CHAPTER 3

Akala ko sobrang bongga na yung kasal, pero yung pinagdalhan sa akin ni Damian pagkatapos? Ibang level.

Isang penthouse sa pinaka-taas ng Hotel Milani, may panoramic view ng buong lungsod, private pool, at dekorasyong parang sumisigaw ng: “I’m rich and I don’t even check the price tag.”

At ako? Para akong nanpapantastikuhan sa ganda ng paligid. Pero at the same time, parang lutang, para bang nasa pelikula ako na hindi naman talaga ako belong sa main cast.

“Oh my God…” bulong ko habang umiikot sa gitna ng sala, sinisilip ang bawat detalye. May minibar na halos kasing laki ng apartment, sofa na mas malaki pa kaysa sa buong kwarto ko, at chandelier na mukhang mas mahal pa kaysa sa kotse ko. Well, wala naman akong kotse. Pero kung meron, mas mura yun kaysa sa chandelier na yun.

At syempre, yung pool na may ilaw, infinity style, parang galing sa pelikula.

“This is insane! Paano ka nakakabayad ng ganito? Kung lahat ng clients mo ginagastusan mo ng ganito, lugi ka na,” sabi ko.

Tumawa si Damian, yung tawa niyang malalim at nakakahawa, na kahit sandali, nakalimutan ko yung bigat na dala ko simula nang makita ko si Dexter at Mariel na magkasama.

“May kilala akong nagpahiram ng room,” sagot niya na parang wala lang.

Kumunot noo ako, agad akong nagduda. Gigolo na may access sa penthouse ng pinakamahal na hotel sa city? Tuloy-tuloy pa rin siya sa character?

“Ah, sure. You ‘know someone,’” sabi ko, nag-air quotes pa gamit daliri. “Talagang consistent ka sa role, kahit tayo lang. Dedicated ka talaga sa trabaho mo.”

Ngumiti lang siya, parang may tinatago. At dahil hindi siya nagsalita, mas lalo lang akong naintriga. Anong klaseng gigolo ang parang sanay na sanay sa ganitong lifestyle?

Pero agad kong binaling sa iba ang isip ko. May private pool sa harap ko, at kailangan ko ng kahit anong distraction para hindi ko isipin si Dexter at Mariel. Yung mga halik nila, yung mga pangakong nilamon ng hangin.

Hindi na ako nagdalawang-isip. Tinanggal ko heels ko, binaba ko zipper ng gown at hinayaan itong mahulog sa sahig. Ramdam ko yung malamig na hangin ng gabi sa balat ko. Naka-black lace lingerie lang ako, at sa ilaw ng pool, parang mas intense ang dating.

Si Damian napa-whistle nang mahina, dumudulas ang tingin niya sa bawat parte ng katawan ko.

“Wow,” bulong niya.

Nagkunwari akong cool, kahit halata naman ang gulo sa loob ko.

“What?” tanong ko.

“Inisip ko bigla… baka ako yung nakajackpot dito,” sabi niya, medyo may halong lambing.

Napailing ako, pero ngumiti rin. Ngiting hindi umabot sa mata ko.

Sumisid ako agad sa tubig, walang takot, parang kaya nitong hugasan lahat ng sakit. Ang init ng tubig, sakto lang, parang niyayakap ang buong katawan ko. Nag-relax lahat ng muscles ko, at saglit, nakaramdam ako ng peace.

“This is amazing!” sabi ko, pilit na tumawa, habang naglalaro ng tubig sa kamay ko.

Pero ang totoo? Hindi talaga ako masaya. Kahit gaano kainit ang tubig, hindi niya kayang tunawin yung yelo sa dibdib ko.

Kasi kahit nandito ako, nasa isip ko pa rin si Dexter, siya sa altar. Si Mariel sa tabi niya, suot yung gown na ako pa mismo ang nagbenta. Yung tingin niya sa akin sa party, gulat, may pagtatanong.

Akala nila basag na basag na ako. Akala nila nagtago ako, na umiiyak pa rin ako para sa kanya.

