เข้าสู่ระบบ(Selene’s POV)
I didn’t know why the hacienda didn’t feel like a home to me. Habang masaya ang lahat, hindi ko alam kung bakit parang sakal na sakal ako sa lugar na ito. Kahit na halos dito na lumaki ang mga kasama ko, pakiramdam ko hindi ako para rito. Kaiba kina Luna na unang dating pa lang dito ay halos ayaw na nilang umuwi at nakikita ko iyon sa kanila.
Siguro,
(Selene’s POV)Dahan-dahan akong lumabas sa banyo ng kwarto ko, saka ako napasandal sa pinto nito habang nagpapahinga. Pakiramdam ko kasi ay hinang-hina pa ang katawan ko at parang umiikot pa ang paningin ko. I just felt the need to throw up, kaya napabangon ako at napilitan akong pumunta sa banyo.“Hey? Are you okay?” Napalingon ako sa pumasok sa kwarto ko at napatitig na lang din ako kay Uno, lalo na nang lapitan niya ako.Ibinaba niya lang din agad ang mga dala niya, and he hurriedly came to me, saka niya ako inalalayan para makabalik sa kama. He even checked my dextrose, and I’m just staring at him because hinang-hina pa ang katawan ko.“Do you wanna eat or drink?” he asked pero umiling lang din agad ako. “Kamusta na ang pakiramdam mo?” he asked again.“I don’t
(Selene’s POV)“Sigurado ka bang kaya ninyong umuwi?” Dad asked again, kaya agad akong tumango sa kanya.“I need to grab this opportunity, Dad, okay lang ako. Kasama ko si Artemis, saka uuwi na rin naman kayo bukas ng umaga, hindi ba?” I answered habang inilalagay ko sa sasakyan na gagamitin ko pauwi ang mga dala ko.Pinahiram kasi kami ni Kuya Lionel ng sasakyan para makauwi dahil sa urgent meeting namin ni Mrs. Javier na kailangan kong puntahan. Originally, bukas pa sana ang uwi namin, pero sobrang urgent nito kaya mauuna na ako sa kanila and Artemis insisted na sasama siya. Obviously, they wanted to come with me and to drive me pauwi, but I declined because of the family gathering.“Are you sure na hindi kailangan si Uno doon, anak?” Tita Cleo asked again, kaya tipid akong
(Selene’s POV)I didn’t know why the hacienda didn’t feel like a home to me. Habang masaya ang lahat, hindi ko alam kung bakit parang sakal na sakal ako sa lugar na ito. Kahit na halos dito na lumaki ang mga kasama ko, pakiramdam ko hindi ako para rito. Kaiba kina Luna na unang dating pa lang dito ay halos ayaw na nilang umuwi at nakikita ko iyon sa kanila.Siguro, natatabunan ng masamang nangyari sa akin dito ang mga magagandang bagay na mas dapat kong inaalala. Pakiramdam ko kasi hindi ako ang Isabella na welcome na welcome sa lugar na ito. Kaiba kina Luna, dahil unang punta nila dito, walang ikukumpara sa kanila o ako lang ang nag-iisip noon.Akala ko nga ay mawawaglit din sa isip ko ang mga pangamba ko habang papunta kami dito, pero hindi nawala ang mga iyon at pakiramdam ko ay lalo pang lumala. Pinipilit ko lang na hindi ipakita
(Selene’s POV)“Come in,” I said, giving permission sa kumakatok sa pinto ng kwarto, and when the door opened, ay agad kong nakita si Uno na may dalang meryenda para sa dalawang tao. “Hey, come in. Nagpapahinga sa guest room si Art. I’m alone, it's okay.” I said, and he walked up to me, saka niya inilapag ang pagkain na dala niya sa table sa veranda.“Para ba kay Art ‘yong isa? Natutulog siya eh, pero thank you,” I said, saka ko ipinagpatuloy ang pagsusuklay ko.“Naulanan ka ba?” he asked, kaya agad akong natawa.“I’m not, okay? Swear. Nandito na kami noong bumuhos ang ulan,” I assured him.“Did you two have fun? Importante sa’kin na masaya ka, but don’t do that again, Selene. Can you inform me in
(Selene’s POV)“Hey? Not sleepy yet?” Napalingon ako sa pinto ng kusina namin, and I immediately smiled seeing Uno. Saka ko agad na isinara ang ref namin.“I’m hungry,” angal ko na agad niyang ikinatawa.“I knew it, that’s why I came here,” he said, saka niya ipinakita sa akin ang dala niya.“When did you buy it? Akala ko ba pasalubong ang binili mo?” hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.“Binilihan kita kasi kaunti lang ang kinain mo,” he said, and he started preparing the food na dala niya, kaya natawa na lang din ako.Noong kumakain kasi kami sa restong dinaanan namin bago umuwi, busog pa ako, kaya kaunti lang din ang nakain ko.“Do you want to watch the meteor shower today?”
(Selene’s POV)“Hey? So how can I help you?” Agad akong napatunghay and I smiled at Uno nang pumasok siya sa office ko.“Matatapos na ako,” I answered.“That’s good para makapag-lunch na rin tayo,” he said, kaya agad na napakunot ang noo ko, saka ako napalingon sa wall clock na nasa wall sa malapit sa pinto ng office.Hindi na rin naman ako nagsalita at matapos kong pirmahan ang huling papel ay inayos ko rin agad ang mga iyon.“Nakausap mo na ba ang school admin staff tungkol sa case mo? We can talk to her habang nandito tayo,” he said, kaya ngumiti na lang din ako sa kanya.“Yeah! Nakausap ko na siya kanina, and according to her, I don’t have a choice kundi maghintay. Halos lahat kasi nakabakasyon na at ganoon din si Ms. Santos,&rdq
(Selene’s POV)Muli kong inayos ang sarili ko saka ako muling bumaba para makaalis na kami. Pagbaba ko naman ay naghihintay na rin sila sa sasakyan, kaya sumakay na agad ako. Dad drives the car at kat
(Selene’s POV)Matagal akong nakasalampak sa damuhan at nakayakap kay Artemis, at hindi ko alam, pero pakiramdam ko wala na rin akong pakialam sa paligid. Gusto ko lang umiyak, gusto kong ilabas ang lahat.“Pumunt
(Selene’s POV)Agad na napakunot ang noo ko nang nagising ako sa hindi pamilyar na kwarto sa akin. Agad ko ring pinatay ang alarm ng cellphone ko saka ko iyon isinaksak para mag-charge, bago ko muling ilibot ang paningin ko sa paligid.Saka ko lang nakita ang mga gamit ko sa nightstand na malapit sa
(Selene’s POV)Pagpasok namin sa kusina nila ay nakahain na. Ilang putahe rin ang inihain nila para sa amin na akala mo nasa pistahan na naman kami. Ganito rin ang inihain nila noong una kaming pumunta rito. Hindi ako nagtaka noon dahil marami naman kami, pero kakaiba ito.“May bisita po ba? Bakit p







