ログインPara bang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid niya. Saglit siyang natigilan, hindi agad makapaniwala sa mga salitang narinig mula kay Gavin. Hindi naman nito direktang sinabi na alam nito ang totoo, pero ang paraan ng pagkakabigkas nito sa pangalan ni Vivian, pati ang mapanuring tingin sa kaniya, ay sapat na upang magdulot ng matinding kaba sa kaniyang dibdib.Ramdam niya ang pag-akyat ng dugo sa ulo niya. Unti-unting nanigas ang kaniyang panga habang pilit na pinananatili ang kalmadong ekspresyon ng mukha. usto niyang tanungin kung ano ang ibig sabihin nito, kung bakit ganoon na lamang ito makapagsalita na para bang sigurado ito sa hinala nito. Ngunit kasabay niyon ay ang takot na baka mas lalo lamang niyang ibunyag ang kaniyang sarili kapag nagkamali siya ng sasabihin.Napatingin siya kay Gavin at tumitig rito, pilit na ipinapakita na hindi siya natitinag sa mga sinabi nito. She wanted to look confident, to make him believe that his words had no effect on her. Pero sa kaib
Chapter 15Ayaw na sanang lumabas ni Kiera, but she knew she should. Kakain na raw kasi sila, at siya na lang ang hinihintay.Ayaw naman niyang ipakitang apektado siya, pero noong bumaba na siya ay hindi na ganoon ang itsura niya.Inayos na niya ang kanyang itsura dahil ayaw naman niyang mas lalo pang mapahiya. Hanggang ngayon ay hindi pa rin talaga alam ni Kiera kung anong gagawin niya para lang si Zayn na ang kusang magpatigil ng engagement.She was now wearing a simple dress, hinayaan na lang niyang nakalugay ang buhok niya.Pagdating niya sa dining area ay nakaupo na ang lahat.Si Zayn at ang tatlong lalaking kasama niya.Ang isang mukhang seryoso sa buhay ay nanatiling kinakausap si Zayn, habang ang medyo matanda na ay nginitian siya. Pero ang isa naman na mukhang kaedad niya lang ay seryoso siyang tiningnan.Hindi naman napansin ni Kiera ang tingin na iyon at naupo na lang din.“Let’s eat,” sambit na lang ni Zayn nang tuluyan nang makaupo si Kiera.Nagkibit-balikat lang si Kiera
Napatingin siya sa bintana.Her eyes widened."He's home!"Mabilis siyang lumapit sa salamin at muling ginulo ang buhok niya. Hinila niya nang kaunti ang laylayan ng maluwag niyang T-shirt at inayos ang pantalon niya.Huminga siya nang malalim bago lumabas ng kuwarto.Then she sighed and headed for the stairs.Mabilis ang pagbaba niya sa hagdan. Sa sobrang pagmamadali, muntik pa siyang madulas sa isang baitang, pero agad siyang kumapit sa railing.Nang makarating siya sa ibaba, napansin niyang sinundan siya ng tingin ng isang kasambahay na nakasalubong niya.Maging ang isa pang kasambahay na may dalang tray ay napahinto at bahagyang napakunot ang noo nang makita siya.But Kiera didn't care.Or at least, she pretended not to.She had a mission to accomplish.Mabilis niyang tinungo ang sala, kung saan inaasahan niyang makikita si Zayn.At nang makita niya ang lalaking nakatayo roon, agad na sumilay ang isang malapad na ngiti sa kanyang labi."Zayn—"Maging ang tono ng boses niya ay tila
Chapter 13“Ma'am Vivian!”Kahit ilang araw na ang nakalipas, hindi pa rin magawang masanay ni Kiera na tinatawag siya sa pangalang iyon. Sa tuwing naririnig niya ang pangalan ni Vivian, hindi niya maiwasang mapalingon, na para bang may ibang taong tinatawag at hindi siya ang tinutukoy ng mga kasambahay.Well, technically, hindi naman talaga siya si Vivian.She was Kiera Valmont, a woman who had lost almost everything because of the people she trusted the most. At ngayon, heto siya, nakatira sa isang malaking bahay habang nagpapanggap na ibang tao para manatiling ligtas.What a life!“Bakit po?” tanong niya sa kasambahay na lumapit sa kanya.“Nakahanda na po ang pagkain ninyo, Ma'am,” magalang na sambit nito.She smiled and nodded. “Sige po. Salamat po.”Nang makaalis ang kasambahay, bahagyang nawala ang ngiti sa labi ni Kiera. Napabuntong-hininga siya habang iniisip ang sitwasyon niya.She really needed to get used to this.Kung gusto niyang manatiling ligtas, kailangan niyang sanayi
Nanlaki ang mga mata ni Kiera.“TEKA!”Mabilis siyang sumunod ng isang hakbang.“Zayn, I'm talking to you!”Ngunit hindi na ito lumingon.“Hoy! Hindi ka pa tapos magsalita!”Umawang ang labi ni Kiera nang marinig ang malakas na pagsara ng pinto ng banyo.Napatigil siya sa kinatatayuan niya.For a few seconds, she simply stared at the closed door, unable to believe what had just happened.Then she blinked.Once.Twice.At nang tuluyan nang maproseso ng utak niya ang ginawa ni Zayn, napahawak siya sa baywang at napailing.“Problema no'n?” iritableng tanong niya sa sarili.Napatawa siya nang walang gana.“Seriously? Siya na nga ang nag-umpisa, siya pa ang may ganang umalis?”Umirap siya at muling tiningnan ang pinto ng banyo, na para bang inaasahan niyang bigla itong bubukas at lalabas si Zayn para ipagpatuloy ang usapan nila.Pero wala.Tahimik na nanatili ang pinto.At habang lumilipas ang bawat segundo, lalo lamang siyang naiirita.Napailing si Kiera at tuluyang tinalikuran ang pinto.
“Saka hindi mo naman siguro kailangang malaman kung sino ang kausap ko sa phone. Kung boyfriend ko nga yun, wala ka namang pakealam. Besides, wala ka namang pakialam sa buhay ko.”Bahagyang umangat ang isang kilay ni Zayn.For a moment, he said nothing.Sa halip, pinagmasdan lamang siya nito na para bang may sinusubukan itong tuklasin sa mukha niya. Nakakainis ang ganoong tingin. Para bang bawat pagsisinungaling niya ay nababasa nito kahit hindi pa siya nagsasalita.“Really?” mahinang tanong nito.“Obviously.”“Then why are you acting like you're hiding something?”Napakurap si Kiera.“What? I'm not hiding anything!”“Didn't say you were.”“Then stop looking at me like that!”Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Zayn, ngunit hindi iyon sapat upang matawag niyang ngiti. Mas mukha iyong ekspresyon ng isang lalaking aliw na aliw sa pagkataranta ng kaharap niya.At iyon ang lalong nakakainis.Parang sinasadya nitong guluhin ang isip niya.Kaya naman bago pa ito makapagsalita ulit, mabil







