4

“Salamat, Dr. Rosales, sa gamot.” Mahinang wika ni Cassie habang bahagyang umatras ng dalawang hakbang, pinili niyang palayuin ang distansya sa pagitan nila. 

Totoo, pinoprotektahan siya ni Calix, ngunit ramdam niya na ang sobra-sobrang atensyon mula rito ay nagiging peligro din, lalo na’t halatang-halata ang mga selos na titig ng ibang nurse na para bang handa siyang lamunin nang buo.

Nang bumalik sa trabaho, si Joyce ay nanlilisik ang mga mata. Siya ang nag-umpisa ng gulo ngunit siya rin ang bumagsak. Na-demote siya, at kahit puno ng galit, hindi siya naglakas-loob na sumagot.

Nag-leave si Cassie ng dalawang araw dahil sa paso sa kamay. Hindi siya umuwi, bagkus dumiretso siya sa VIP ward upang dalawin ang kapatid na si Carlo.

“Sis, anong nangyari sa kamay mo?” mahinang tanong ni Carlo, na isang taon lang ang bata sa kanya. Kalbo na ang ulo nito dahil sa gamutan, maputla ang mukha, ngunit ang mga mata’y puno ng pag-aalala.

“Naaksidente lang, napaso. Nilagyan na ng gamot, at sa dalawang araw, gagaling na rin ito.” Nginitian niya ang kapatid at umupo sa tabi nito. “Ano bang gusto mong kainin mamaya sa tanghalian?”

Sandaling natahimik si Carlo bago nagsalita, mabigat ang tinig. “Sis… hindi na talaga ako gagaling sa sakit na ‘to. Bihira ang match ng dugo ko, at kung sakali mang may makita, sobrang mahal ng operasyon. Ayokong maging pabigat pa sa’yo.”

Nag-init ang dugo ni Cassie. Paulit-ulit na bumabalik ang ganitong usapan tuwing lulubog ang pag-asa ng kapatid. “Ano na naman ‘yang iniisip mo? Sabi nga ng doctor, kahit mahirap hanapin ang dugo na para sa’yo, may eighty percent chance na makahanap ng match mula sa immediate family. Kailangan lang nating hanapin ang ating ina. Kapag natagpuan siya, siguradong siya ang sagot para mailigtas ka.”

Umiling si Carlo, mapait ang ngiti. “Sis, ilang buwan ka nang naghahanap, pero hanggang ngayon wala pa ring balita. Ni hindi mo nga alam kung sino siya, ni saan siya hahanapin. Para tayong nagbabalikwas sa dagat na walang dulo.”

Hindi nakasagot si Cassie. Totoo, wala siyang alaala tungkol sa kanilang ina. Ang ospital na iyon mismo ang lugar ng kanilang kapanganakan, ngunit ni isang anino ng ina’y hindi nila nasilayan. Ang kanilang ama, tahimik at tila ba isinara ang lahat ng pinto tungkol sa babae. Kaya nga parang wala siyang pinanghahawakan kundi pag-asa na makahanap ng bakas sa mga lumang rekord ng OB department dalawampung taon na ang nakalipas. Pero bilang ordinaryong nurse, hindi siya basta makakapasok sa archives.

‘Siguro si Calix lang ang tanging makakatulong sa akin.’ sa isip niya. 

Ngunit paano niya ito lalapitan? Sa tuwing humihingi siya ng tulong, laging may kapalit na halaga. Ayaw na niyang abalahin pa ito…

Hinawakan niya ang kamay ni Carlo. “Makinig ka sa akin. May paraan. Huwag mong banggitin ulit ang mga bagay na makakasakit sa akin. Tayong dalawa na lang ang magkasangga, Carlo. At hindi lang iyon, hindi pa tapos ang laban natin. Maghihiganti pa tayo para kay Papa. Ibabalik natin kung ano ang ninakaw ng babaeng iyon sa pamilya natin.”

Sa narinig, muling nagningas ang mga mata ni Carlo. Bilang lalaki, ayaw niyang sumuko, lalong-lalo na para sa kapatid na tanging sandigan niya. Tumango siya nang mariin. “Sige, Sis. Babangon ako. Gagaling ako. Tapos sabay nating babawiin ang lahat.”

