Chapter 3: Accidental

Kung si Sylvant ay katahimikan na may bigat, may isang taong kabaligtaran niya.

Dumating siya isang umaga na parang pagmamay-ari niya ang buong floor—relaxed ang lakad, may bahagyang ngiti, at tila walang dinadalang problema sa mundo.

“Ah, so this is the famous assistant.”

Napatingin ako. lakas ng tama nito ah! famous daw? wala naman ako ginawa sa kanya.

Matangkad, charming ang dating, may playful na ningning sa mata.

“Connor Finnegan,” sabi niya habang inaabot ang kamay. “I’m the only person in this building who can actually make your boss laugh.”

Pinagmasdan ko siya saglit bago tinanggap ang handshake.

“Rosemary Delgado. Executive assistant.”

“Executive assistant?” bahagya siyang ngumiti. “So you’re the one who keeps the tyrant functional.”

Napahinto ako. “He’s very efficient.”

Obvious naman, Tanga lang.

Connor chuckled. “That’s a polite way of saying emotionally constipated.”

Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

At doon, sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako, may nakapansin.

Mula sa loob ng opisina, nakabukas ang pinto.

Nakatayo si Sylvant.

Hindi galit ang mukha niya.

Pero malamig.

“Connor.”

“Relax,” sagot ng kaibigan niya. “I’m just being friendly.”

Friendly.

Ang salitang hindi ko naiuugnay kay Sylvant.

Lumapit si Connor sa mesa ko. “Coffee later? I need to know how you survive him.”

Bago pa ako makasagot—

“She’s busy.”

Diretsong sagot ni Sylvant.

Hindi niya ako tinanong.

Hindi niya ako binigyan ng pagkakataon.

At doon nagsimula ang kakaibang tensyon.

Hindi siya nagselos.

Hindi rin siya nagalit.

Pero may kontrol sa bawat salita niya.

“Right,” ngumiti si Connor, pero may kakaibang tingin siya kay Sylvant. “Work first.”

Umalis siya, pero bago tuluyang mawala sa hallway, napalingon siya sa akin.

May kung anong hindi ko mabasa sa mga mata niya.

Curiosity.

O kumpetisyon?

Bandang hapon, kailangan kong samahan si Sylvant sa isang site inspection ng bagong property ng Briggston Hotels.

Tahimik ang biyahe sa loob ng itim na kotse.

Ako sa likod, siya sa tabi ko.

Napakalapit ng pagitan, pero parang milya ang distansya.

“You seem comfortable with Connor,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa akin.

Nagulat ako. “He’s your friend.”

“Hm.”

Isang tunog lang.

Pero may laman.

“He talks too much,” dagdag niya.

“Maybe he just doesn’t like silence.”

At doon siya napatingin sa akin.

Matagal.

Mas matagal kaysa nararapat.

“Silence is necessary.”

“Not always,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.

Tumigas ang panga niya.

“Some things don’t need to be spoken.”

Napatawa ako, mahina pero may kirot.

“Yes. I learned that the hard way.”

Alam niyang alam ko ang tinutukoy ko.

Alam kong alam niyang alam ko.

At muli, pinili niyang manahimik.

Sa corporate gala ng gabing iyon, ramdam ko agad ang presensya niya.

Si Brienne Chancellor.

Elegant. Polished. Nakasuot ng pulang gown na parang siya ang may-ari ng event.

Lumapit siya sa amin habang kausap ni Sylvant ang mga investors.

“Oh, Rosemary,” bati niya, tila sweet. “You look… appropriate.”

Ngumiti ako. “Thank you.”

“Simple suits you.”

May diin.

May insultong nakatago sa pagitan ng papuri.

Naramdaman ko ang bahagyang paglapit ni Sylvant sa gilid ko.

Hindi niya ako hinawakan.

Pero ramdam ko ang presensya niya—parang pader sa likod ko.

“Brienne,” malamig niyang sabi.

She smiled at him—soft, intimate.

“Your father asked about you.”

Tumigas ang aura ni Sylvant.

“Not tonight.”

“Of course,” sagot niya, pero hindi inalis ang tingin sa akin. “I was just worried. People talk.”

“About?” tanong ko, diretso.

She tilted her head slightly. “About assistants who get too… close.”

Hindi ko inalis ang ngiti ko.

“I keep things professional.”

“Oh, I’m sure you try.”

Bago pa ako makasagot—

“Enough.”

Isang salita mula kay Sylvant.

Mababa. Controlled.

Pero may babala.

Saglit na katahimikan.

Ngumiti si Brienne, pero mas malamig na ngayon.

“Don’t be too defensive, Syl. It makes it obvious.”

At doon ko naramdaman—

Hindi lang ako ang target.

May digmaan na matagal nang umiikot sa paligid niya.

At ngayon, nasa gitna ako.

Pagkatapos ng gala, naiwan kami sa rooftop terrace ng hotel.

