Kabanata 4

ELIANA

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal nakatitig sa sarili ko sa harap ng salamin suot ang isang simpleng sleeveless top at maiksing shorts pantulog.

Maganda naman ako.

May hubog rin naman ang katawan ko.

"Hindi na ako bata," mahinang sabi ko sa sarili. "At papatunayan ko 'yan sa'yo, Kuya."

Buong araw akong nagkulong sa kwarto ko dahil, tulad ng sinabi ni Kuya Gab, dito lang dapat ako sa bahay. Kaya wala akong ibang ginawa kundi ang mag-mukmok at magsagawa ng mga plano.

Kung iiwas siya sa akin... ako ang lalapit sa kanya.

Ilang sandali pa ay narinig ko si Yaya Magda sa labas ng kwarto. Sinabihan niya ako na maghahapunan na kaya sumunod din agad ako rito.

Nakita ko si Kuya Gabriel na kumakain mag-isa sa dining area.

Pero muntikan na siyang mabilaukan nang makita ang ayos ko.

"What are you wearing?" matalim na tanong niya sa akin.

Hindi ko tuloy mapigilang mapangiti nang bahagya dahil sa reaksyon niya. Kitang-kita ko kung paano niya ako titigan at kung paano mag-igting ang panga niya dahil doon.

"Pantulog," maiksing sagot ko sa kanya at umupo sa may gilid niya.

"Next time, don't wear something like that."

Natawa ako nang mahina dahil sa sinabi niya. "Ngayon, pati kung anong isusuot ko ay dapat kontrolado mo na rin?"

"Ano bang masama sa suot ko?" dagdag ko upang lalong inisin siya.

"It's just that..." saglit niya akong tiningnan. Akala ko ay may kung ano pa siyang sasabihin pero hindi niya na iyon tinuloy.

"Never mind."

Tahimik kaming kumain pero ramdam ko ang mga panandaliang tingin niya sa akin at ang maya't maya niyang pag-inom ng tubig.

Nauna siyang natapos sa pagkain at walang lingon na lumakad palayo at iniwan ako.

Ilang sandali pa ay natapos na rin ako. Balak ko sanang bumalik agad sa kwarto ko pero nagbago ang isip ko nang makita ko si Kuya Gab sa living area habang may inaayos na mga folder.

Sinadya kong maglakad nang mabagal sa harap niya at tumabi mismo sa kanya, dahilan para tingnan niya ako nang masama.

"May kailangan ka ba?" kontrolado niyang tanong.

"Wala," sagot ko. "Maaga pa para bumalik sa kwarto. At isa pa, pag nandoon ako mas lalo kong naiisip sina Mama at Papa."

Wala na siyang sinabi pero nakita kong humigpit ang hawak niya sa mga folder at pilit na iniiwasang tumingin sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko pero hinawakan ko siya sa braso at lalong lumapit sa kanya dahilan para ilayo niya nang kaunti ang katawan niya.

"W-what are you doing?" nauutal na tanong niya.

"Magpapaalam sana ako, Kuya. Pwede ba akong lumabas bukas?" nakangiti kong tanong sa kanya.

Ewan ko ba pero lahat yata ng inis na nararamdaman ko ay nawala parang bula dahil sa nakikita ko kung gaano siya kaapektado ng presensya ko.

"Why?" tanong nito at bumalik na naman ang matalim niyang tingin sa akin habang unti-unting kinukuha ang braso na hawak ko.

"Gusto ko sanang mag-asikaso ng mga papeles ko at maghanap ng trabaho. Ayokong habang-buhay ay makikitira ako sa'yo dito at magiging responsibilidad mo."

"No," agad nitong sagot sa akin.

"I'm not asking you to leave. You can stay here for as long as you want," dagdag nito.

"Gusto kong mabayaran ang utang ng mga magulang ko," mariin kong sabi rito.

"I can pay their debts so you don't have to worry about that."

"No. I don't want you to do that," tanggi ko.

Ilang segundo rin kaming nagkatitigan pero gaya pa rin ng dati ay siya ang unang umiwas.

"Fine," mahina pero buo ang boses nito.

"You want independence? Earn it. You'll work for me." Pagkatapos ay naglakad siya palayo sa harap ko.

Hindi ako agad gumalaw.

Tahimik lang akong nakatayo roon, nakatingin sa likod niya habang unti-unti siyang nawawala sa paningin ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis o matuwa sa narinig ko.

Work for him.

Gusto niya pa rin akong kontrolin.

Pero hindi iyon ang tumatak sa isip ko.

Kung paano siya umiwas ng tingin.

Kung paano siya napilitang umatras kanina na para bang napaso siya ng kung ano.

Pero hindi pa sapat iyon.

Kaya sinundan ko siya.

Nakita ko siya sa dulo ng hallway. Papasok sana siya sa kwarto pero bago mangyari iyon ay hinarangan ko siya.

Napahinto siya saglit at matalim na tumingin sa akin.

"Kuya..." mahinang tawag ko rito.

"Bakit ba parang iniiwasan mo ako?" tanong ko.

Tahimik.

Hindi siya kaagad nakasagot.

Tiningnan niya ako nang diretso sa mata. "You're imagining things, Eliana."

"Talaga?" Mas lalo pa akong lumapit sa kanya at tumingkayad para magkalapit ang mukha namin.

Nang hindi siya sumagot ay nagsimula akong maglakad palayo pero bahagya akong natapilok.

At sa isang iglap, napahawak ako sa dibdib niya. Ang kamay niya ay nakasuporta sa beywang ko habang ang isa pa ay mahigpit na nakahawak sa pulso ko.

Sa sobrang lapit ng mga katawan namin ay ramdam ko na ang mainit na hininga niya. Naamoy ko rin ang pabango na gamit niya.

Matagal niya akong tinitigan sa mata at ilang sandali lang ay bumaba na naman ang tingin niya sa mga labi ko.

Hindi ko alam pero parang lumiliit ang pagitan namin o sadyang unti-unti siyang lumalapit sa mukha ko.

Napapikit ako dahil doon.

"Kuya..."

Pagkasabi ko noon ay mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Bigla niya akong binitawan.

Kitang-kita ko ang marahas na pag-akyat-baba ng dibdib niya na para bang kinakapos siya ng hininga. Lalapit pa sana ulit ako sa kanya pero lumayo siya kaagad.

"Stop this." May banta sa tono ng boses niya.

"Bakit? Ano bang ginagawa ko?" maang-maangan na tanong ko rito.

"Don't push something you don't understand." Galit niya akong tiningnan at naglakad ulit palayo.

Imbes na mainis ay mas natuwa pa ako sa nangyari.

Dahil hindi magiging ganito ang reaksyon niya kung responsibilidad lang ang tingin niya sa akin.

Kung ganito na kaagad kaapektado si Kuya Gab sa konting kilos ko, paano pa kaya kung mas higit pa dito ang gawin ko?