At oo, totoo naman. Hindi sa harap ng iba, pero sa kwarto ko, sa bahay ng parents ko, gabi-gabi umiiyak ako. Ako yung iniwang talunan.

Minahal ko si Dexter. Pinaniwalaan. Naniwala akong forever na. Pero ang ending? Tinapon lang niya ako.

“You’re boring.” Yung boses ni Mariel paulit-ulit sa isip ko. Boring. Ordinary. Ulit-ulit lang.

At ang masakit? Kung humingi si Dexter ng sorry ngayon, kung sabihin niyang mali siya at gusto niya akong balikan… baka bumalik ako. At kinamumuhian ko sarili ko dahil doon.

Napapikit ako, at hindi ko na napigilan. May luhang tumulo, hinalo ng tubig ng pool. Isa pa. Isa pa. Kaya lumubog ako, nagtagal sa ilalim, hinayaan ang tubig na itago ang kahinaan ko.

Pag-ahon ko, huminga ako ng malalim. Nagpanggap na okay. Pero nakita kong nakatingin si Damian sa akin, seryoso ang mukha.

“What?” tanong ko, naglakad papunta sa gilid ng pool. “You never saw a woman enjoying life?”

Umangat ang labi niya, pero seryoso pa rin ang mata.

“Just funny,” sabi niya. “You’re acting like this penthouse is the best thing you’ve ever seen.”

Napakunot ako.

“Eh, kasi totoo naman! Hindi ako sanay sa ganito. Hindi ako rich girl na nasanay sa luxury. Sa bahay namin, ang pinaka-shiny lang yung bill sa kuryente.”

Pinagmasdan ko siya saglit. “Pero convincing ka ha. You almost made me believe na isa kang heir. Tell me, paano natututo ang isang gigolo ng business talk at wine knowledge na parang natural?”

Halos madulas ako at gusto kong idagdag na, “And how do you make me forget, kahit saglit, na umiiyak ako gabi-gabi?” Pero kinagat ko na lang labi ko para hindi masabi iyon.

Tumingin siya ng matagal, parang binabasa ang loob ko.

“Alam mo, Helga, I like your attitude.”

Nagpilit akong magbiro. “And who doesn’t?” Pero nag-crack yung boses ko. Kasi ang totoo, Dexter didn’t. Mariel didn’t. Nobody really did.

Ngumiti si Damian, nakapaling ang ulo na parang iniisip ang sinabi ko.

“Modesty is clearly your talent,” sagot niya. “Pero I wonder, ano ba talaga ang gusto mong patunayan? O… nakalimutan?”

Parang tinamaan ako ng sampal. Saglit kong naisip na lumabas na lang ng pool, umuwi. Pero saan? Sa kwarto ko ulit? Sa tingin ng nanay kong may awa?

“I’m not trying to prove anything,” sabi ko, mahina ang boses.

Tumingin siya ulit ng matagal, parang sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo. Tapos bigla siyang nagsimulang maghubad ng polo.

At Diyos ko. Kung gwapo na siya sa suit, mas nakaka-attract siya topless. Kumislap yung balat niya sa ilaw, kita ang muscles, pati tattoos niya sa braso at abs.

Bago ko pa napigilan, nag-react na yung katawan ko. Para siyang temptation in human form.

Tinanggal niya polo niya, itinapon sa upuan, at sinunod ang belt niya.

“Wait,” sabi ko, nagtaas kilay, kunwari composed. “You’re joining?”

“You didn’t want company?” May lambing sa boses niya na hindi bagay sa role niya.

“Aren’t you the type na ayaw mabasa ang buhok?” tanong ko.

“At akala ko ikaw yung type na matagal nang nagyaya sa akin,” sagot niya, nakangiti.

“Then get in,” sagot ko, alam kong alam ko rin kung saan ito hahantong. Isang gabi kasama ang isang estranghero, para kahit paano, hindi ko maramdaman yung sobrang lungkot.