Episode 13

EPISODE 13

“ครับ...เดินทางปลอดภัยถึงเมืองไทยแล้วโทร.มาบอกพี่ด้วย” พี่คนบอกก่อนจะเดินมากอดฉัน กอดพี่เคนของฉันยังอบอุ่นเหมือนเดิมเลยนะ ถ้าไม่ติดว่าฉันรู้สึกไม่ดีกับเขา ฉันจะไม่ยอมไปจากเขาเด็ดขาดเลย เอ๋! และคำว่า ‘ครับ’ ของเขาใช่การรับปากว่าจะไม่ไปอยู่กับฉันที่เมืองไทยหรือเปล่านะ

ช่างเถอะ! ฉันจะถือว่านั่นคือการรับปากของเขาแล้วกัน หลังจากที่ฉันกอดแด๊ดดี้และมามี้ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงประชาสัมพันธ์ของสนามบินประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องทันที แต่ไหนๆก็จะไม่เจอพี่เคนแล้ว หอมแก้มลาเขาหน่อยดีกว่า อย่างน้อยเขาจะได้ไม่สงสัยในความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของฉันที่มีต่อเขา

ฟอด!!!

“แพรไปแล้วนะ ถึงเมืองไทยแพรจะโทร.มาบอกพี่เคนเตรียมรับโทรศัพท์เอาไว้ให้ดีแล้วกัน...แพรรักพี่เคนนะค่ะ ลาก่อนค่ะ” ฉันพูดหลังจากที่เขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสากของเขา ก่อนจะโบกมือลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายและหลังจากนั้น ฉันก็หลังให้พวกเขาทั้งสามคนทันที แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังหันหลังนั่นพี่เคนที่ยืนอยู่ มีท่าทีเหมือนจะพูดอะไรออกมาสักอย่างแต่ก็เป็นฉันเองที่ไม่ได้สนใจจะฟังสิ่งที่เขาจะพูด บางทีเขาอาจจะพูดว่า ‘ครับ’ เหมือนทุกครั้งก็ได้

ถึงแม้ฉันจะกลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ซื้อบ้านอยู่เหมือนคนไทยหลายๆคน เพราะพี่เคนซื้อคอนโดให้ฉันอยู่แทน ใช่พี่เคนจริงๆ บอกฉันว่าของขวัญสำหรับกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดอีกครั้ง เยี่ยมอะไรล่ะ ฉันกะจะกลับมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยต่างหาก แต่ก็นะ ถ้าบอกไปนอกจากจะไม่ให้อยู่แล้ว อาจจะโดนพี่เคนสั่งให้กลับญี่ปุ่นไปอยู่กับเขา ทันทีที่เขารู้ความคิดเลยก็ได้ คอนโดที่ฉันอยู่จัดว่าอยู่ในระดับความหรูหราพอสมควร

ฉันทำเรื่องเรียนต่อในระดับชั้นมัยมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในประเทศไทย แทนที่จะเป็นโรงเรียนเอกชนอย่างที่ควรจะเป็น ส่วนหนึ่งฉันชอบชุดนักเรียนมอปลายของรัฐบาลมากกว่า แต่นี่ก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่เหตุผลจริงๆของฉันคือ ไหนๆก็กลับมาอยู่ประเทศบ้านเกิดทั้งที จะไปอยู่โรงเรียนเอกชนทำไมให้เสียบรรยากาศ เข้าโรงเรียนรัฐบาลแบบไทยเนี่ยแหละดีแล้ว

และก็มีเรื่องน่าเศร้าใจอีกแล้ว มาเรียนที่นี้ฉันมีเพื่อนสนิทจริงๆแค่คนเดียวเอง เธอเป็นผู้หญิงที่ตัวสูงแต่หุ่นดีมากๆเลย เวลาปกติเธอชอบทำหน้านิ่งราวกับหุ่นยนต์ที่รอคำสั่งจากเจ้านาย แต่น่าแปลกนะเวลาเพื่อนคนนี้ยิ้มออกมาทีไร ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจก็แล้วแต่ จะทำให้โลกที่มืดมน สดใสขึ้นมาทันทีเลย และเพื่อนๆในห้องก็เรียกเธอว่า ‘พิงค์’

พิงค์มีชื่อจริงเต็มๆว่า ‘เกศชมพู หงษ์ดิเรก’ ตอนแรกที่รู้จักกันเธอคนข้างไม่เป็นมิตร แต่ที่เธอยอมให้ฉันเป็นเพื่อนทั้งที่เธอไม่ค่อยสนิท และสุงสิงกับใครเท่าไรเป็นเพราะฉันบังเอิญไปนั่งข้างเธอ ในตอนที่ย้ายเข้ามาเรียนวันแรก และหลังจากนั้น ฉันซึ่งเป็นคนอัธยาศัยดีจึงทำการชวนเธอคุย แรกๆพิงค์ก็ไม่ยอมคุยด้วยหรอกนะ เธอบอกว่าฉันน่าราญ ชอบพูดจาไร้สาระทุกครั้งที่เจอหน้าเธอ ชอบพูดเรื่องที่เธอไม่อยากรู้มาให้เธอฟัง

