Episode 12

EPISODE 12

ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้าน ถอดรองเท้าวางไว้ข้างกับอีกสองคู่ ก่อนจะเดินเงียบๆเข้าไปในบ้าน แต่บ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่เลยนะ หรือพี่เคนจะพี่อยู่? แต่จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง รองเท้าเขาก็ถอดอยู่หน้าบ้าน ฉันค่อยๆเดินหาเขาไปทั่วบ้าน แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาเขาหรือคนที่มาหาพี่เคนเลย แต่แล้วในจังหวะที่ฉันลังเลระหว่างจะขึ้นไปชั้นสอง หรือจะกลับออกจากบ้านหลังนี้ดี ก็มีเสียงดังมาจากข้างบนห้องนอน

เสียงเหมือนคนทำอะไรตก และเสียงเหมือนคนพูดกันแต่ฉันกลับฟังไม่ออกว่าคุยอะไร...

และนั่นก็ทำให้ฉันเสียมารยาทเดินขึ้นไป เพราะความอยากรู้ส่วนลึกของฉันเอง อยากรู้ว่าพี่เคนกับคนที่มาหาเขาทำอะไรกัน เหมือนสมองส่วนร้ายสั่งให้ฉันเดินขึ้นไปชั้นสองเงียบๆ ถ้าอยากรู้ก็ห้ามส่งเสียงหรือทำให้พวกเขารู้เด็ดขาด ว่าฉันกำลังจะแอบดู

“อือ?”

แต่พอเดินมาถึงชั้นสองฉันกลับได้ยินเสียงประหลาดของผู้หญิงดังมาจากห้องของพี่เคน เสียงผู้หญิงไม่ผิดแน่ และเหมือนโชคจะเข้าข้างฉันหรืออย่างไรก็ไม่รู้ ประตูห้องพี่เคนปิดไม่สนิท บานประตูถูกเปิดไว้เล็กน้อย เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงคลานเข้าไปส่องตรงช่องที่เปิดเอาไว้ ก่อนจะนอนราบไปกับพื้นเพื่อความแนบเนียนในการแอบมอง

ตอนแรกที่ฉันส่องไป ฉันไม่เห็นอะไรเลยแต่กลับได้ยินเสียงประหลาดดังถี่ ฉันพยายามกวาดตามองหา ก่อนจะต้องตกใจกับภาพตรงหน้าที่อยู่มุมห้อง จะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไงล่ะ ก็ทั้งสองมีสภาพเปลือยเปล่า ไม่ต้องบอกก็รู้ผู้ชายที่อยู่ตัวของผู้หญิงที่นอนราบกับพื้นนั้นเป็นพี่เคนอย่างไม่ต้องสงสัย

“อือ...”

เสียงผู้หญิงคนนั้นที่นอนอยู่ใต้ร่างพี่เคนส่งเสียงร้องออกมาอย่างมีความสุข เมื่อพี่เคนขยับสะโพกของเขาลงไปตรงกลางกายของเธออย่างแรงแบบไม่ยั้ง พี่เคนขยับแรงขนาดนั้นเธอไม่เจ็บบ้างหรือไงนะ หรือว่าชินแล้วถึงได้ร้องออกมามีความสุขขนาดนั้นน่ะ ฉันได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

ก่อนจะกระพริบตาสองสามครั้ง เมื่อทั้งสองเปลี่ยนท่า ใช่เปลี่ยนท่าจากนอนราบพื้นมาเป็นท่าสี่ขา โดยที่ผู้หญิงคนนั้นก้มตัวลงคลานกับพื้น เธออ่าขาของเธอออกด้วยความเต็มใจ และไร้ยางอายอย่างมากในความคิดฉัน ก่อนที่พี่เคนซึ่งมีหน้าตาแปลกไปจากทุกครั้งที่ฉันพบเจอ จัดการเอาท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของเขา กระแทกเข้าไปตรงกลางกายของเธอก่อนจะขยับติดติดกัน หลายครั้งพี่เคนในมุมนี้เหมือนไม่ใช่พี่เคนคนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก

