chapter 2

Amaryllis Kaye POV

Tahimik ang Lalaking Ayaw Manahimik ang Bibig Ko

Kung may rekord sa pagiging madaldal sa gitna ng trauma, siguro nasa top ten na ako.

Sa loob ng kotse, tahimik. Nakakabingi ang katahimikan. Tanging tunog lang ng makina at ng sarili kong paghinga ang maririnig. Samantalang ako, parang radyo na walang off switch.

“Excuse me ha” sabi ko habang yakap ko ang sarili ko, “normal lang ba sa’yo ang mang kidnap ng babaeng kakagaling lang sa auction ng mga manyakis”

Tahimik siya.

“Hindi ka ba natatakot” dagdag ko. “Kasi ako oo. Very much. As in nanginginig ang kaluluwa ko”

Walang sagot.

“Alam mo, kung ransom to, wala kang mapapala. Wala akong mayamang kamag anak. Ang meron lang ako ay utang sa tindahan at trauma”

Tumingin siya sa daan. Diretso. Walang emosyon.

“Kung serial killer ka, sana sabihin mo na. Para makapaghanda ako mentally”

Wala pa rin.

Napabuntong hininga ako. “Grabe ka naman. Kahit konting reassurance lang. Sabihin mo man lang na hindi mo ako papatayin ngayong gabi”

Tumigil ang kotse.

Bigla.

Napahinto ako sa pagsasalita.

“Uy” sabi ko, kinabahan. “Bakit tayo huminto”

Dahan dahan siyang lumingon sa akin. Unang beses ko siyang nakita ng ganito kalapit. Malinaw. Matalim ang mata. Hindi galit. Hindi rin malamig. Parang… pagod. Parang may iniipon na pasensya.

“Natapos ka na ba” tanong niya, mababa ang boses.

“Ha”

“Sa pagsigaw” dagdag niya. “Sa pagsasalita”

Napangiti ako ng pilit. “Hindi pa nga actually, may second round pa ako”

Bigla siyang umusog palapit.

“HOY” sigaw ko agad. “Personal space kuya”

Pero hindi siya huminto.

Mas lalo siyang lumapit hanggang ramdam ko na ang init niya. Ang amoy niya. Hindi pabango. Hindi rin usok. Amoy lalaki lang na hindi trying hard.

“Kung gusto mong makalabas ng buhay” sabi niya, mabagal, “manahimik ka”

“Hindi ko talent yan” sagot ko agad.

At doon nangyari ang pinaka hindi ko inaasahan.

Hinalikan niya ako.

Hindi marahas. Hindi rin mahaba. Isang mabilis pero matatag na halik na parang pinindot lang ang mute

button ng mundo.

Nanlaki ang mata ko.

Nawala ang boses ko.

Nawala ang lahat ng sasabihin ko sana.

Parang biglang may nag pull out ng plug sa utak ko.

Umatras siya agad, parang walang nangyari.

“Tama na” sabi niya. “Ayan. Behave”

Kung kanina ako parang radyo, ngayon para akong sirang stuffed toy.

Hindi ako makapagsalita.

Hindi ako makagalaw.

Ang kaya ko lang gawin ay tumango.

Maliit. Mabagal. Parang kuting na pinagalitan.

Tumango ako ulit. Mas mabilis na.

“Oo” bulong ko. “Behave na”

Ramdam ko ang init sa mukha ko. Parang niluluto ang pisngi ko sa sariling hiya. Kinagat ko ang labi ko, hindi dahil sa seduction, kundi dahil baka mapasigaw ako.

“Lord” bulong ko sa isip ko, “anong klaseng plot twist to”

Umandar ulit ang kotse.

Tahimik ulit.

Pero ngayon, ibang klase na ang katahimikan.

Hindi na nakakabingi.

Nakakakiliti.

“Sorry” bulong ko, hindi ko alam bakit. 

“Madaldal lang talaga ako pag kinakabahan”

“Napansin ko” sagot niya.

“Hindi mo na sana ako h******n” dagdag ko. “Pwede namang busalan”

Tumingin siya saglit. “Mas effective yun”

Napasinghap ako. “Grabe ka”

Hindi ko na siya tiningnan. Ayaw kong makita kung nakangiti siya o hindi. Ayaw ko ring makita kung namumula rin siya. Kasi kung oo, baka mas lalo akong mabaliw.

Tahimik akong nakaupo. Pero ang utak ko, nagwawala.

Bakit niya ginawa yun.

Bakit parang ako pa ang nahiya.

Bakit parang ako pa ang may kasalanan.

At bakit, sa gitna ng lahat ng nangyari, yun ang hindi mawala sa isip ko.

Huminto ulit ang kotse, sa isang malaking gate. Bumukas iyon. Pumasok kami sa isang lugar na halatang hindi ko kailanman mapupuntahan sa normal na buhay ko.

Malawak. Tahimik. May ilaw na parang laging gabi kahit hindi.

“Baba” sabi niya.

Sumunod ako agad. Walang reklamo. Behave na e.

Pumasok kami sa isang bahay. Malaki. Malinis. Parang walang bakas ng buhay. Parang museum.

“Dito ka muna” sabi niya, tinuro ang isang sofa. “Wag kang lalabas”

“Oo” sagot ko agad. Tumango ulit ako.

Naupo ako, tuwid ang

likod, nakapulupot ang kamay sa tuhod, parang batang nasa guidance office.

Habang papalayo siya, doon ko lang napansin na nanginginig ang kamay ko.

Hindi sa takot.

Hindi ko alam kung sa ano.

Lumipas ang ilang minuto. Tahimik. Walang sigaw. Walang habulan. Walang glass case.

Pero ang dibdib ko, parang may tumatakbo pa ring alarma.

Bumalik siya, may dalang tubig.

“Inom” sabi niya.

Tinanggap ko. “Salamat”

Nagkatinginan kami saglit.

Tahimik.

“Hindi ka ba magsasalita” tanong niya.

Umiling ako agad. “Behave”

Parang may bahagyang ngiti sa gilid ng labi niya.

At doon ko narealize.

Mas delikado pa pala ang katahimikan kaysa sa sigaw.

At mas nakakatakot ang lalaking kayang patahimikin ang mundo ko sa isang halik.

Hindi ko alam kung ano siya.

Hindi ko alam kung ano ang plano niya.

Pero isang bagay ang sigurado.

Ang bangungot ko ay may kasamang kakaibang tibok ng puso.

At ayokong aminin yun.