Chapter 6

Gardo Pov

I know because I see how she takes care of Señorita Serenity. Super energetic, masiyahan, palabiro, palakwento, at pala tawa.

Nakikita ko din na kahit hindi niya trabaho, tumutulong talaga ito kapag wala ang alaga nito. I know because I have access to the CCTV camera sa mansion.

May nilagay akong secret CCTV sa labas, especially sa bahay ng mga kasambahay nila Tito Samuel. Tinutok ko doon ang isang CCTV para makita ko ang dalaga.

Sinadya kong itapon ang cellphone nito sa labas, at hindi ako nagsisi sa ginawa ko. Pero nakonsensya ako nang makita ko itong umiiyak ng tahimik.

Baka valuable ang cellphone na iyon para sa kaniya. Baka may mga importanteng nakasave sa cellphone nito, mga contact ng pamilya niya.

Heck!

Eh, nainis at nagselos ako. Anong magagawa ko? Sino ba kasing may sabi na hindi siya mag-seatbelt sa likod? Sinabihan ko na siya noon. Ayaw makinig, ayan tuloy tumilapon sa harapan. Pasaway rin talaga ito.

Sa gitna pa talaga umupo habang kausap ang mukhang dagang lalaki na iyon. Hindi naman gwapo wala namang bayag at pandak. Isang kalabit ko lang sa lalaking iyon, tumba agad.

'Ang bitter mo naman,' buska ng utak ko.

Napabusangot ako ng mukha. Naalala ko pa kaninang umaga yung pagtatama ng mga mata naming dalawa.

I confirm na siya na talaga ang babaeng hinahanap ko. Ang babaeng pwede kong mahalin. Kakaiba ang nararamdaman ko sa kaniya.

Kailangan ko lang maging mabait sa kaniya dahil nararamdaman ko din na iniiwasan niya ako.

Sisiguraduhin kong didikit ka din sa akin.

At kapag nangyari iyon, hinding-hindi na kita pakakawalan pa. Ididikit pa rin kita dito sa puso't katawan ko. Gagawin ko ang lahat to make you mine.

I swear to Demon!

Papalapit na sila sa sasakyan kaya lumabas na ako para pagbuksan sila ng p***o. Hindi naman ito ang trabaho ko. Pero wala akong choice kundi ang sumang-ayon sa pakiusap ng matanda.

Kung hindi lang para sa bata at sa connection ng pamilya namin sa mga Parker, hinding-hindi ako papayag sa gusto nila.

Pero dahil nagka-interest ako sa dalagang ito, nag-iba ang plano ko. I stay here and continue to be with the kid and Nina as their driver and bodyguard.

Hindi ako pinansin ng dalaga kahit ang tingnan man lang. Hindi din niya inutusan ang bata na mag-thank you sa akin na dating ginagawa nito.

Tahimik siya hanggang sa makarating kami sa mansion. Ang bata lang at ako ang nagsasalita kanina.

Dali-dali itong lumabas ng sasakyan at hinila na palayo ang alaga nito. It's my fault, but I don't care. Magalit ka lang ngayon, sa susunod, magiging okay ka na din. At magiging okay din tayo.

****

Kinagabihan, nandito ako kumain para makita ang dalaga. Kaya lang, hindi ito tumuloy sa loob ng kusina nang makita akong nandito kumakain na.

Hindi ito nagpahalata na umiiwas sa akin, pero alam kong ako ang dahilan ng pag-iwas nito. Kumuha lang ng mineral water at mabilis din na umalis sa kusina.

Hindi na ito umimik at kahit ang sagutin man lang ang tanong nila. Nagtaka din sila sa inasta nito at nanibago daw sila.

"Anong nangyari doon?" tanong ng isang kasambahay.

"Mukhang may problema. Parang umiyak siya dahil medyo namumula ang mata eh," pansin rin ng isa pa.

"Mamaya, kakatukin ko siya sa kwarto niya. Baka may problema nga," sabi ni Manang Cora.

"Kahit may problema siya, napakamasiyahin pa rin naman niya. First time ko siyang makita na ganyan. Kahit may dysmenorrhea siya, masiyahin pa rin eh. Nagtataka lang ako at naninibago sa kaniya."

Nakikinig lang ako sa usapan nila habang kumakain. Mukhang mapapadalas ang tambay ko dito dahil masasarap ang mga luto nila.

Nagulat pa ako nang magtanong sa akin si Manang Cora.

"Ikaw, hijo, ang nakakasama ni Nina araw-araw. Wala ka bang napansin na kakaiba sa kaniya?" tanong pa ni Manang sa akin.

"Wala naman po. Hindi nga po niya ako kinakausap eh. Kahit ang pansinin man lang," sagot ko.

"Ha?" bulalas ng dalawang kasambahay na parang mas matanda lang ang mga ito ng dalawang taon kay Nina.

"Bakit?" tanong ko.

"Ah... eh. Wala po," iwas agad ng isa.

"Baka mali tayo ng akala. Baka hindi siya yung kweni-kwento niyang manliligaw niyang driver."

Ah, okay. Naikwento na din pala nito ang tungkol sa mukhang dagang lalaking driver na manliligaw nito.

Well, hindi na maitutuloy ng lalaki ang panliligaw kay Nina dahil sa'kin lang ang babaeng ito. Walang sinuman ang pwedeng manligaw kay Nina. Baka mapugutan ko sila ng ulo.

Nagpaalam na akong umalis dahil tapos na din naman akong kumain. Kinuha ko na ang platong pinagkainan ko at dinala sa lababo para hugasan na.

Pinigilan ako ni Manang Cora, pero sabi ko madali lang naman maghugas. Hindi ako nagpaawat kaya wala na itong nagawa pa.

Paglabas ko ng kusina, dumaan ako malapit sa bahay ng mga kasambahay dito. May narinig akong nagsasalita kaya lumapit ako ng kaunti.

Nakita kong si Nina ito may kausap sa cellphone. Baka humiram ito sa mga kasamahan nito dito.

"Ma, si Papa?" rinig kong sabi nito.

Hinintay ko ang sasabihin nito. Wala naman masama kung makinig ako sa usapan nila eh.

"Pa, pasensiya na. Nawala na yung cellphone na niregalo mo sa'kin noong graduation ko. Alam ko naman na pinag-iponan niyo yun ni Mama. Iniingatan ko yung cellphone na yun dahil regalo niyo po yun sa akin. Kaso nawala na. Ang dami nating memories sa cellphone na iyon. Nalulungkot lang ako dahil napakahalaga ang cellphone na iyon sakin," rinig kong sabi nito.

"Salamat po, Papa. Babawi talaga ako sa inyo. Hindi na din ako madalas makatawag dahil wala naman na akong cellphone po. Hindi na muna ako makakabili ngayon ng bago. Pag-iipunan ko na lang siguro."

"Opo, mag-iingat po ako dito. Kayo din diyan. Mahal ko kayo. Bye!"

Mabilis na akong umalis doon para hindi niya ako makita. Sabi ko na nga ba. Kaya pala umiyak dahil may sentimental value pala sa kaniya ang cellphone na itinapon ko.

I'm sorry. Nagselos lang kasi ako.

Malas lang ng cellphone dahil sa kanya ko naibunton ang selos at inis ko.