Muling bumalik ang tapang sa puso ni Cassie. Ngunit habang papauwi siya, batid niyang kailangan na niyang lapitan si Calix tungkol sa lumang mga record. Kaya naisip niyang lutuin ang paborito nitong hapunan, alam niyang iyon ang kahinaan ng lalaki.

Galing sa supermarket, bitbit ang dalawang mabibigat na supot ng mga sangkap, nagtungo si Cassie sa gilid ng kalsada upang mag-abang ng taxi. Ngunit isang BMW ang biglang huminto sa harap niya.

Bumaba ang tinted window. “Sumakay ka,” malamig na tinig ni Axel ang narinig niya.

Nagtaas ng kilay si Cassie, pinanatiling malamig ang kanyang mga mata. “May kailangan ka?”

“I need to talk to you.” Bahagyang tumagilid si Axel, saka binuksan ang pinto sa passenger seat.

Napansin ni Cassie ang isang RR Phantom nakatago sa di kalayuan. Pamilyar ito, at bigla siyang napangiti. Marahan niyang binuksan ang pinto at sumakay.

“Kung kasama mo ako ngayon, hindi ka ba natatakot na magselos si Aurora?” may halong panunukso ang kanyang tinig.

Hindi siya sinagot ni Axel. Pinaharurot lang nito ang sasakyan, ngunit bakas sa mukha ang bagabag.

Habang tumatakbo ang kotse, napansin ni Cassie sa rearview mirror ang Phantom na maingat na sumusunod sa kanila. Lalo pang kumurba ang kanyang mga labi. “So… saan mo balak akong dalhin?”

“Hindi na tayo pupunta kung saan. Dito na lang sa kotse.” Mabigat ang boses ni Axel, halatang magulo ang isipan. “Cassie, may isang milyong piso ako rito. Kunin mo, ipangpagamot mo kay Carlo. Pero itigil mo na ang pakikipag-ugnayan sa… kanila.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Cassie. “You mean… sa inyo ni Aurora?”

“Hindi ko gustong ibenta mo ang katawan mo para lang magkapera sa gamutan ng kapatid mo!” Sumigaw siya, nanginginig ang tinig. “Nakakadiri ka sa ganitong paraan. Dinungisan mo ang alaala ng dalagang minahal ko apat na taon ang nakalipas!”

Kahit hindi pa nakita ni Aurora na may nangyari kay Cassie sa pantry, tama pa rin ang iniisip nito. Para kay Aurora, ang perang ginagamit ni Cassie sa pagpapagamot kay Carlo ay marumi. At sa isip ni Axel, iisa lang ang dahilan, iyon ay ang pagbebenta ng katawan.

Ngumisi si Cassie, mapait at may halong panunuya. “Oo, ibinenta ko ang sarili ko para sa kapatid kong may sakit. Wala akong ibang choice. Pero ikaw, Axel…” Tumalim ang kanyang mga mata. “Ano ba ang binenta mo? Buong buhay mo, nakatali ka kay Aurora, parang kalabaw at kabayo na utusan. Isa ka lang na male pet, kumakain ng ambon sa mesa niya. Hindi lang katawan mo ang marumi… pati puso mo.”

Namuo ang tensyon sa loob ng kotse. Namula ang mukha ni Cassie sa galit, at si Axel naman, hindi niya maintindihan kung bakit siya nanginginig kung sa hiya ba, sa galit, o dahil tinamaan siya ng katotohanan?

Humaba ang katahimikan, tila biglang naipit ang hangin sa loob ng sasakyan. Si Cassie, nag-ayos ng buhok na parang walang pakialam, at mula sa rearview mirror, muli niyang nakita ang Phantom na sumusunod. Bahagya siyang ngumisi at tinuro ang isang hotel na hindi kalayuan.

“Doon na lang ako. May aasikasuhin ako sa hotel. Ihatid mo ako sa harap.”

Biglang nagdilim ang mukha ni Axel. “Did you make an appointment?!” Halos pasigaw ang kanyang boses. “Narito ako para iligtas ka sa kahalayan, tapos ihahatid lang pala kita sa kama ng ibang lalaki?”

