LOGINAgad na yumuko ang ilang executives. Si Juan naman ay halatang namutla, mabilis na tumayo at tumingin kay Aurora nang may halong kaba at pag-iingat.“Miss Aurora… this…” nanginginig niyang sambit, tila hindi alam kung paano magsisimula.Ngumiti si Aurora nang malamig. “Ilang buwan lang akong hindi pumasok sa kumpanya, pero kilalang-kilala ko pa rin kayo. Alam kong sa sandaling marinig ninyo na ikinasal sina Cassie at Calix, siguradong magdadalawang-isip kayo. Noon pa man, when I tried to win you over… napakadali ninyong kausapin.”Tinignan niya si Juan nang may bahagyang inis, ngunit mabilis din itong napalitan ng isang mapagmataas na ngiti. “Pero huwag kang mag-alala. Generous naman ako. I don’t hold grudges. Basta umatras ka ngayon at bumalik sa panig ko, tatanggapin pa rin kita.”Pumatak ang malamig na pawis sa noo ni Juan. Naiipit siya sa pagitan ng dalawang panig, at hindi niya alam kung saan siya lulugar.Sa totoo lang, sino nga ba ang makapagsasabi kung kanino tuluyang babagsak
“Kung ayokong magsabi, hinding-hindi mo rin makukuha ang totoong sagot. Kung gusto ko namang magsabi, hindi ako magsisinungaling. Sa huli, pareho lang, walang kabuluhan ang resulta. So why are you asking so much?” malamig at kalmadong sagot ni Calix sa paulit-ulit na pag-uusisa ni Cedrick.Nang marinig iyon, kumibot ang labi ni Cedrick, halatang pipigilan ang galit. Ngunit bago pa siya makapagsalita, muling nagsalita si Calix, mas tahimik ngunit mas matalim ang tinig.“Katulad noong una, ilang beses din kitang tinanong tungkol sa relasyon mo sa babaeng iyon. Sinabi mo ba sa akin ang totoo? Hindi. Sa huli, basta mo na lang siyang pinakasalan at dinala sa bahay, ni hindi mo man lang tinanong ang opinyon ko.”Hindi nag-atubili si Cedrick. “Magkaiba kayo. Ikaw ang pag-asa ng Rosales'. Ang babaeng pakakasalan mo ay kailangang mula sa isang kilalang pamilya!”Bahagyang ngumiti si Calix, ngunit ang ngiting iyon ay puno ng panunuya. “Kung ang pagiging ‘pag-asa ng Rosales'’ ay may kasamang gan
Biglang nagmistulang lumipad ang katahimikan sa buong bulwagan.Nabigla si Cassie. Nang itaas niya ang kanyang paningin, nakita niya ang tatlong pigurang nakatayo sa bungad ng hagdan. Lalo na ang malamig at malalim na mga mata ni Calix, isang tingin lamang ay sapat na upang manginig ang kanyang anit at manikip ang dibdib niya.Hindi niya maipaliwanag ang larawang hawak ni Aurora. Sa harap ng napakaraming tao, wala siyang paraan para patunayan ang kanyang inosente. Anumang paliwanag ay magiging dahilan lamang upang lalo pang mapahiya si Calix.Hindi na niya iniisip kung paano siya hinusgahan bilang “sea fish” dahil sa maling akala kay Reydon. Ang mas mahalaga ngayon ay ang dangal ni Calix, at pati na rin ng buong Rosales.Ang lahat ng mata ay nakatuon ngayon sa kanya, lalo na sa ugnayan nila ni Calix. At ang balitang nasangkot pa siya kay Reydon ay lalo lamang nagpasiklab sa usisero at mapanghusgang mga tingin ng mga tao.Tahimik ang buong restaurant. Ang tanging naririnig ay ang masay
Napansin ng ilan ang eksenang iyon, at agad na kumalat ang mga bulung-bulungan. Kahit pa kilala si Reydon bilang isang makapangyarihang tao, alam ng lahat na kapag may nagugustuhan siya, sobra siyang maalaga at mahinahon. Kailan pa siya naging ganito kabastos at nagmamadaling paalisin ang dalawang babae?Sa paningin ng mga nakasaksi, hindi iyon mukhang inimbitahan ang dalawa. Mas mukhang sila pa ang kusang dumikit, at si Reydon ay halatang gustong-gustong ipagtulakan sila palayo sa lalong madaling panahon.Naroon si Aurora, tahimik na pinakikinggan ang mga usapan. Sa loob-loob niya, siguradong papunta sa kapahamakan si Cassie.‘Isang Calix, isang Wayne, at ngayon pati si Reydon, ilang lalaki ba ang sabay-sabay niyang nilalandi?’ isip niya.Hindi puwedeng sabay-sabay na tapakan ang tatlong bangka nang hindi lulubog.Habang tumitibay ang ideyang iyon sa isipan ni Aurora, sinimulan niyang hanapin si Donya Carol. Balak niyang ibunyag mismo sa harap nito ang “tunay na mukha” ni Cassie.Ng
Paglingon niya, bigla niyang napansin ang isang asul na flag na nakasabit at bahagyang gumagalaw sa may pintuan ng jewelry shop.Napahinto siya, tila may kung anong hindi maipaliwanag na pakiramdam ang sumagi sa dibdib niya, parang may paparating na bagay na hindi niya pa kayang hulaan.Magkakrus ang mga braso ni Aurora habang mayabang na naglakad papasok sa tindahan. May pang-aasar sa mga mata niya habang tinititigan sina Cassie at Ariane.“Kanina ko pa kayo pinapanood,” malamig niyang sabi. “Ano ba ang pinagkakaabalahan n’yo sa harap ng counter? Hindi ba kayo nagsasawang mangarap? Kung ako ang tatanungin, hindi na dapat pinapapasok dito ang mga tulad n’yo.”Napangisi si Cassie, may halong panunuya. “Mas bagay ka sigurong hindi papasukin, lalo na’t ikaw ang basura rito.” Tumaas ang baba niya nang bahagya. “A good dog doesn’t block the way. Get out.”Biglang tumigas ang mukha ni Aurora. Hinarangan niya ang daan palabas, galit na galit ang mga mata. “Sa tingin mo ba puwede mo na akong
Walang tigil sa pagkukuwento si Wayne tungkol sa pagkabata niya. Halos lahat ng alaala niya ay umiikot kay Carlo, at palagi niyang isinasama si Cassie sa mga kwento nila noon. Sa tuwing naaalala niya ang batang si Carlo, kusa siyang napapangiti, para bang bumabalik sa kanya ang isang panahong simple at walang alalahanin.Sa katunayan, si Carlo noon ay isang masayahin, maliwanag ang aura, at napakasimpleng binata. Palagi siyang may ngiti sa labi, parang “pistachio” ng buong pamilya, ang nagbibigay sigla at tawa sa bahay. Bago siya magkasakit, siya ang liwanag ng bawat araw.Biglang umihip ang malamig na hangin. Bahagyang umuga ang cabin ng Ferris wheel, at napasandal si Cassie sa unahan, muntik nang mawalan ng balanse. Sa isang iglap, may malakas na bisig na umakbay sa baywang niya, si Wayne.“Look at you,” may halong kaba at pag-aalala ang boses ni Wayne. “You’re still as careless as before. Hindi ka ba marunong mag-ingat?”Napahawak si Cassie sa dibdib niya, saka bahagyang lumayo, na