แต่พอนานวันเข้าจากที่ชอบพูดจาไม่ดีกับฉัน ใส่อารมณ์กับฉันพิงค์ก็เปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย เวลาฉันพูดอะไรเธอก็ทำเหมือนจะฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แค่นั้นก็ทำให้ฉันรู้แล้ว ว่าเธอก็สนใจสิ่งที่ฉันพูดออกไปเหมือนกัน แต่แค่ไม่แสดงออกมาให้เห็นก็แค่นั้น

และที่ฉันรู้ว่าพิงค์ก็เหมือนเพื่อนคนอื่นทั่วๆไปที่ฉันเคยคบก็คือ ตอนที่นั้นตอนที่ฉันป่วยอยู่ที่ห้อง ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่พี่เคนที่โทร.คุยกันทุกคืนก็ไม่ได้บอก ฉันกลัวว่าเขาจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ จึงเก็บเงียบไว้คนเดียว แต่ฉันส่งไลน์ไปบอกกับ หัวหน้าห้องที่มีหน้าที่เช็กรายชื่อ ส่งให้อาจารย์ประจำห้องเรียบร้อยแล้ว

ตอนแรกมันก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนะ แต่มีเพื่อนในห้องคนหนึ่งส่งไลค์มาบอกว่า ‘วันนี้พิงค์มันแปลกไปกว่าทุกวันนะ’ และพอฉันถามว่าแปลกไปยังไง เพื่อนก็ตอบกลับมาว่า ‘มันมาถามหัวหน้าห้องที่เป็นเพื่อนในกลุ่ม ถามหาถึงแพรใหญ่เลย ถามว่าทำไมแพรไม่มาโรงเรียนตั้งสองวัน’ ฉันก็ถามกลับไปอีกว่า ‘แล้วหัวหน้าห้องได้บอกไหมว่าเราป่วย ไปโรงเรียนไม่ได้’ เพื่อนคนนั้นก็ตอบกลับมาว่า ‘บอก เท่านั้นแหละแพร พิงค์มันก็น่าซีดเป็นไก่ต้มขึ้นมาทันทีเลย’

หลังจากที่ฉันอ่านข้อความสุดท้ายที่เพื่อนในห้องคนหนึ่งส่งมาจบ ฉันที่นอนหน้าซีดปากแดงเพราะพิษไข้ก็หลุดยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ...ฉันทำสำเร็จแล้วสินะ เธอยอมให้ฉันเข้าไปในชีวิตเธอได้แล้วสินะ และหลังจากนั้นฉันที่รู้สึกปวดหัวจึงนอนหลับไปเลย

พอตื่นมาอีกครั้งก็ตอนที่ได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ห้องแผดร้องเสียงดัง ฉันที่ทั้งปวดหัวและเวียนหัว คลื่นไส้เหมือนจะอาเจียนแต่ก็กลั้นไว้ได้เดินลงจากเตียงนอน เพื่อไปรับโทรศัพท์

คนที่โทร.เข้ามาคือพนักงานคอนโดที่ทำหน้าที่ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เผื่อลูกค้าเข้ามาถามข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับคอนโดนี้ เธอบอกว่ามีเด็กผู้หญิงหน้าตาสวยหยิ่ง รูปร่างสูงเพียว มาขอพบฉันเท่านี้ฉันก็พอรู้แล้วเป็นพิงค์ ฉันจึงบอกเธอไปว่า คนนี้เพื่อนฉัน พนักงานจึงปล่อยให้พิงค์ขึ้นห้องมา

แต่พอฉันวางสายจากพนักงานเสร็จ ก็ต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างด่วนจี๋ เมื่อรู้สึกถึงอาการอยากจะอาเจียนตีขึ้นมาทีคอ ยังดีที่ฉันไปถึงชักโครกทัน ไม่งั้นสภาพห้องคงไม่สวยเท่าที่ควรจะเป็น

หลังจากที่บวนปากล้างกลิ่นออกจากไปแล้ว ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วได้ยินเสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ฉันที่ดีใจมากแต่ร่างกายไปเอื้ออำนวยเท่าไหร่รีบวิ่งไปรับคนที่อยู่หน้าประตูห้องทันที แต่ด้วยการวิ่งที่เร็วเกินไปจึงทำให้หัวหมุนไปในตอนที่เปิดประตูให้พิงค์

“พิงค์...”