Nag-angat ng kilay si Cassie, malamig ang tinig. “That’s none of your business. Kung ayaw mong ihatid, ibaba mo ako rito. Or I’ll jump.” Kumalabog ang kamay niya sa pinto ng sasakyan bilang babala.

Alam ni Axel ang ugali niya. Kapag sinabi nitong tatalon, gagawin niya. Kaya napilitan siyang idiretso ang sasakyan hanggang sa pinto ng hotel. Pagkahinto, kinuha niya agad ang isang card mula sa bag at mabilis na sumunod kay Cassie na nakababa na.

“Cassie, wait!” Inabot niya ang card. “Ito, isang milyon. Compensation ko para sa’yo. You must accept it.”

Lumingon si Cassie, at sa halip na magalit o magtapon ng card, ngumiti siya nang matamis, halos inosente. “Okay. Thank you.” Kinuha niya iyon na para bang walang bigat, saka idinagdag, “May dala ka bang ID?”

Nabigla si Axel. “Ha? Oo, dala ko. Bakit?”

“Then let’s go in.” Kumindat si Cassie, ang ngiti niya ay parang noong apat na taon na ang nakalipas, inosente, walang halong pagkukunwari.

Dahan-dahang nadarang ang mga mata ni Axel. Maganda talaga si Cassie, at sa kabila ng apat na taon noon, hindi niya kailanman nakuha ang buong siya. Hawak-kamay lang ang naabot nila noon.

“Axel!”

Isang matinis at nagngangalit na tinig ang pumunit sa ere. Si Aurora.

Biglang nagkunwaring natigilan si Cassie, mabilis na nagkubli sa likuran ni Axel na para bang siya ang takot na takot. At si Axel, walang pag-aalinlangan, ay tumayo agad sa harap niya, handang ipagtanggol siya.

“Buntis ako sa anak mo!” sigaw ni Aurora, halos himatayin sa galit. “Pero eto ka, pumapasok sa hotel kasama ang babaeng ito? How could you do this to me?!”

Dumamba siya kay Cassie, ngunit agad siyang naharang ni Axel. Hindi man lang nakalapit ang mga kuko niya sa balat ni Cassie.

Habang abala si Axel sa pagpigil kay Aurora, lihim na ngumisi si Cassie, isang mapanuksong ngiting puno ng tagumpay. Sa isang iglap, tinalikuran niya ang gulo, iniwan kay Axel ang lahat ng kalat.

Lumabas siya ng hotel, sumakay ng taxi, at agad nagtungo sa pinakamalapit na bangko. Doon niya nilipat sa sarili niyang account ang isang milyong piso mula kay Axel. Ang pera? Oo, galing kay Aurora. Pero para kay Cassie, hindi iyon pagnanakaw. Pag-aari iyon ng pamilya niya. Kaya bakit niya tatanggihan?

Nang matapos, laganap na ang dilim ng gabi. Ang mga sangkap na binili niya kanina ay naiwan sa kotse ni Axel, kaya napilitan siyang muling bumili.

Pagdating sa bahay sa high-end na village, napansin niya agad ang low-key na Land Rover na nakaparada. Naroon na si Calix.

Mabilis siyang pumasok. Ayaw ni Calix ng may ibang tao sa paligid, kaya silang dalawa lang ang nakatira sa bahay. Tahimik ang unang palapag, siguradong nasa second floor ito at abala sa trabaho.

Pagpasok niya sa kusina, inilabas niya ang bagong biling sangkap. Habang nagtatadtad siya ng gulay, iniisip niya kung paano sisimulan ang usapan kay Calix tungkol sa mga lumang file ng ospital.

Ngunit bago pa man siya makagalaw, biglang may mainit at malalaking kamay na dumantay sa kanyang bewang. Dumikit ang kanyang likuran sa matitigas na dibdib ng lalaki.

Isang malamig, paos na tinig ang bumulong sa kanyang tainga, malamig na parang yelong dumampi sa batok niya. “So… how about meeting your old lover in private?”

Nanlamig ang katawan ni Cassie. Nanginginig ang kanyang tuhod, habang ang boses ni Calix ay parang talim na sumundot sa kanyang puso.