แต่ก่อนที่ฉันจะคิดไปไปไกลกว่านี้ ภาพตรงหน้าก็ดึงความสนใจของฉันไปอีกครั้ง ภาพที่พี่เคนค้อมตัวแนบไปกับร่างของผู้หญิงคนนั้นในขณะที่ขยับสะโพกของเข้าด้วยความเร็วตามลำดับ มือเรียวของเขาก็ไม่อยู่สุขเช่นกัน เขาจัดการเอามือเรียวทั้งสองข้างกอบกุมหน้าอกเปลือยเปล่าของเธอ ก่อนจะบีบเค้นและขยำเล่นอย่างเพลิดเพลิน

และภาพนั้นของทั้งสองก็ทำให้ฉันที่แอบดูอยู่กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนที่ฉันจะรู้สึกผิดปกติเมื่อรู้สึกถึงความเหนียวหนืดที่ไหลออกมาจากน้องสาวของฉันอย่างห้ามไม่อยู่ และนั้นก็ทำให้ฉันได้สติ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย มาแอบดูพี่เคนมีอะไรกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง มันไม่ดีเลยนะ...แบบนี้ฉันจะเป็นตากุ้งยิงไหมนะ

เมื่อคิดได้แบบนั้น หลังจากที่สมองด้านดีกลับมาทำงาน ฉันที่เริ่มรู้สึกไม่ดีกับภาพตรงหน้า ก็รีบเคลื่อนตัวออกมาอย่างแผ่วเบา เพื่อจะไม่ให้ทั้งสองคนรู้การมาของฉัน แต่ระหว่างที่เดินห่างออกมาจากห้องพี่เคนนั้น ฉันยังได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้นอยู่เลย นั้นทำให้ฉันรีบเดินออกมาจากบ้านพี่เคน และรีบเดินไปยังสถานีรถไฟเพื่อกลับไปยังบ้านใหญ่ทันที

หลังจากที่เห็นพี่เคนในอีกมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็นแล้ว...ฉันกลับรู้สึกแปลกกับเขาอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกกลัวทุกครั้งที่ฉันหรือเขาเผลออยู่ด้วยกันสองคนในที่ลับตาคนอื่น รู้สึกแปลกๆทุกครั้งเวลาที่ฉันต้องหอมแก้มเขา จูบเขา และกอดเขาเหมือนทุกครั้งเวลาที่เราจะจากกัน

ทั้งๆที่การกระทำพวกนี้ ฉันกับพี่เคนก็ทำกันมาตั้งนานแล้วนะ...แต่ทำไม หลังจากเหตุการณ์วันที่ฉันแอบเข้าบ้านพี่เคน วันนั้นถึงได้ตามหลอกหลอนฉันมาถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ และที่ฉันบอกว่าตอนนี้เพราะฉันกำลังจะบินไปประเทศไทย โดยมีแด๊ดดี้มามี้ และก็พี่เคนมส่งที่สนามบิน

จำที่ฉันเคยบอกที่จะคุยกับแด๊ดดี้ได้มั้ย หลังจากวันนั้นฉันก็โทร.ไปคุยกับท่านอย่างจริงจัง และก็นับเป็นเรื่องดีที่ท่านเข้าใจว่าฉันคงเบื่อเรียนในแบบเดิมๆแล้ว ท่านจึงไม่ได้ว่าอะไรอย่างที่ฉันนึกกลัว ออกจะสนับสนุนด้วยซ้ำ มามี๊ก็คอยเห็นดีเห็นงามไปกับฉันด้วย

จะมีก็แต่พี่เคนคนเดียวเท่านั้น ที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมอย่างที่ควรจะเป็น เขาพยายามโน้มน้าวฉันหลายครั้งมาก พูดเหมือนไม่อยากให้ฉันไปจากเขา พูดเป็นเชิงว่าฉันจะทิ้งเขาไป ถ้าฉันได้เห็นฉากร้อนแรงก่อนหน้านี้ของเขากับผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น ฉันก็คงจะสงสารและเห็นใจ บางทีอาจจะยอมใจอ่อนอยู่ต่อ...แต่นี่มันไม่ใช่

ฉันรู้สึกแปลกและแตกต่างออกไปทุกครั้งที่มองหน้าเขา มันเป็นความรู้สึกที่ฉันก็บรรยายไม่ถูก ถามว่ารู้สึกอย่างไรกับภาพวันนั้นที่ฉันเห็น ฉันขอบอกเลยว่าฉันรู้สึกเจ็บนิดๆนะ มีความรู้สึกผิดหวังและเสียใจผสมอยู่ด้วย และเหตุผลพวกนี้ก็ทำให้ฉันอยากกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย อยากกลับมาในตอนที่ยังไม่รู้จักกับพี่เคนดูอีกครั้ง อยากจะรู้ว่าฉันจะทนอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเขา

...ผู้ชายที่ฉันรักเหมือนพี่ชายมาตลอด แต่ในความรู้สึกหนึ่งเขาก็เป็นเหมือนชีวิตที่เหลือของฉัน!

