Chapter 3

Amaryllis Kaye POV

Tahimik pa rin ang bahay. Yung klase ng katahimikan na parang may sariling tunog. Parang humihinga ang mga pader, parang may matang nakamasid kahit alam mong wala.

Nakaupo pa rin ako sa sofa, hawak ang baso ng tubig na hindi ko iniinom. Tinitigan ko lang ang malinaw na laman nito na parang doon ko makikita ang sagot sa tanong kung bakit ako nandito.

Behave.

Paulit ulit na salitang naglalaro sa isip ko.

“Behave ka na ha” bulong ko sa sarili ko. “Para kang bata”

Pero hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko. Parang may sariling buhay ang pisngi ko. Kahit ilang beses kong pigilan ang ngiti, kusa pa rin siyang sumusulpot.

Nakakainis.

Bakit ba kasi ganon.

Narinig ko ang yabag ng paa niya. Mabagal. Sigurado. Parang alam niya na sa bawat hakbang niya, may epekto sa paligid. Tumayo ako agad, reflex. Parang may exam na biglang dumating.

“Hindi mo kailangang tumayo” sabi niya.

“Oo nga no” sagot ko, sabay upo ulit. “Sorry. Muscle memory”

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. Hindi bastos. Hindi rin mapanghusga. Parang nag aalala. O baka iniisip lang niya kung tatakbo ba ako kapag nakatalikod siya.

“Hindi kita ikukulong” sabi niya bigla.

Napatingin ako sa kanya. “Ah. Salamat sa reassurance. Kasi yung ambiance kasi parang may dungeon vibes”

Hindi siya sumagot. Sa halip, naupo siya sa tapat ko. May pagitan. Sapat para hindi ako ma-conscious. Pero sapat din para ramdam ko siya.

“Anong pangalan mo” tanong niya.

Napangiti ako ng konti. “Ah. So may formalities pala”

“Sumagot ka lang”

“Amaryllis Kaye” sabi ko. “Buong buo. Para kapag hinanap ako sa balita”

Parang may dumaan na kakaibang ekspresyon sa mukha niya. Mabilis. Parang multo.

“Hindi ka mawawala” sabi niya.

“Wow” sagot ko. “Parang linya sa teleserye ah”

Saglit siyang napatingin sa akin. “Madalas ka bang ganito”

“Oo” sagot ko agad. “Defense mechanism. Pag natatakot, nagiging komedyante”

Tumango siya ng bahagya. “Effective”

“Talaga ba”

“Hindi ka pa umiiyak”

Napaisip ako. Tama siya. Sa dami ng nangyari, wala pa akong isang patak ng luha.

“Baka mamaya pa” sabi ko. “Pag safe na ako”

Tumahimik ulit kami.

At doon ko na naman naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa tanong na ayaw kong itanong.

“Sino ka” tanong ko rin sa wakas.

Tumingin siya sa akin. Matagal. Parang pinag iisipan kung karapat dapat ba akong bigyan ng sagot.

“Leandro” sabi niya sa huli. “Leandro Iñigo Valeza”

Napakurap ako. Parang may pamilyar sa pangalan pero hindi ko ma pin point.

“Okay” sabi ko. “Hindi serial killer name. Plus points”

Bahagyang umangat ang kilay niya.

“Sorry” dagdag ko agad. “Joke lang. Behave”

Tumango siya. “Good”

Nakagat ko na naman ang labi ko. Hindi ko alam kung bakit automatic. Parang katawan ko ang nagdedesisyon para sa akin.

“Gutóm ka ba” tanong niya.

Nag isip ako sandali. “Emotionally? Oo. Physically? Medyo”

Tumayo siya. “May kakainin”

“Hindi mo ako lalagyan ng pampatulog no” sabi ko agad.

“Kung gusto kitang patulugin” sagot niya, “hindi kita tatanungin kung gutóm ka”

Napasinghap ako. “Ang dark mo mag joke”

Hindi siya ngumiti. Pero ramdam kong hindi rin siya seryoso.

Habang naglalakad siya papunta sa kusina, sumunod ang tingin ko. Ang linis ng galaw niya. Parang sanay sa kontrol. Parang bihira siyang mawalan ng command sa sarili.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Tumayo ako at dahan dahang sumunod. Nasa pintuan lang ako ng kusina. Ayokong pumasok. Ayokong masyadong

lumapit.

“Wag ka diyan” sabi niya, hindi lumilingon.

“Sorry” sabi ko agad, umatras ng konti. “Curious lang. Mukha kasing hindi ka marunong magluto”

Tumingin siya sa akin. “Marunong”

“Wow” sagot ko. “Full package”

Habang naghihiwa siya ng gulay, napansin kong may pilat ang kamay niya. Maliit pero halata. Parang luma na.

“Ano yan” tanong ko.

“Alin”

“Yung pilat”

Saglit siyang tumigil. “Luma na”

“Ah” sagot ko. “Trauma club”

Hindi na siya nagtanong pa.

Ilang minuto pa, nakaupo na kami sa mesa. Tahimik ulit. Pero hindi na awkward. Parang may invisible agreement na huwag sirain ang sandaling payapa.

“Salamat” sabi ko habang kumakain. “Masarap”

“Hindi ka na sumisigaw” obserbasyon niya.

“Behave” sagot ko agad, sabay tango. “Promise”

Tumingin siya sa akin. Mas matagal ngayon. Mas diretso.

“Bakit ka tumango ng ganyan” tanong niya.

“Ha”

“Parang pusa”

Napatigil ako. “Hala. Napansin mo”

Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong namula. Parang gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.

“Hindi ko sinasadya” dagdag ko. “Automatic response”

“Cute” sabi niya.

Natigil ang mundo ko.

“Ha” sabi ko ulit. “Ano”

“Wala” sagot niya agad, binaling ang tingin. “Kumain ka na”

Pero huli na. Narinig ko na. Ramdam ko na. Parang may mainit na dumaan sa dibdib ko pababa.

Tahimik akong kumain. Pero ang isip ko, magulo.

Cute.

Ako?

Sa kanya?

Hindi pwede. Hindi tama. Hindi safe.

Matapos kumain, tumayo siya. “May kwarto doon”

Tinuro niya ang hallway.

“Mag isa lang ako” tanong ko.

“Oo”

“Hindi mo ako babantayan” dagdag ko.

“HINDI”

Mabilis ang sagot niya. Parang nasaktan pa.

“Oo na” sabi ko agad. “Sorry. Trust issues”

Pumasok ako sa kwarto. Malinis. Tahimik. May ilaw na malambot. Umupo ako sa gilid ng kama.

Doon lang bumigay ang tuhod ko.

Doon lang ako napahawak sa dibdib ko.

“Amaryllis” bulong ko sa sarili ko. “Anong pinasok mo”

Pero sa halip na takot, ang naramdaman ko ay pagod. At sa gitna ng pagod, may kakaibang init sa labi ko.

Hinawakan ko iyon ng dahan dahan.

At doon ko naisip.

Mas nakakatakot pala ang lalaking hindi sumisigaw.

Mas delikado ang lalaking kayang patahimikin ang mundo mo.

At mas magulo ang puso kapag hindi ka sigurado kung bihag ka pa ba o kusa ka nang nananatili.

At sa labas ng pinto, alam kong naroon siya.

Tahimik.

Pero ramdam ko.