Kabanata 2

ELIANA

"You're coming with me."

Hindi ako sigurado kung gaano ba kalayo ang pupuntahan namin, pero wala na rin akong pakialam. Ang mahalaga sa akin sa ngayon ay may tumanggap sa akin dahil hindi naman iyon kayang gawin ng mga taong tinuring kong pamilya.

Tahimik kami buong biyahe. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang yakap ko pa rin ang mga pictures nila Mama at Papa. Gusto ko sanang mag-thank you at sabihin ang mga nangyari kay Kuya Gab, pero parang wala akong lakas na gawin iyon. Hindi rin siya nagtanong ng kung ano, pero paminsan-minsan ay nararamdaman ko ang mga tingin niya.

Mga tinging mabilis ding nawawala.

Madilim na ang paligid nang maramdaman kong huminto ang kotse sa isang malaking gate. Unti-unti itong bumukas at bumungad ang isang malawak na property. Sa di kalayuan, matatanaw ang isang eleganteng fountain at ang mga ilaw na nakapalibot dito. Sa likod nito ay isang maganda at malaking bahay na dati ay sa mga TV ko lang nakikita.

"This is your home for now," malamig niyang sabi.

Agad akong napalingon at may kung anong kumirot sa dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya noon. For now.

Parang kahapon lang ay masaya at kumpleto kami. Ngayon, nasa bahay ako ng lalaking matagal ko nang minahal, pero wala akong maramdaman mula sa kanya kundi distansya.

May gusto pa sana akong sabihin pero nauna na siyang maglakad papasok habang dala ang maleta ko. Hindi ko maisip kung paano ba ako napunta sa lugar na ito.

"Kuya..." mahinang tawag ko.

Huminto siya at nilingon ako. "Come inside."

Pagpasok ko sa loob, isang napakalaking sala ang sumalubong sa akin. Marble floors. Crystal chandelier. Eleganteng sofa set. Sa gilid ay isang malaking hagdan na paakyat sa second floor.

Cream, gray, at brown ang color motif ng lugar at mukha na itong lobby ng isang five-star hotel.

"Good evening, sir."

Maya-maya ay sinalubong kami ng isang may edad na babae.

"Good evening, Yaya Magda. Pakisabi po kay Ester... ihanda ang guest room."

Saglit siyang tumigil at tumingin sa akin.

"And make sure she eats."

Bahagyang ngumiti ito sa gawi ko, pagkatapos ay umalis na rin ito.

"Kuya, thank you," nahihiyang sabi ko rito.

"You don't need to thank me," agad niyang sagot.

Pagkatapos lang ng ilang minuto ay nakapasok na ako sa guest room na sinasabi niya. Maliwanag at malawak ang kwarto. May malaking kama, cabinet, side table, TV, at aircon. May sarili rin itong CR.

Kung sa normal na pagkakataon lang sana nangyari ito ay siguradong matutuwa ako.

Nakatulala lang ako sa labas ng bintana nang maramdaman kong may pumasok.

"Kuya Gab." Pilit akong ngumiti sa harap niya.

"Eat. And after that, rest," sabi niya.

Akala ko ay aalis na siya, pero tahimik lang siyang nakatayo sa gilid ng kama, nakapamulsa at walang emosyong nakatingin sa akin.

"Starting tomorrow, there will be rules."

Napakunot-noo ako. "Rules?"

"Yes." Huminga siya nang malalim, na para bang inaayos muna ang sarili bago magsalita. "You don't leave this house without informing me."

"What?"

Hindi ko alam pero nagsisimula nang mapalitan ang lungkot ko ng inis.

"I mean it, Eliana."

Lalong nag-init ang ulo ko sa paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko. Ang dami ko nang pinagdaanan nitong mga nakaraang araw. Wala na nga akong halos lakas, tapos rules agad ang ibibigay niya sa akin?

"Hindi ako bata," may hinanakit kong sabi habang tinitingnan siya sa mata.

Tumahimik siya.

Dahan-dahan niya akong tiningnan, at may kung anong nagbago sa mukha niya sa isang iglap pero agad ding nawala iyon.

"I know."

"Then bakit parang kailangan kong magpaalam sa bawat galaw ko?"

"Because that's all this is, Eliana."

Tumitig siya sa akin.

Mas diretso.

Mas matagal.

"Nothing more than responsibility," dagdag pa nito.

Parang may kumurot sa dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya noon.

"You will also avoid unnecessary contact with strangers—"

Hindi ko napigilang matawa nang mahina. "So para pala akong preso dito."

"Don't be dramatic."

"Dramatic?" nanginginig ang boses ko dahil sa nararamdamang inis. "Kakamatay lang ng mga magulang ko. Nawalan ako ng bahay—"

"Calm down," mariin niyang sabi.

Bahagya siyang lumapit.

"No," sagot ko at mabilis na humakbang paatras sa kanya.

"Enough," malamig niyang sabi.

"You need stability right now, whether you like it or not," dagdag niya, mas mababa ang boses. "And stop acting like a child."

Hindi ko na mabilang kung ilang beses na ba akong nasaktan sa mga pinagsasabi niya sa sandaling panahon na magkasama kami.

"I just want you to be safe."

"Bakit?" mahinang tanong ko. "Bakit mo ginagawa ito?"

Umaasa ako na kahit papaano ay sasabihin niya dahil gusto niya, dahil nag-aalala siya, dahil may pakialam siya.

Pero hindi iyon ang nakuha ko.

"I made a promise to your mother."

Hindi agad ako nakakibo sa sagot niya.

Of course. Hindi na bago si Kuya Gabriel sa buhay ko—anak siya ng best friend ni Mama.

"Don't misunderstand this," dagdag pa niya.

"I'm helping you. Nothing more."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa narinig.

Mas malinaw.

Mas masakit.

"Okay," pilit kong sabi.

"Eliana—"

"Okay," ulit ko, mas buo ang boses kahit nanginginig.

"Gets ko na, Kuya." Tiningnan ko siya nang diretso habang nangingilid ang luha ko.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya pero saglit lang din iyon.

Tinalikuran ko siya. Maya-maya lang ay lumabas na siya ng kwarto at doon na ako umiyak.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang boses niya.

Responsibility.

Nothing more.

Pero hindi doon natapos dahil narinig ko pa siya sa labas.

"Yaya Magda."

"Yes, sir?"

"Don't let her skip meals."

Saglit na katahimikan.

"She won't say it if she's not okay."

Napahinto ako sa paghinga.

Hindi ko alam kung bakit... pero parang may kumurot ulit sa dibdib ko.

Napapikit ako at pinunasan ang luha ko.

Hindi ako habang-buhay na magiging kawawang batang lagi niyang dapat sagipin.

Sa unang gabi ko sa bahay ni Gabriel Alvarez, may isang bagay na unti-unting tumibay sa loob ko.

Hindi ako magiging isang responsibilidad lang.

I'll make him want me for real.