Chapter 4 - Kasunduan

Kiera slowly opened her eyes.

Hindi niya alam kung bakit pakiramdam niya ay bumuti na ang lagay niya. Hindi na gaanong nanghihina ang buong katawan niya, hindi gaya ng mga nakaraang araw. Kahit may kaunting bigat pa rin sa katawan niya, hindi na katulad ng pakiramdam na halos wala siyang lakas para gumalaw.

Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata habang pilit na inaayos ang kanyang paningin.

Ang una niyang nakita ay ang puting dingding.

Tahimik.

Malamig.

At hindi pamilyar.

Bahagya siyang kumurap habang sinusubukang alalahanin kung nasaan siya at kung paano siya nakarating sa lugar na iyon.

Kalsada.

Takot.

Pagtakbo.

At ang pakiramdam na parang anumang oras ay maaari siyang matagpuan.

She then looked at her side, doon niya nakita ang isang babaeng nakatalikod sa kanya at may kausap sa phone.

Hindi agad nagsalita si Kiera. Tahimik lamang niya itong pinagmasdan habang sinusubukang kilalanin kung sino ang babaeng nasa harapan niya.

“I'm sorry. Nagka-emergency lang. Hindi ko naman pwedeng hayaan yung babae na nasa kalsada. Let's just book another ticket, Babe,” mahinahong sambit ng babae sa kausap nito sa phone.

Bahagyang kumunot ang noo ni Kiera.

Hindi niya alam kung sino ang tinatawag nitong Babe, pero sa tono ng babae ay tila may pinaplano itong biyahe bago nangyari ang lahat.

Kiera tried to sit down, pero napadaing siya nang masagi niya ang kamay niyang may dextrose at doon napatingin sa kanya ang babae.

Napakurap si Kiera nang makita ang nakakabit na dextrose sa kamay niya.

Hindi niya agad napansin iyon dahil sa pagkagising niya.

That woman looked at Kiera.

Saglit silang nagkatitigan.

At sa simpleng pagtitig na iyon, biglang nanikip ang dibdib ni Kiera.

Nataranta naman si Kiera at halos hindi alam ang gagawin nang lumapit ito sa kanya.

Because of all the trauma she encountered, her body reacted immediately at agad na lumayo rito.

Napaatras siya hanggang sa halos dumikit ang kanyang katawan sa headboard ng kama. Mabilis ang kanyang paghinga at nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit na inilalayo ang sarili sa babae.

Hindi naman siya sinaktan nito.

Wala naman itong ginagawa.

Pero hindi na iyon kayang intindihin ng katawan ni Kiera.

Para bang natutunan na nitong matakot bago pa man niya tuluyang maproseso kung ano ang nangyayari.

Napansin naman agad ni Vivian kung gaano ito naging mailap. Vivian didn't know what to do, but then she tried to say something.

“I'm sorry, did I scare you?” Mahinahon at nag-aalalang tanong niya.

Bahagya niyang itinaas ang dalawang kamay niya, tila ipinapakitang wala siyang intensyong saktan si Kiera.

Kiera didn't say anything at parang batang niyakap ang unan.

Mahigpit niyang niyakap iyon habang nakayuko, na para bang iyon na lamang ang natitirang bagay na nagbibigay sa kanya ng kahit kaunting seguridad.

Nakagat ni Vivian ang labi niya.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin.

Hindi niya rin maintindihan kung ano ang pinagdaanan ng babaeng nasa harapan niya para maging ganoon katindi ang takot nito sa ibang tao.

“Miss, wala akong gagawing masama sa'yo. Nakita lang kitang nawalan ng malay sa daan kaya ka nandito,” sambit ni Vivian at saka naupo na lang sa kama.

Sinadya niyang huwag lumapit nang sobra upang hindi lalo itong matakot.

Kiera sighed and then looked around.

Muli niyang pinagmasdan ang paligid.

Puting dingding.

Isang maliit na mesa.

Dextrose.

At isang babaeng hindi niya kilala na sa halip na iwan siya sa kalsada ay dinala siya sa isang ligtas na lugar.

“S-Salamat,” she said and then looked at her again.

Mahina lamang ang kanyang boses.

Halos pabulong.

Pero sapat iyon para marinig ni Vivian.

“Saan ba ang bahay niyo? Pwede kitang ipahatid—”

“No!”

Nanlalaki at natatarantang sambit ni Kiera at agad na lumapit para hawakan ito.

Nagulat si Vivian sa biglaang kilos niya.

Pero mas nagulat siya nang maramdaman niya ang mahigpit na pagkakahawak ni Kiera sa kanyang braso.

A tear started flowing again.

Isa.

Sinundan ng isa pa.

Hanggang sa tuluyan nang bumagsak ang mga luha sa pisngi ni Kiera.

“P-Please, I want to stay here. Babaliwin nila ako. Babaliwin ako ng kapatid ko kapag umuwi ako,” she said, her voice shaking.