Tahimik ang lungsod sa ibaba. Maliwanag ang mga ilaw.

“Why did you hire me?” direkta kong tanong.

Hindi na ako makakapagkunwari.

Saglit siyang hindi sumagot.

“Because you’re qualified.”

“That’s not the full answer.”

Tahimik ulit.

Hanggang sa tuluyan siyang humarap sa akin.

“You think I don’t know what this looks like?”

Ang boses niya—hindi galit.

Pagod.

“You think I don’t know what people will assume?”

“Then why?” halos bulong ko.

Isang hakbang ang lapit niya.

Hindi sapat para hawakan ako.

Pero sapat para maramdaman ko ang init ng hininga niya.

“Because you were the only one I trusted.”

Huminto ang mundo ko.

“Trusted?” ulit ko.

“Yes.”

His jaw tightened.

“You left,” sabi ko.

“You pushed me away.”

Ang mga salita—mahina, pero matalim.

“I was protecting you.”

“From what?” tanong ko, nanginginig.

“From my world.”

May kirot sa mga mata niya.

“From my father. From expectations. From the kind of life that would have swallowed you whole.”

Napailing ako.

“You didn’t even give me a choice.”

“I couldn’t risk it.”

“Or you couldn’t risk feeling?”

At doon siya tuluyang natahimik.

Dahil tama ako.

Hindi siya marunong magsalita ng nararamdaman.

Hindi siya marunong magmakaawa.

Hindi siya marunong umamin.

Pero ang mga mata niya?

Punong-puno.

“You think I didn’t feel anything?” mahina niyang sabi.

Isang hakbang pa.

Ngayon, halos magkadikit na kami.

“I loved you in the only way I knew how.”

Nabingi ako sa tibok ng puso ko.

“But you needed words,” dagdag niya.

Oo.

Kailangan ko ng salita.

Kailangan ko ng katiyakan.

Kailangan ko ng paglilinaw.

At hindi niya iyon naibigay.

“Silence is not love, Sylvant,” bulong ko.

Saglit siyang napapikit.

“At noise is not loyalty.”

Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin.

Si Connor.

At sa di kalayuan—

Si Brienne.

Parehong nakatingin sa amin.

Parehong may ibang ibig sabihin ang mga mata.

At doon ko naunawaan—

Hindi lang nakaraan ang bumabalik.

May mga taong handang sirain ang katahimikan.

At kapag nabasag ito—

Hindi ko alam kung may mabubuo pa ba.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang bulong.

Siguro sa paraan ng pagtitig ni Brienne sa akin noong nakaraang araw.

Siguro sa paraan ng paglabas niya sa opisina ni Sylvant na tila pag-aari niya ang buong palapag.

O siguro… sa paraan ng pagtahimik ni Sylvant kapag ako ang kaharap niya.

Sa corporate world, hindi kailangan ng ebidensya. Kailangan lang ng tingin.

At sapat na iyon.

“Rose, may tanong ako…” mahina ngunit puno ng intriga ang boses ng HR staff na si Camille habang nasa pantry kami.

“Ano ’yon?”

“May something ba sa inyo ni Sir?”

Napangiti ako. Sanay na ako sa ganitong tono. Sa ganitong curiosity na nakabalot sa tsismis.

“Professional relationship,” sagot ko, diretso.

“Ah.” Hindi siya kumbinsido. “Kasi sabi nila, hindi raw basta-basta kumukuha si Sir ng assistant na hindi vetted personally.”

Personal.

Parang may kung anong gumalaw sa sikmura ko.

Alam kong siya mismo ang nag-apruba sa pagkuha sa akin. Hindi HR. Hindi board.

Siya.

Pero hindi iyon ibig sabihin na may ibig sabihin.

Di ba?

Bandang hapon, may board preview meeting. Ako ang in charge sa presentation flow. Kumpleto ang directors sa conference room—mahahabang mesa, malalamig na titig.

Sa dulo ng mesa, nakaupo si Sylvant Garrison Briggston.

Tahimik. Kontrolado. Hindi nagpapakita ng emosyon.

Ngunit alam kong may napapansin siya.

May ilang beses na may nagtatanong sa akin imbes na sa kanya—about schedules, projections, internal movements.

At sa bawat pagkakataon, hindi niya ako pinipigilan.

Hindi niya inaagaw ang spotlight.

Pinapakinggan niya ako.

Pinapaniwala niya silang may tiwala siya sa akin.

At iyon ang lalong nagpasiklab ng bulong.

Pagkatapos ng meeting, habang inaayos ko ang mga papeles, may nagsalita mula sa pintuan.

“Impressive.”

Isang pamilyar na boses.

Paglingon ko, nakita ko ang lalaking kilala sa industriya bilang charming, unpredictable, at laging may alam. parang wala naman bago nang-aasar parin sila.

Connor Finnegan.

Kaibigan ni Sylvant. Co-investor sa ilang subsidiary ng Briggston Hotels.