“หนูแพรจะทิ้งพี่ไปจริงๆเหรอครับ”

ประโยคตัดพ้อของพี่เคนพูดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับฉันเป็นแฟนของเขา แต่จริงๆแล้วเขาแค่ไม่อยากปล่อยเขาไปก็แค่นั้น และนั้นก็ทำให้ฉันยิ้มกลับไปให้เขาด้วยยิ้มสดใส และด้วยกิริยามารยาทที่เหมือน ‘คุณหนู’ ทำอะไรก็น่ารักน่าเอ็นดูไปหมดในสายตาของแด๊ดดี้มามี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่เคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ตาม

“พี่เคนอย่าพูดแบบนั้นสิ แพรแค่ไปเรียนต่อเอง”

...และอาจจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเลย ฉันบอกพี่เคนด้วยรอยยิ้ม แต่ประโยคท้ายฉันกลับไม่พูดมันออกมาให้เขาได้ยิน และเมื่อถึงเวลานั่นจริงๆฉันก็จะบอกกับแด๊ดดี้และมามี้ว่าฉันอยากอยู่ที่เมืองไทยแบบถาวร เพราะฉันรู้สึกผูกพันกับที่นั่น นี่แหละความคิดที่ชั่วร้ายของฉัน หึหึ! ลาก่อนนะค่ะพี่เคน

“แต่ถ้าหนูแพรไปนานพี่จะตามไปอยู่ด้วยนะ”

แต่ประโยคนี้ของพี่เคนกลับทำห็ฉันหุบรอยยิ้มหวานๆที่ส่งไปให้เขาแบบทันที และดูเหมือนว่าเขาจะสังเกตเห็นท่าทีนี้ของฉัน พี่เคนถึงได้กระตุกยิ้มออกมาคนอื่นที่มองอาจมองว่าเป็นรอยยิ้มอบอุ่น สุภาพตามบุคลิกของเขานะ แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่ ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มชั่วร้ายของซาตานชัดๆ ไหนจะคำพูดที่รู้ทันความคิดของฉันนั่นอีก แต่จะเป็นไปได้ยังไง เขาไม่มีทางรู้ความคิดของฉันได้หรอก

“มามี้ว่าความคิดนี้ก็ดีนะ ให้พี่เคนไปอยู่เป็นเพื่อนหนูดีไหม แด๊ดดี้กับมามี้จะได้อดห่วงด้วยไง” แต่อะไรก็ไม่น่าหนักใจเท่าคำพูดของมามี้ที่หวังดีกับฉัน แต่อย่าดีกว่าค่ะมามี้หนูไม่อยากขวัญผวาทุกครั้งที่เจอหน้าพี่เคน

ฉันยังไม่เคยบอกไปใช่มั้ย หลังจากที่ฉันเห็นภาพนั้น ฉันก็ชอบฝันว่ามีเคนมีอะไรกับฉันอยู่เรื่อย และนั่นทำให้ฉันหลอนไปพักใหญ่เลยทีเดียว และฉันจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดกับฉันเป็นครั้งที่สองแน่ เพราะงั้นฉันจึงพูดเสียงนุ่มกับพวกเขาไปว่า...

“อย่าดีกว่าค่ะ หนูตั้งใจว่าจะไปอยู่ที่เมืองไทยโดยที่ไม่มีพี่เคนไปอยู่ด้วย มามี้กับแด๊ดดี้และก็พี่เคนอย่ามาทำให้หนูไขว้เขวนะ” ฉันส่งสายตาอ้อนวอนไปให้พวกท่าน โดยฉะเพราะกับพี่เคน เขาจะต้องเห็นใจฉันและไม่ทำตามที่พูดเด็ดขาด ไม่อยากนั่นฉันต้องตายแน่ๆ ตายแบบเป็นๆเนี่ยแหละ