Halos hindi na mabuo ang bawat salita sa sobrang takot at pag-iyak niya.

At hindi man lang maiisip ng kahit sino na ang babaeng ngayon ay nakikiusap na parang wala nang ibang pagpipilian ay ang parehong babaeng minsang kinikilala bilang isang successful woman sa business industry.

Isang babaeng sanay makipag-usap sa mga taong may mataas na posisyon.

Isang babaeng sanay magdesisyon para sa sarili.

Ngunit ngayon, wala siyang ibang magawa kundi magmakaawa sa isang estranghera.

Umawang ang labi ni Vivian.

“I don't know what you are saying—”

“Please. Gawin mo na lang akong kasambahay. Alalay, just don't please… huwag mo ako pauwiin,” Kiera said at humagulgol na.

Napapikit siya habang mas lalong humigpit ang hawak niya sa braso ni Vivian.

Hindi na niya alam kung nakakahiya ba ang ginagawa niya.

Wala na siyang pakialam.

Ang mahalaga lamang sa kanya ay huwag siyang bumalik.

Huwag siyang mahanap.

Huwag siyang muling ibalik sa lugar kung saan alam niyang wala siyang kalaban-laban.

Natigilan si Vivian at nakaawang pa ang labi dahil talagang gulat na gulat siya sa nakikitang pagmamakaawa ng babae.

Hindi niya alam kung anong klaseng buhay ang mayroon ang babaeng ito bago niya ito natagpuan.

Pero malinaw sa kanya na may tinatakasan ito.

At kung gaano katindi ang takot na nasa mga mata nito, tila hindi simpleng away lamang ang dahilan.

Vivian then bit her lips and then looked at the woman in front of her.

“Are you…” mabagal na sambit ni Vivian.

Tumigil pa saglit ang kanyang pagsasalita habang pinag-aaralan ang mukha ni Kiera.

“Are you hiding?” she asked, but her eyes were already looking at Kiera's face.

Hindi agad sumagot si Kiera.

Ilang segundo siyang tahimik bago dahan-dahang tumango.

Dahan-dahang tumango si Kiera.

That small movement was enough for Vivian to understand that her suspicion was right.

Hindi niya alam kung sino ang tinatakasan nito.

Hindi rin niya alam kung bakit.

Pero isang bagay ang malinaw.

Desperado si Kiera.

And somehow, Vivian was also desperate.

Until Vivian smiled, thinking about something.

May biglang pumasok na ideya sa isip niya.

Isang bagay na maaaring makatulong sa kanilang dalawa.

Muli niyang tiningnan si Kiera, na hanggang ngayon ay halatang takot pa rin at tila naghihintay kung ano ang susunod na sasabihin niya.

Then she got her phone again and called her boyfriend.

Tahimik si Kiera nang tingnan si Vivian.

Hindi niya marinig nang malinaw ang lahat ng sinasabi nito sa kausap sa kabilang linya. Paminsan-minsan ay may ilang salita lamang siyang naririnig, ngunit hindi niya iyon gaanong pinansin.

Nang matapos ang tawag, ibinaba ni Vivian ang phone.

Sandali siyang natahimik bago muling tumingin kay Kiera.

“I don't know who you are, but I am also desperate.”

Diretsahan ang pagkakasabi niya.

“I was really finding someone who can be me." Halos hindi makuha ni Kiera ang ibig sabihin nito, pero bago pa siya makapagsalita ay agad na rin namang nagsalita si Vivian.

"If you really are also desperate, then agree to my agreement,” she said seriously and then got something on the drawer.

Sinundan lang iyon ng tingin ni Kiera.

Hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin ni Vivian.

Ngunit nang buksan nito ang drawer at may kinuha mula roon, hindi niya maiwasang mapatingin nang mabuti.

At nang may inilapag si Vivian na singsing ay halos umawang na ang labi ni Kiera.

Isang singsing.

Tahimik itong nakapatong sa ibabaw ng kanyang palad.

At sa itsura nito, alam ni Kiera na hindi iyon basta ordinaryong singsing lamang.

“Magpanggap kang ako and magpanggap ka na ikaw ang fiancée ng fiancé ko,” Vivian said and she even held Kiera's hand.

Nanigas si Kiera.

Para bang hindi agad nag-register sa kanyang utak ang sinabi ni Vivian.

“W-What?”

Hindi niya napigilang itanong iyon.

Hindi niya alam kung tama ba ang narinig niya.

Vivian looked at her seriously.

“I am bound to marry a guy that I don't want. It was an arranged marriage.”

Bahagyang bumuntong-hininga si Vivian.

It was something decided for her.

By their families.

And now, she needed a way out.

“Do everything para hindi ka niya magustuhan so that siya na mismo ang puputol ng engagement namin.”

Tahimik na nakatingin si Kiera sa kanya.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya sa kabaliwan ng proposal nito o matatakot dahil baka lalo lamang siyang mapahamak.