Chapter 2 - Perfect Life?

Chapter 2

Everything happened too fast.

Ni pakiramdam ni Kiera ay isa lang iyong bangungot, but then… it was real.

Too real.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula ang lahat o kung paano niya haharapin ang lahat ng nangyari sa loob lamang ng ilang oras. Parang isang iglap lang ay nawala ang lahat ng mayroon siya. Ang buhay na akala niya ay maayos na, ang mga pangarap na unti-unti na niyang binubuo, at ang mga taong akala niya ay hindi kailanman tatalikod sa kanya.

Lahat iyon ay biglang nawala.

Lahat ng sa tingin niya ay perpekto ay talaga namang nawala na para bang bola.

“Napakawalanghiya niyo!” Lugmok na lugmok na ani ni Kiera habang nakapulupot ang dalawang kamay niya sa tela.

Gusto niya mang saktan si Tiffany ay hindi niya magawa dahil sa nakapulupot na tela sa katawan niya, na animoy baliw.

Nanginginig ang buong katawan niya. Hindi niya na alam kung galit ba siya, nasasaktan, o natatakot. Siguro lahat ng iyon ay sabay-sabay niyang nararamdaman.

Namumula ang mga mata niya dahil sa walang tigil na pag-iyak, ngunit kahit ilang luha pa ang pumatak mula sa kanyang mga mata, hindi pa rin nito mababago ang nangyari.

“Come on, Ate. Tanggapin mo na lang na dito ka na habangbuhay. Pasalamat ka nga at maayos itong mental hospital na pinagdalhan sa’yo. Kung talagang walang hiya kami ay sana sa nabubulok at hindi maayos na mental hospital ang pinagdalhan namin sa’yo,” mariin na sambit ni Tiffany habang nakangiti pa rin.

Ni kahit kaunting konsensya ay wala rito.

She was too confident and relaxed.

Para bang wala siyang ginawang masama.

Para bang wala siyang sinirang buhay.

At higit sa lahat, para bang hindi niya kapatid ang taong kaharap niya ngayon.

“And you should say thank you sa akin kasi imbes na sa kulungan ng criminal ay dito kita dinala,” dugtong pa niya at saka nilibot ang tingin.

Muli siyang ngumiti.

Ngunit para kay Kiera, hindi iyon ngiti ng isang kapatid.

Ngiti iyon ng isang taong siguradong-sigurado na nakamit na niya ang gusto niya.

She woke up and the perfect life she was thinking was suddenly flying like bubbles.

Naglahong parang bula ang lahat.

Nagising siya nong araw na yun na may mga pulis na sa kwarto kung nasaan siya.

She tried to speak, pero walang kahit anong salita ang lumabas sa kanyang labi. Pakiramdam niya ay may kung ano silang ginawa sa kanya.

Ang tanging nagawa niya ay umiyak nang walang tunog.

Parang naparalisa ang buong katawan niya.

Hindi niya alam kung bakit nandoon ang mga pulis.

Hindi niya alam kung bakit ganoon ang mga tingin ng mga ito sa kanya.

At lalong hindi niya alam kung bakit tila ba siya ang itinuturing nilang isang kriminal.

Pinalabas nila na nagda-drugs siya at kasama sa mga illegal na business.

Paano?

Kailan?

Bakit?

Paulit-ulit na iyon ang mga tanong na umiikot sa isip ni Kiera habang pilit niyang inuunawa ang lahat.

Hindi alam ni Kiera kung paanong nangyari iyon, kung paano nila nagawa iyon.

Masyadong mabilis.

Masyado silang masama.

She tried to explain.

Sinubukan niyang sabihin na wala siyang kinalaman sa mga sinasabi ng mga ito. Sinubukan niyang ipagtanggol ang sarili niya, ngunit parang walang gustong makinig sa kanya.

At sa isang iglap, siya ang naging masama.

Siya ang naging kriminal.

Siya ang naging baliw sa paningin ng lahat.

And all she did when she woke up again in the small room was stare at the wall.

Tahimik.

Walang ibang maririnig kundi ang sarili niyang paghinga at ang paminsan-minsang tunog mula sa labas.

Lumipas ang ilang buwan at dinalaw nga siya ng kapatid niya at para lang ano? Para sabihin na dapat ay nagpapasalamat siya?

Tiffany was wearing one of her clothes.

Kilala niya iyon.

Hindi pa niya nagagamit, pero alam niya at kabisado niya ang mga damit na binili niya.

Maging ang simpleng bagay na iyon ay sapat na para muling sumakit ang dibdib niya.

Nandoon ang kapatid niya sa harapan niya, suot ang bagay na pagmamay-ari niya, habang siya naman ay nakaupo sa isang lugar na hindi niya kailanman pinangarap na mapuntahan.

“Kung alam ko lang na may kasama akong mga ahas—”

Pero hindi na natuloy ni Kiera ang sasabihin niya dahil lumapit na ang nurse at agad na tinakpan ang bibig niya para hindi na siya makapagsalita.

Mariin niyang tiningnan ang nurse, pero ngumiti lang ang nurse kay Tiffany na para bang may usapan na ang dalawa.

Something inside Kiera suddenly sank.

Hindi iyon simpleng tingin.

May ibig sabihin iyon.

She looked at Tiffany, and Tiffany was now smirking.

“Shhhh… I’m not here to hear what you want to say. Nandito ako kasi this will be the last time na pupuntahan kita rito. At si Frey? Huwag ka na umasa na bibisita siya. Just stay here, Ate. Mabulok ka rito at hindi tayo makakaproblemang dalawa,” mariing sambit ni Tiffany at saka tumayo.

Parang wala lang sa kanya ang mga salitang iyon.

Parang wala siyang pakialam kung gaano kasakit ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

She looked at the nurse beside her.

“Ikaw na ang bahala sa Ate ko. Do everything para tuluyan siyang mabaliw,” she said na para bang wala si Kiera sa harapan niya at nakikinig.

Nanlaki ang mga mata ni Kiera.

Sa lahat ng ginawa ng kapatid niya ay hindi pa rin siya makapaniwala kung gaano ito kasama.

Her own sister.

Ang taong dapat sana ay kakampi niya.

Ang taong dapat sana ay nagpoprotekta sa kanya.

Ngunit siya rin pala ang magiging dahilan kung bakit tuluyan siyang mawawasak.

Pinanood niya kung paano bigyan ni Tiffany ng pera ang nurse na para bang handa talaga itong gawin ang utos ni Tiffany.

Hindi na alam ni Kiera kung ano ang mas masakit—ang pagtataksil ng kapatid niya o ang katotohanang parang wala siyang magawa para iligtas ang sarili niya.

Nagpumiglas si Kiera.

Sinubukan niyang alisin ang kamay ng nurse sa kanya.

Sinubukan niyang sumigaw.

Ngunit hindi na siya makagalaw pa.

Ilang sandali ay naramdaman niya ang hawak ng nurse at may tinurok sa kanya.

Her eyes slowly became heavy.

Unti-unting nanlalabo ang kanyang paningin.

At bago tuluyang mawala ang kanyang malay, ang huling nakita niya ay ang nakangiting mukha ni Tiffany.