Chapter 3 - Help

Her life inside the mental facility was too hell.

Kung ano-ano ang tinuturok sa kanya at wala na siyang ibang magawa kundi umiyak at tumitig sa dingding.

Araw-araw ay ganoon.

Paulit-ulit.

Gising.

Turok.

Tulog.

Gising.

Takot.

At muling turok.

Hindi na niya alam kung ilang araw o ilang linggo ang lumipas.

Minsan ay hindi na niya alam kung gabi ba o umaga.

Minsan ay hindi na niya alam kung panaginip lang ba ang lahat o talagang nangyayari sa kanya.

Her body became weaker.

Her mind became tired.

At ang pinakamasakit sa lahat ay wala siyang makausap na taong maaari niyang pagkatiwalaan.

Wala si Frey.

Wala ang mga taong akala niya ay tutulong sa kanya.

At wala rin ang dating Kiera na kayang lumaban sa kahit anong problema.

Hanggang sa isang araw, nagkaroon siya ng pagkakataon.

So when she got a chance na tumakas, ginawa niya ang lahat.

Nanghihina man dahil sa iba't ibang tinuturok sa kanya, nagawa niyang makatakas nang busy ang nurse sa pakikipag-usap sa phone.

It was their lunch at mga bisita.

Hindi na niya inisip kung saan siya pupunta.

Hindi na niya inisip kung ano ang mangyayari sa kanya.

Ang tanging nasa isip niya ay ang makaalis.

Kahit saan.

Kahit saan basta hindi na roon.

Sumakay siya sa isang malaking lalagyan ng mga gamit.

Hindi niya alam kung anong mangyayari sa kanya, but all she wanted was to leave that place dahil alam niya, kung magtatagal pa siya roon, tuluyan nang masisira ang buhay niya.

She doesn't know what Tiffany will do.

She doesn't know what people will do.

At mas lalong hindi niya alam kung may naghihintay pa ba sa kanya sa labas.

Ngunit kahit ganoon, kailangan niyang subukan.

Ramdam niya ang paggalaw ng lalagyan kung nasaan siya.

Nanginginig pa siya sa takot.

Napakadilim.

Napakaliit ng lugar.

At halos wala siyang sapat na hangin na nararamdaman.

She hugged herself as she tried to calm her breathing.

But then she heard an engine.

Nanatili siyang tahimik.

Hindi siya gumalaw.

Ilang minuto ang lumipas hanggang sa tuluyang tumigil iyon.

Tahimik.

Walang ibang naririnig.

Takot na takot at nanghihina siyang sumilip, and when she saw nothing, she opened it.

Doon lang nagrehistro sa isip niya na nasa loob siya ng malaking sasakyan.

Dahan-dahan ang naging kilos niya hanggang sa dahan-dahan siyang lumabas sa sasakyan.

Napatingin siya sa paligid.

Hindi niya alam kung nasaan siya.

Ang paningin niya ay nanlalabo na rin, pero ang gusto niya ay makalayo roon.

Kahit hindi niya alam kung saan siya pupunta.

Kahit wala siyang ideya kung saan siya mapupunta.

Ang mahalaga lang sa kanya ay makalayo.

A tear started flowing as she continued walking. Hindi niya lubos akalain na darating ang ganitong pangyayare sa buhay niya.

Isang luha, sinundan ng isa pa, hanggang sa tuluyan nang bumuhos ang mga luha sa kanyang pisngi. Napahagulgol pa nga siya dahil masyado ng mabigat ang dibdib niya.

Ni wala na siyang lakas para punasan ang luha niya lalo na at naninikip na nga rin ang dibdib niya sa sakit sa lahat ng mga nangyari sa kanya. P

arang sa bawat hakbang niya ay lalo niyang nararamdaman ang bigat ng lahat. Ang mga alaala ng mga nangyari sa loob ng mental facility ay patuloy na bumabalik sa kanyang isip, mula sa pagkakakulong niya roon, sa mga gamot na paulit-ulit na itinuturok sa kanya, hanggang sa mga salitang sinabi ni Tiffany bago ito tuluyang umalis.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta o kung ano ang naghihintay sa kanya sa labas, pero alam niyang kailangan niyang makalayo.

Kailangan niyang patuloy na maglakad dahil ayaw na ayaw na niyang bumalik sa lugar na iyon. Hanggang sa makarating siya sa madilim na parte at nasa may kalsada na.

Mas malamig na ang hangin doon at tanging mga ilaw ng mga sasakyang dumadaan ang nakikita niya.

Halos hilahin na niya ang paa niya dahil sa sobrang panghihina ng katawan niya, ngunit patuloy pa rin siyang naglalakad kahit bawat hakbang ay parang kailangan niyang gamitin ang lahat ng natitirang lakas niya.

Every step felt heavier than the last, and with every step, pakiramdam niya ay unti-unti ring nauubos ang lakas na mayroon siya.

But then… even she wanted to go further, hindi na niya magawa nang tuluyan nang nanghina ang katawan niya.

Bigla siyang napahinto at bahagyang napayuko habang pilit na kinukuha ang bawat paghinga niya. Hindi na niya maramdaman nang maayos ang mga paa niya.

Nanghihina na rin ang mga kamay niya at halos hindi na niya makita ang daan sa harapan niya. Sinubukan niyang kumurap nang ilang beses upang luminaw ang kanyang paningin, ngunit hindi iyon nakatulong.

Sa halip, lalo lamang lumabo ang lahat sa kanyang paligid.

Napahawak siya sa kanyang dibdib habang pilit na humihinga. Hindi niya na alam kung gaano pa siya katagal makakatayo. Gusto niyang magpatuloy, gusto niyang makalayo pa, ngunit hindi na sumusunod ang kanyang katawan sa gusto niya.

Kasabay ng malakas na ilaw na nagmumula sa sasakyang papalapit ay tuluyan siyang natumba. Wala na siyang lakas para saluhin ang sarili niya kaya tuluyan siyang napahandusay sa gilid ng kalsada.

May kaunti pa siyang malay nang tuluyang tumigil ang sasakyan. Napapikit siya nang ilang segundo habang pilit na inuunawa kung ano ang nangyayari. Narinig niya ang pagbukas ng p***o at maya-maya ay may mga yabag na papalapit sa kanyang kinaroroonan. At pagkatapos ay isang boses.

“Miss! Miss, are you okay?”

She couldn’t hear it clearly.

Parang malayo ang boses at parang unti-unti na itong nawawala. Gusto niyang imulat ang kanyang mga mata nang maayos ngunit napakabigat ng mga talukap niya.

Pinilit niya pa rin dahil alam niyang may taong nasa kanyang harapan. May naaninag na siyang babae kaya kahit hirap ay binuka niya ang labi niya. Hindi niya makita nang maayos ang mukha nito dahil sa malabo niyang paningin, pero sapat na iyon para malaman niyang may isang taong lumapit at nakakita sa kanya.

Gusto niyang magsalita.

Gusto niyang humingi ng tulong.

Gusto niyang sabihin na kailangan niya ng tulong dahil hindi niya na alam kung ano ang gagawin niya.

Ngunit halos wala nang lumalabas na boses mula sa kanya.

Pinilit niyang gamitin ang kaunting lakas na natitira sa kanya habang nanginginig ang kanyang mga labi.

“H-Help…” iyon lamang ang nagawa niyang sabihin bago tuluyang mawalan ng malay.

At sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nagdilim ang paningin ni Kiera.