พูดได้เท่านั้นฉันก็รู้สึกวูบ ทุกอย่างรอบตัวมืดไปหมด แต่สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกก็คือพิงค์เข้ามารับร่างของฉันไม่ให้หล่นลงไปกระแทกพื้น ก่อนที่ฉันจะไม่ได้สติอีกเลย...

แต่พอกลับมารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนนี้พิงค์กำลังเช็ดตัวให้ฉัน มือบางจับผ้าขนหนูผืนเล็กลากไปมาแถวบริเวณซอกคอ ก่อนจะหันกลับไปชุบน้ำแล้วกลับมาเช็ดที่แขน พิงค์ที่เหมือนจะสังเกตเห็นว่าฉันตื่นแล้วจึงพูดขึ้นมาว่า...

“เธอเป็นลมเพราะพิษไข้ ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เลยพาเข้ามาในห้องนอน เธอคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยที่ฉันใช้ของในห้องเธอ” ถึงพิงค์จะบอกกับฉันเสียงเรียบ แต่หน้าตาเธอแสดงออกมาว่าเป็นห่วงฉันมากๆเลย “...มีคนโทร.หาเธอน่ะ แต่ฉันไม่ได้รับ โทร.มาหลายสายเลย”

“...อ่อ พี่เคนน่ะ เดี๋ยวค่อยโทร.กลับ” ฉันบอกเสียงแหบแห้งและเหมือนพิงค์จะรู้อาการของฉันดี เธอวางมือจากการเช็ดตัวให้ฉัน ก่อนจะเดินไปเทน้ำใส่แก้วแล้วส่งมาให้ฉัน ในตอนที่ฉันขยับตัวลุกขึ้นมานั่งพิงที่หัวเตียง ขอบคุณจ้ะ

“อ่อ อีกเรื่อง ฉันถือวิสาสะถอดเสื้อผ้าเธอเช็ดตัว เธอคงไม่ว่าอะไรนะ” หลังจากที่ได้ยินประโยคนี้ ฉันที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักน้ำที่ดื่มขึ้นมาทันที ก่อนที่จะรู้สึกร้อนที่หน้า ฉันว่าตอนนี้หน้าฉันมันคงจะแดงเป็นผลมะเขือเทศแล้วแน่ๆเลย ฉันได้แต่คิดในใจก่อนจะก้มลงไปมองร่างกาย ที่เปลือยเปล่าของตัวเองอย่างเขินอาย

“ไม่จ้ะ...แต่คราวหลังแค่เช็ดอย่างเดียวก็พอ ไม่ต้องถึงขนาดถอดออกหมดก็ได้”

“อืม แล้วนี่รู้สึกดีขึ้นยัง...ถ้าดีขึ้นแล้วฉันจะได้กลับบ้าน” พิงค์พูดหลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำ ก่อนหน้านี้เธอเอากาละมังกับผ้าไปเก็บและตากให้น่ะ ...แต่มาแค่แป๊บเดียวก็จะกลับแล้วหรอ ไม่ได้นะฉันไม่ยอมหรอก ยังไงก็จะให้พิงค์นอนค้างที่นี่ให้ได้

“นอนค้างที่นี่ก็ได้นะ...เรายังรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลย กลัวไข้กลับมาอีก...” ฉันบอกกับพิงค์เสียงอ่อย พร้อมกับปั้นกน้าให้ดูเศร้าและน่าสงสาร ราวกับคุณหนูที่ถูกรังแกอย่างนั้น แต่เหมือนครั้งนี้มันจะได้ผลแหะ เพราะพิงค์มีท่าทางลังเลก่อนจะพูดออกมา

“แต่...ฉันยังไม่ได้บอกที่บ้านเลย ยังไงก็นอนกับเธอไม่ได้หรอก” พูดแบบนี้พิงค์ก็แอบเป็นห่วงฉันใช่มั้ย

“ไม่เป็นไร ยืมของเราก็ได้” ฉันพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน มาปลดล็อกหน้าจอและส่งไปให้พิงค์ แต่ก็ต้องชักกลับเมื่อมีคนโทร.เข้ามา พอเห็นว่าเป็นพี่เคนที่โทร.เข้ามา ฉันจึงหันกลับไปมองพิงค์ แต่เหมือนพิงค์จะเข้าใจดี

“งั้นเดี๋ยวฉันไปรอข้างนอกห้อง เสร็จแล้วเธอค่อยตะโกนบอกฉันแล้วกัน” พิงค์บอกแค่นั้นก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดห้องให้อีกเสร็จสรรพ เมื่อเห็นว่าพิงค์ไปแล้วฉันจึงทดลองเสียงพูดก่อนจะกดรับสายพี่เคนเพื่อไม่ให้เขาสงสัย