magulo ang buhok. Bahagyang nakabukas ang itim na polo na suot.

Madilim ang mga mata at hindi siya nagsalita.

Tinitigan niya lang ako.

Matagal at parang may pinipigil.

"Kuya... may kailangan ka ba—"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Bigla niya na lang akong hinila papasok.

At isinara ang pinto.

Nakatayo siya sa harap ko at doon ko naamoy na amoy alak siya.

At sa susunod na segundo—

Bigla niya akong hinalikan.

Matagal.

Matindi.

At para akong nalulunod sa halik na iyon.

Napapikit ako.

Ramdam ko ang higpit ng hawak niya.

Ang init ng hininga niya.

"Kuya."

Hindi ko alam kung tawag ba iyon o pagsuko.

Pero hindi siya tumigil.

Sa halip, mas lalo siyang lumalim.

"This is why you should've stayed away from me."