Kabanata 6

ELIANA

"This is why you should've stayed away from me."

Hindi ko alam kung bakit parang mas lalo akong nanghina sa boses niya.

Pero bago pa man ako makapagsalita, muli niyang hinuli ang mga labi ko.

Napapikit ako.

Mas naging mapusok ang halik niya dahilan upang mahirapan akong huminga.

"Kuya..." halos pabulong kong tawag.

Parang mas lalo siyang nawalan ng kontrol dahil sa boses ko. Naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa beywang ko, sapat para hilahin ako palapit.

Kusang napakapit ang mga kamay ko sa batok niya.

Napasinghap ako nang maramdaman 'kong unti-unti na ding gumagapang ang kamay niya sa katawan ko.

Pero hindi nagtagal ay biglang umikot ang paligid. Parang nawalan ako ng lakas.

"E-Eliana?"

Iyon ang huli kong narinig.

Hindi na malamig ang boses niya. Hindi na rin galit, kundi nag-aalala.

Pagkatapos noon, hindi ko alam kung bakit tuluyang nagdilim ang paligid.

----------

Malamig ang unang naramdaman ko, kasabay noon ay ang malambot na kama ko.

Hindi ko alam kung gising ba ako o nanaginip lang.

Nakita ko si Gabriel. Tahimik siyang nakatayo at nakatingin sa labas ng bintana.

Nakatayo ilang hakbang ang layo sa'kin. Hindi ko man makita ang mukha niya, alam kong nakatingin siya sa'kin.

Humakbang siya palapit sa'kin.

"How are you feeling?" malambing na tanong nito.

"Kuya Gabriel..."

Napapikit siya nang marinig 'yon na para bang nasasaktan.

"Stop calling me like that," may bahid ng inis na turan niya sa'kin.

"Every time you call me Kuya, it feels like you're putting a wall between us. A wall I shouldn't break... but I want to," dagdag pa nito.

Hindi agad ako nakasagot sa sinabi niya. Hindi pa rin ako sigurado kung gising ba talaga ako o panaginip lang lahat ng 'to.

Sa sumunod na sandali, hinawakan niya ang kamay ko at dinala 'yon sa dibdib niya.

Malakas ang tibok ng puso nito na para bang gustong kumawala.

"Do you feel that?" seryosong tanong nito sa'kin.

Bahagyang tango lang ang naisagot ko dito.

"Then remember this when I deny everything."

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya dahil hindi ko agad naintindihan 'yon.

"Ano?"

Pero bago niya pa ako sagutin, naglaho ang paligid.

----------

Napabalikwas agad ako ng bangon.

Hingal na hingal na para bang tumakbo ako sa kung saan. Malamig ang hangin galing sa aircon pero ramdam ko ang pawis sa batok ko.

Ilang segundo akong nakatulala, habang mahigpit na hawak ang bedsheet, pilit pinoproseso kung ano ba talaga ang nangyari.

Inilibot ko ang tingin sa paligid.

Sarado ang kurtina pero aninag na ang sikat ng araw mula sa labas. Nasa side table ang cellphone ko. Sa tabi ng frame nina Mama at Papa ay may isang baso ng tubig at ilang gamot na hindi ko naman alam kung para saan.

Dahan-dahan kong hinawakan ang labi ko. May kaunting kirot doon.

"Panaginip lang?" tanong ko sa sarili.

Pero bakit parang hindi?

Nang bumangon ako, nakita kong nasa may bandang pinto ang tsinelas ko.

Napakunot ang noo ko pero hindi ko na pinansin 'yon.

Nagulat ako nang makita ang sarili sa salamin.

Magulo ang buhok ko at namumula ang mga pisngi ko.

Inamoy ko ito at agad kong nakilala kung kanino ang suot ko.

"Kuya..."

Napaatras ako sa salamin.

"Paanong..."

Hindi ko na natuloy ang gusto kong itanong nang makarinig ako ng sunod-sunod na katok sa pinto.

"Miss Eliana?" boses ni Yaya Magda. "Gising na po kayo?"

Imbes na sumagot ay bahagya kong binuksan ang pinto. Nakita kong may dala itong tray ng pagkain at gamot.

"Pinapadala po ni Sir," sabi nito nang makitang nakatingin ako sa hawak niya.

"Ni Kuya Gabriel?"

Tumango siya, pero umiwas ng tingin.

"Bakit po may gamot?" tanong ko ulit.

"Para po sa hilo niyo kagabi."

Nanlamig ako.

"Kagabi?"

Saglit siyang natigilan, na para bang may nasabi siyang hindi dapat.

"Buong araw po kasi kayong hindi kumain kahapon, nakita na lang kayo ni Sir na wala nang malay."

Mas lalo akong kinabahan.

"Yaya..."

Tumingin siya sa'kin.

"Sino po ang nagpalit ng damit ko?" hindi ko matiis na hindi itanong.

Namula siya nang bahagya at umiling.

"Ako po, Miss."

"Sigurado po kayo?"

"Opo," mabilis niyang sagot.

Bago pa ako makapagtanong ulit, may narinig kaming boses mula sa ibaba.

"Yaya Magda."

Pareho kaming napalingon dito.

Kahit hindi ko nakikita ay alam kong si Gabriel 'yon.

"Don't keep her standing. Let her eat."

Mabilis na ngumiti si Yaya Magda, inabot ang tray at halos nagmamadaling umalis.

Isinara ko ang pinto at napasandal doon.

Panaginip lang ba talaga yung nangyari?

Pero bakit parang may tinatago si Yaya Magda?

----------

Hapon na nang magpasya akong lumabas ng kwarto. Pagbaba ko ay agad kong nakita si Gabriel sa dining area.

May hawak itong tasa at seryosong nagbabasa ng mga dokumento.

"What do you need?" agad na tanong nito nang hindi man lang tumitingin sa'kin.

Gusto ko sanang itanong kung hinalikan niya ba talaga ako kagabi o ako lang itong umaasa.

"You fainted last night," dagdag nito.

Mukhang nabasa niya ang iniisip ko.

"May nangyari ba bago ako mahimatay?"

Natigilan siya sa tanong kong 'yon.

"Nothing important."

Parang may kumirot sa dibdib ko.

"Bakit shirt mo ang suot ko pagkagising?"

"Yaya Magda changed your clothes." Mabilis na sagot niya.

"Hindi 'yon ang tanong ko."

Malamig niya akong tiningnan. "Then ask the right question."

"Hinalikan mo ba ako kagabi?" hindi ko na napigilang itanong.

Ilang minutong nakakabinging katahimikan.

Tinitigan niya ako pero malamig pa rin ang mga mata nito.

"No." Diretsong sagot niya nang walang pag-aalinlangan.

Isang salita na para bang sinadya niya para masaktan ako.

"Hindi?" tanong ko ulit.

"No."

"Fine," pagsuko ko at hindi na pinilit pa ang gusto kong marinig.

"Good," malamig niyang sabi. "Then forget about it."

Napakurap ako at napatigil sa paghakbang palayo.

"Forget what?"

Umiwas siya ng tingin.

At doon ko lang nalaman na may mali. Kung wala talagang nangyari, bakit may dapat akong kalimutan?

Muli siyang tumingin sa'kin.

Walang lambing.

Walang init.

Walang pag-amin.

Tanging malamig na titig lang.

"Forget last night, Eliana," sabi niya nang hindi tumitingin sa'kin. "I already did."